Tibetan
་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་མན་ཅད་ལྷགས་ནས་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་འཁོད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་སྤྱད་ཅིང་ལུས་དང་གཏན་མ་རུང་བར་བྱས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་མཐོང་ནས། མཆི་མ་ཆར་བཞིན་དུ་ཟག་ཅིང་ངུས་ཏེ། ལྷ་རྫས་ཀྱི་མེ་ཏོག་ཆར་བཞིན་དུ་བབ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྔོན་གྱི་ལུས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་འདི་ལྟ་བུའི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་མཛད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བཞེད། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བཞེད་དམ། བརྒྱ་བྱིན་ནམ། བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའམ། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་པོ་བཞེད་དམ། ཅི་ཞིག་བཞེད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། བདག་འདོད་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆེ་བ་ཅན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསོད་ནམས་ཅི་བྱེད་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ལུས་ཞིག་ཅིང་མ་རུང་བར་བྱས་ཏེ། རུས་པ་ལ་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་འདི་ལ་མི་འགྱོད་དམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་འགྱོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། འགྱོད་པ་མེད་ཅེས་སྨྲས་མོད་ཀྱིས། དེ་ལྟར་ལུས་འདར་ཞིང་རྡག་ལ་དབུགས་ཆད་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་ཡང་མི་ནུས་པ་ལ་བལྟས་ན། འགྱོད་པ་མེད་པར་ཅིས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་ཐོག་མ་ནས་ཐ་མའི་བར་དུ་བ་སྤུའི་ཉག་མ་ཙམ་གྱི་འགྱོད་པའི་སེམས་མེད་ན། བདག་ཅི་དང་ཅི་འདོད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྨྲས་པའི་ཚིག་འདི་བདེན་ན་བདེན་པའི་ཚིག་སྨྲས་པས། བདག་གི་ལུས་འདི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་རྨ་མེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོའི་ལུས་སྔོན་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་བཟང་པོར་གྱུར་ཏེ། ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་དགའ་མགུ་རངས་ནས། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། རྒྱལ་ པོ་ཤི་བྱི་ནི་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་། སེམས་ཅན་མང་པོའི་སླད་དུ། སྐུ་ཚེ་ལ་མ་གཟིགས་ན། ད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་དག་བསྒྲེངས། ཆོས་ཀྱི་རྔ་ཡང་རབ་ཏུ་བརྡུངས། ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་དེ། ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་མཛད་པའི་དུས་ལ་བབ་ན། ཅིའི་སླད་དུ་ཆོས་ཀྱང་མ་བསྟན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་དགོངས། དེའི་ཚེ་ན་ཚངས་པའི་རྒྱལ་པོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྔོན་གྱི་སྐུ་ཚེ་ལ་ཆོས་ཅི་ལྟར་བཙལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སླད་དུ་དབུ་སྟོང་ཙམ་ཡང་བཏང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བསྟོད་ཅིང་བསྔགས་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚངས་པའི་རྒྱལ་པོས་གསོལ་པ་བཞིན་དུ་གནང་བར་མཛད་ནས། ཡུལ་བཱ་ར་ཎ་སཱི་ན་རི་དགས་ལ་མི་འཇིགས་པ་བྱིན་པའི་གནས་སུ་གཤེགས་ནས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་ནས་ལྷ་དང་། མི་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་སྡེ་བརྒྱད་ལ་སྩོགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་དགའ་ནས་རྗེས་སུ་སྤྱོད་དོ། །དཔེ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །། གཉིས་པ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོས་སྟག་མོ་ལ་ལུས་བྱིན་པའི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་དུས་ལ་བབ་ནས། ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་བགོས་ནས་ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ཏེ། ཀུན་དགའ་བོ་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ན་རྒན་མོ་ཞིག་ལ་བུ་རྟག་ཏུ་རྐུ་བ་གཉིས་ཤིག་ཡོད་དེ། ནོར་བདག་གིས་ཟིན་ནས་ཞལ་ཆེ་བའི་མདུན་དུ་ཁྲིད་དེ། ཁྲིམས་དང་སྦྱར་ནས་བསད་པ་ལ་ཐུག་ནས། རིགས་ངན་སྐྲག་སྟེ་གསོད་པའི་གནས་སུ་ཁྲིད་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱང་མ་ནས་གཤེགས་པ་རྒན་མོ་མ་ སྨད་གསུམ་གྱིས་མཐོང་ནས། སངས་རྒྱས་གཤེགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ལྷའི་ནང་ན་གཙོ་བོ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ། བདག་གི་བུ་འགུམ་པ་ལ་ཐུག་པ་འདིའི་སྐྱབས་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དེ་དག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ། དེ་དག་གི་སྲོག་བསྐྱབ་པའི་སླད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་སུ་བཏང་བ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་དེ་དག་བཏང་ངོ་། །དེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དྲན་ཞིང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་པ་དང་། ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འ
Chinese
于是，色界的诸神全部降临，安住在上方的虚空中。菩萨行持极其艰难的苦行，使身体完全不能使用。看到为了佛法而不顾身体和性命的这些事迹，眼泪如雨般落下，哭泣着，天人的花朵如雨般降下，以此供养。当时，帝释天化作以前的身体，对国王说了这样的话：国王您行持如此艰难的苦行，是想求什么呢？是想求转轮王的王位吗？还是想求帝释天？或者想求魔王的王位？还是想求三界的统治者？您想求什么呢？菩萨回答说：我所想要的，不是三界中伟大的享受，无论做什么善事，我都想要无上的菩提。帝释天说：像这样身体毁坏，变得不能使用，经历直至骨髓的痛苦，您不后悔吗？国王说：我不后悔。帝释天说：虽然您说不后悔，但是看您身体颤抖，气息奄奄一息，连说话都不能，怎么能相信您不后悔呢？国王说：我从始至终，连一根毫毛般的后悔之心都没有。我所希望的一切，必定会实现。如果我所说的话是真实的，那么凭借我所说的真实语，我的身体就恢复如初，没有伤痕。话音刚落，国王的身体比以前更加美好。天人和人间的世界都欢喜踊跃，觉得非常稀有奇妙。当时，那位国王尸毗王就是现在的佛陀。世尊过去世的时候，为了众多有情，不顾惜自己的生命。现在世尊的佛法之海已经圆满，树立了佛法的胜幢，敲响了佛法的法鼓，点亮了佛法的明灯，利益和安乐众生的时机已经成熟。为什么还不宣说佛法，而要舍弃所有的有情呢？ྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་དགོངས། 那时，梵天之王向如来佛合掌。 如来往昔的生命是如何寻求佛法的？ 为了众生，甚至舍弃了头颅。 赞美和赞叹道。 那时，世尊应梵天之王的祈请，前往波罗奈斯国（Varanasi）的仙人堕处鹿野苑，转法轮。 如此转法轮，三宝也在世间显现。 那时，如是说后，天、人、龙、夜叉、非天等八部众皆大欢喜，随之修行。 各种譬喻开示品第一。 第二，大菩萨以身施虎母品。 如是我闻，一时，世尊在舍卫城（Shravasti）的祇陀林给孤独园。 那时，世尊到了乞食的时候，穿上裙子和法衣，拿着钵，与阿难一起去乞食。 那时，那个城市里有一个老妇人，她有两个总是偷东西的儿子。 财物的主人抓住他们，把他们带到法官面前，依法判处死刑。 恶人害怕了，被带到刑场。 世尊从远处走来，老妇人母 子三人看见了，向佛走来的方向顶礼。 诸天之主啊，请您慈悲，我的儿子快要死了，请您救救他们。 世尊听到了，如来大慈悲心怜悯他们，为了救他们的性命，世尊吩咐阿难去向国王请求。 国王也按照世尊的旨意释放了他们。 他们感念世尊的恩德，生起极大的欢喜，去了世尊所在的地方，走到后，以头顶礼佛足，合掌向世尊
English
Then, all the gods of the Realm of Form descended and dwelt in the sky above. The Bodhisattva practiced extremely difficult austerities, making his body completely unusable. Seeing these deeds of disregarding body and life for the sake of the Dharma, tears fell like rain, weeping, and divine flowers fell like rain, making offerings. At that time, Indra transformed into his former body and said these words to the king: "King, what do you seek by performing such difficult austerities? Do you seek the kingship of a Chakravartin? Or Indra? Or the kingship of a Mara? Or the ruler of the three realms? What do you seek?" The Bodhisattva replied: "What I desire is not the great enjoyment of the three realms. Whatever merit I do, I desire the unsurpassed Bodhi." Indra said: "Like this, destroying your body and making it unusable, experiencing