English
Then he gave the order. Together with the Brahmin, the king went to the pleasure garden. Then the Brahmin said to the king: "O King, you are young and your height is equal to that of a giant, so you cannot bear the heat. Even if you regret it later, it may be too late. You should tie the king's head to the tree and then kill him." Then the king leaned his head against a tree with strong branches and lush leaves, knelt on the ground, and said these words to the Brahmin: "Cut off my head and put it back in my hand, and take it from my hand. With the merit of giving you my head, it is not for Mara, nor for Brahma, nor for Indra, nor for a Chakravartin, nor for the sake of enjoying the happiness of the three realms. But for the sake of seeking the unsurpassed perfect enlightenment. It is for the sake of saving many beings and placing them in the happiness of liberation from suffering." At that time, the Brahmin raised his sword and was about to strike, but the tree god became very unhappy and thought: "Why do you do the act of killing this person?" Then he slapped the Brahmin's ear with his palm, and the Brahmin lost his footing and fell to the ground. Then the king looked up at the tree god and said: "In the past, I have given nine hundred and ninety-nine heads to this tree. Now, with this head, I have completed a thousand gifts, and I have also perfected the perfection of generosity. Please do not hinder my unsurpassed Bodhicitta." At that time, the tree god heard the words of the king and restored the Brahmin to his original state. The Brahmin stood up, took his sword, and cut off the king's head. The head fell to the ground, and the earth shook in six ways. The heavenly palace also shook and became uneasy, and wonderful and strange sights appeared. Everyone saw that the Bodhisattva had given his head for the sake of all beings, so they all gathered together and were amazed. Shedding tears like rain, they wept and said these words: "King Moonlight has given his head, and he has also perfected the perfection of generosity." This matter spread everywhere, and King Bimasena heard of it.
Tibetan
ས་མི་དགའ་སྟེ་འཁམས་ནས་སྙིང་གས་ཏེ་ཚེ་འཕོས་སོ། ། དེའི་ཚེ་ན་བྲམ་ཟེས་རྒྱལ་པོའི་མགོ་ཁྱེར་ཏེ་སོང་བའི་ཚེ་རྒྱལ་ཕྲན་དང་བློན་པོ་དང་བཙུན་མོ་དང་། རྒྱལ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ཏེ་ཆོ་ངེས་བཏབ་ནས། ལ་ལ་ཁྲག་ཏུ་སྐྱུགས་ནས་ཚེ་འཕོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཅི་ཡང་མི་དྲན་པར་མྱོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་སྐྲ་ཀུན་བལ་ལོ། །ལ་ལ་ནི་རང་གི་གོས་ཀུན་དྲལ་ལོ། །ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གདོང་ཀུན་བྲད་བྲད་ནས་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཅིང་ས་ལ་འགྲེའོ། །དེའི་ཚེ་ན་བྲམ་ཟེ་དེས་རྒྱལ་པོའི་དབུ་མི་སྡུག་ཅིང་མནམ་མོ་ཞེས་མི་འདོད་ནས་ས་ལ་བོར་ཏེ་སོང་བ་དང་། དེ་ལ་བྲམ་ཟེ་ཁ་ཅིག་གིས་ཁྱོད་ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཅན་ཡིན་པ་ལྟ་ཐོག་མ་ནས་དགོས་པ་མེད་ན། བསླངས་ཏེ་ཅི་བྱ་ཞེས་སྤྱོས་སོ། །བྲམ་ཟེ་དེ་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་ཕྲད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྱོས་ནས། ཁ་ཟས་མི་སྟེར་བས་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཐག་པར་གྱུར་ལ། ལམ་ནས་བྱི་མ་སེ་ན་ཡང་ཚེ་འཕོས་པར་གཏམ་ཐོས་པས་ཐོག་མར་རེ་བའི་སེམས་ལྟར་མ་གྱུར་ནས་མྱ་ངན་གྱིས་ཡི་མུག་སྟེ་སྙིང་ཚལ་པ་བདུན་དུ་གས་ནས། ཁྲག་སྐྱུགས་ནས་ཚེ་འཕོས་སོ། །རྒྱལ་པོ་བྱི་མ་སེ་ན་དང་། བྲམ་ཟེ་གཉིས་ཚེ་འཕོས་ནས་མཚམས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཟླ་འོད་ཀྱི་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ་ཚེ་འཕོས་པ་རྣམས་