suffering down to the bone, do you not regret it?" The king said: "I do not regret it." Indra said: "Although you say you do not regret it, looking at your trembling body, your breath fading, unable even to speak, how can one believe that you do not regret it?" The king said: "From beginning to end, I have not had even a hair's breadth of regret. Whatever I desire will surely be accomplished. If these words I speak are true, then by the truth of my words, may my body be restored as before, without any wounds." As soon as he spoke, the king's body became even more beautiful than before. All the gods and humans in the world rejoiced and were amazed, finding it exceedingly wondrous. At that time, that King Shibi was the present Buddha. The Bhagavan, even in past times, for the sake of many sentient beings, did not spare his own life. Now the Bhagavan's ocean of Dharma is complete, the victory banner of Dharma is raised, the drum of Dharma is beaten, and the lamp of Dharma is brightly lit. The time for benefiting and bringing happiness to sentient beings has arrived. Why not teach the Dharma and abandon all sentient beings?
English
Contemplate transcending suffering. At that time, the Brahma King folded his palms before the Tathagata. How did the Tathagata seek the Dharma in his previous lives? He even gave up his head for the sake of sentient beings. He praised and extolled him. At that time, the Bhagavan, in accordance with the Brahma King's request, went to the place of giving fearlessness to the deer in the Nara Forest in Varanasi, and turned the wheel of Dharma. Thus, by turning the wheel of Dharma, the Three Jewels also became manifest in the world. At that time, after saying this, all the gods, humans, nagas, yakshas, asuras, and the eight classes rejoiced and followed him. The first chapter, showing various examples. Second, the chapter of the Great Being giving his body to the tigress. Thus I have heard, at one time, the Bhagavan was in Shravasti, in the Jeta Grove, Anathapindika's Garden. At that time, the Bhagavan, when it was time for alms, put on his lower garment and robes, took his bowl, and went to alms with Ananda. At that time, in that city, there was an old woman who had two sons who were always stealing. The owner of the property caught them and brought them before the judge, and they were sentenced to death according to the law. The wicked people were afraid and were taken to the place of execution. The Bhagavan was coming from afar, and the old woman, mother, and three children saw him. They prostrated in the direction the Buddha was coming from. Lord of the gods, please have compassion, my son is about to die, please save them. The Bhagavan heard this, and the Tathagata, with great compassion, had compassion for them. In order to save their lives, the Bhagavan ordered Ananda to go and ask the king. The king also released them according to the Bhagavan's command. They remembered the Bhagavan's kindness and felt great joy. They went to where the Bhagavan was, and after arriving, they bowed their heads to the feet of the Buddha, folded their palms, and addressed the Bhagavan.
Tibetan
དི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཆེན་པོས་བདག་ཅག་གི་ཚེ་སྲོག་ལྷག་མ་ཙམ་ཞིག་ལུས་པར་གྱུར་ན། ལྷའི་གཙོ་བོ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ། བདག་ཅག་ལ་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་ཅི་གནང་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་འོངས་སོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ན། སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་རང་བྱི་སྟེ། གོས་ཀྱང་ངུར་སྨྲིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དང་བའི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པའི་ཆོས་བསྟན་ནས་རྡུལ་དང་དྲི་མ་ཟད་དེ། དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་མ་རྒན་མོ་དེ་ཡང་ཆོས་ཐོས་པས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་དགའ་བོས་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་དག་མཐོང་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་སྙེད་ཅིག་མངའོ་ཞེས་བསྔགས་ཏེ། ཡང་འདི་སྙམ་དུ་རྒན་མོ་མ་སྨད་གསུམ་པོ་འདིས་སྔོན་ལེགས་པ་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན། ད་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཕྲད་དེ། ཉེས་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་ཐར་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་ནས་ལུས་གཅིག་གིས་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་དོན་ཐོབ་པ་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །མ་སྨད་གསུམ་པོ་འདི་ནི་ངས་ད་ལྟར་འདི་འབའ་ཞིག་གི་དུས་སུ་གསོས་ པར་མ་ཟད་ཀྱི། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ངའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་གསོས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་མ་སྨད་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཅི་ལྟར་གསོས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ན། འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་ན་རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དེ་རྒྱལ་པོ་དེས་རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་སྟོང་སྙེད་ལ་དབང་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་སྲས་གསུམ་མངའ་སྟེ། རབ་ནི་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲིང་པོ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཐ་ཆུངས་ནི་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྲས་ཐ་ཆུངས་དེ་ཆུང་ངུ་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་བློན་པོ་དང་བཅས། བཙུན་མོ་དང་སྲས་སུ་བཅས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཆག་ཅིང་དོང་བ་ལས། ཅུང་ཟད་ཅིག་ངལ་བསོ་བའི་བར་དུ་སྲས་གསུམ་པོ་ཚལ་གྱི་ནང་དུ་སོང་བ་ལས། སྟག་མོ་ཞིག་བུ་བྱུང་ནས་ཞག་དུ་མ་ལོན་པ་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པས་ཉེན་ཏེ། ཕྱིར་ཡང་བུ་ཟོས་ལ་ཐུག་པ་ཞིག་མཐོང་ནས། རྒྱལ་
Chinese
如是禀告道。世尊以大恩德，使我等仅余些许残命。天主请垂念慈悲，请赐予我等出家之法。世尊应允道：“善来。”随即须发自落，衣着亦变为袈裟色。彼等以极为清净之心坚定不移，世尊遂为之宣说相应之法，断尽尘垢，成为阿罗汉。其老母亦因闻法而证得一来果。当时，阿难陀见此等稀有之事，赞叹道：如来具有如是功德。又心想：此老母母子三人，前世曾作何善业，今得与世尊相遇，脱离大恶，获得涅槃之乐，以一己之身成就利益与安乐，甚善。世尊知晓其心，遂告阿难陀曰：此母子三人，非仅于今时蒙我救度，前世亦曾蒙我恩德救度。阿难陀禀告道：世尊，前世您如何救度此母子三人，请世尊开示。世尊告阿难陀曰：往昔过无数劫之前，此赡部洲有一国王，名曰大车王，统治五千小国。彼王有三子，长子名曰大声，次子名曰大神，幼子名曰大有情。幼子自幼具足慈悲心，视一切众生如独子。当时，国王与大臣、后妃、王子等一同出游，稍作休息时，三位王子入园游玩，见一母虎产子数日，饥渴所逼，将欲食子。国王
English
Thus they pleaded. "O Blessed One, by your great kindness, we have only a little life left. Lord of the gods, please consider with compassion and grant us ordination." The Blessed One replied, "Welcome." Immediately, their hair and beard fell off, and their clothes turned into monastic robes. With extremely pure and steadfast minds, the Blessed One taught them the Dharma accordingly, and they eradicated defilements and became Arhats. Their old mother also attained the state of once-returner by hearing the Dharma. At that time, Ananda, seeing such wondrous events, praised, "The Tathagata possesses such qualities!" And he thought, "What good deeds did these three, the old woman, mother, and son, perform in the past that they now meet the Blessed One, escape great evils, attain the bliss of Nirvana, and achieve benefit and happiness with one body? It is excellent!" The Blessed One, knowing his thoughts, said to Ananda, "These three, mother and sons, are not only saved by me in this present time, but also in the past they were saved by my kindness." Ananda asked, "Blessed One, how did you save these three, mother and sons, in the past? Please explain, Blessed One." The Blessed One said to Ananda, "In the past, countless eons ago, in this Jambudvipa, there was a king named Great Chariot, who ruled over five thousand small kingdoms. That king had three sons: the eldest was named Great Sound, the middle one was named Great God, and the youngest was named Great Being. The youngest son, from a young age, possessed loving-kindness and compassion, and regarded all beings as his only child. At that time, the king, along with his ministers, queen, and princes, went out for a stroll. While they were resting for a while, the three princes went into a garden and saw a tigress who had given birth to cubs a few days ago, and was threatened by hunger and thirst, about to eat her cubs. The king