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཟླ་འོད་དེ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་བྱི་མ་སེ་ན་དེ་ནི་བདུད་སྡིག་ཏོ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་ན་བྲམ་ཟེ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཤིང་གི་ལྷ་མོ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ད་གལ་གྱི་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ན་བློན་པོ་ཟླ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ང་ཚེ་འཕོས་པར་མཐོང་བར་མི་བཟོད་པས་སྔར་ཚེ་འཕོས་སོ། །དེང་གི་དུས་འདིར་ཡང་ང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མཐོང་བར་མི་བཟོད་ནས། སྔར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་གཞན་དག་ སྐད་འཐུན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ངོ་མཚར་རྨད་དོ་ཞེས་བསྔགས་ནས། བསྒོམ་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པས་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་མངོན་པར་དགའོ། །རྒྱལ་པོ་ཟླ་འོད་ཀྱིས་མགོ་སྦྱིན
Chinese
土地不悦，震动不已，（毗摩斯那）心碎而死。那时，婆罗门拿着国王的头走了，小国王、大臣、王后和王子们都将身体摔在地上，哭号不已。有些人吐血而死。有些人什么都不记得了，昏厥过去。有些人拔光了自己的头发。有些人撕裂了自己的衣服。有些人用双手抓挠自己的脸，哭号着倒在地上。那时，婆罗门觉得国王的头既难看又难闻，不想要了，就把它扔在地上走了。有些婆罗门责骂他说：“你真是太残忍了，如果一开始就不需要，为什么要拿走呢？”那个婆罗门走在路上，所有遇到他的人都责骂他，不给他食物，他变得非常虚弱。当他在路上听到毗摩斯那也死了的消息时，他最初的希望破灭了，他因悲伤而沮丧，心碎成七瓣，吐血而死。毗摩斯那国王和婆罗门两人死后，都转生到无间地狱。因月光国王的逝世而悲痛死去的人们，都转生到天界。阿难陀，那时，那个时候的月光国王就是现在的我。毗摩斯那国王就是恶魔罪恶者。当时的婆罗门就是现在的提婆达多。当时的树神就是现在的达嘎拉之子。当时的大臣月亮就是舍利弗。当时他们无法忍受看到我死去，所以先死了。今天，他们也无法忍受看到我入灭，所以先入灭了。世尊如此说道。具寿阿难陀和其他眷属，一致赞叹如来的功德真是稀有罕见，努力禅修，有些人获得了沙门的果位，有些人获得了无上正等正觉，他们都随喜赞叹世尊所说的话，感到非常高兴。月光国王布施头颅。
English
The earth was displeased and trembled, and (Vimacena) died with a broken heart. At that time, when the Brahmin took the king's head and left, the minor kings, ministers, queens, and princes threw themselves on the ground, wailing and lamenting. Some vomited blood and died. Some fainted, remembering nothing. Some tore out all their hair. Some tore all their clothes. Some scratched their faces with both hands, wailing and falling to the ground. At that time, the Brahmin, finding the king's head ugly and smelly, did not want it and threw it on the ground and left. Some Brahmins scolded him, saying, "You are very cruel. If you didn't need it from the beginning, why did you take it?" As the Brahmin went on his way, everyone he met scolded him. Because they did not give him food, he became very weak. When he heard on the road that Vimacena had also died, his initial hope was shattered. He became despondent with grief, his heart broke into seven pieces, he vomited blood, and died. King Vimacena and the Brahmin both died and were born in the Avici hell. Those who died grieving for King Moonlight were born as gods in the heavens. Ananda, at that time, at that time, King Moonlight was me now. King Vimacena was the evil Mara. The Brahmin at that time was Devadatta now. The tree goddess at that time was the son of Dagala now. The great minister Moon at that time was Sariputra. At that time, they could not bear to see me die, so they died first. Even in this present time, they cannot bear to see me pass into nirvana, so they have passed into nirvana first. The Blessed One spoke thus. The venerable Ananda and the other retinue praised in unison, "The qualities of the Tathagata are truly wonderful and rare!" They diligently practiced meditation, and some attained the fruits of a renunciant. Some attained the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. They rejoiced and were exceedingly glad at what the Blessed One had said. King Moonlight gave his head in charity.
Tibetan
་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའོ།། །། ཉི་ཤུ་གསུམ་པ། བློན་པོ་རི་དྭགས་ཀྱི་བུ་བདུན་གྱི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་གསལ་ཐུབ་ལ་བློན་པོ་རི་དགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། །རབ་ཏུ་ཕྱུག་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། དེ་ལ་བུ་ཕོ་བདུན་ཡོད་དོ། །བུ་ཕོ་དྲུག་གི་ནི་ཆུང་མ་ལོན་ཏེ། ནང་གི་བུ་ཐ་ཆུངས་གཅིག་ཆུང་མ་མ་ལོན་ནས་ཕས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ནི་རྒས་འཁོགས་ཏེ། བུ་གཅིག་གི་ཆུང་མ་མ་ལོན་པ་འདི་ལ་བཟང་མོ་མཆོག་ཞིག་བཙལ་ལོ་སྙམ་བསམས་ནས། དེའི་ཚེ་ན་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་བྲམ་ཟེ་མཛའ་ཞིང་བཤེས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་དང་ཕྲད་ནས་གཏམ་དུ་གླེངས་པ། བདག་གི་བུ་ནང་གི་ཐ་ཆུངས་འདི་ད་དུང་ཆུང་མ་མ་ལོན་ཏེ། སུ་ལ་བསླང་ཡང་མི་ཤེས་ན། ཁྱོད་ནི་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་ཕྱིན་ན་བུ་མོ་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ། བློ་དང་ལྡན་པ། ཚེ་དང་དབང་ཐང་ཡོད་པ་ལྟ་ཅི་མཐོང་། བདག་གི་བུ་འདིའི་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་བཙལ་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་སྨྲས་ནས། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་ཚོལ་བ་ལས། ཡུལ་ཤི་རི་ཏི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ན་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་འགྲོགས་ཏེ། རྩེ་བ་ལས་མེ་ཏོག་བཟང་པོ་བཏུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པའི་ཕྲེང་བ་བྱེད་པ་མཐོང་ངོ་། །བྲམ་ཟེ་དེས་ཀྱང་བུ་མོ་དེ་དག་གར་སོང་བའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་བལྟས་ན་བུ་མོ་དེ་དག་ཆུ་ཆུང་ངུ་ཞིག་འབོག་པ་ལས། གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷམ་ཕུད་ཀྱི་བུ་མོ་གཅིག་ལྷམ་མ་ཕུད་པར་ཆུ་བརྒལ་ ཏོ། །དེ་ནས་ཡང་སོང་སོང་བ་ལས་ཆུ་ཆེན་པོ་ཞིག་བརྒལ་ནས། བུ་མོ་གཞན་ནི་གོས་ཕུད་ནས་ཆུར་ཞུགས། བུ་མོ་དེ་འབའ་ཞིག་གོས་ཀྱང་མ་ཕུད་པར་ཆུ་བརྒལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཚལ་ཞིག་ཏུ་ནང་དུ་ཕྱིན་ནས་བུ་མོ་གཞན་ནི་ཤིང་ཁར་འཛེག་ཅིང་མེ་ཏོག་འཐོགས་ན། བུ་མོ་དེ་འབའ་ཞིག་གིས་ས་ལ་བཏུས་ཀྱང་། གཞན་པས་མང་དུ་རྙེད་དོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་བུ་མོའི་དྲུང་སོང་སྟེ། ཁྱོད་ལ་ཐེ་ཙོམ་ཞིག་དྲི་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་ལན་ལེགས་པར་ཐོབ་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བུ་མོས་ཀྱང་ཐེ་ཙོམ་ཡོད་ན་དྲིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། བྲམ་ཟེས་དྲིས་པ། བུ་མོ་ཁྱོད་ཆུ་རྒལ་བ་དང་བུ་མོ་གཞན་གྱིས་ལྷམ་ཕུད་ནས་ཆུ་རྒལ། བུ་མོ་ཁྱོད་འབའ་ཞིག་ལྷམ་ཡང་མ་ཕུད་པར་ཆུ་རྒལ་ན་ཁྱོད་ལ་བསམས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། བུ་མོས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་ཐེ་ཙོམ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཡང་མ་
Chinese
这是第二十二章。 第二十三章。大臣猎人七子品。 如是我闻，一时，世尊在舍卫城，胜子王子的花园，给孤独长者的祇陀林中。当时，光明王有一位名叫猎人的大臣。他非常富有，享受丰厚。他有七个儿子。六个儿子都娶了妻子，只有一个最小的儿子没有娶妻，父亲心想：我已经老了，应该为这个没有娶妻的儿子找一个最好的女子。当时，这位家主有一位婆罗门朋友，他与婆罗门相遇并交谈。我的小儿子还没有娶妻，我不知道该向谁求娶。你走遍各地，看看有没有美丽善良、聪明、长寿富贵的女子。你应该为我的儿子找一个合适的。婆罗门答应说：“我会的。”于是他四处游走寻找。在一个名叫尸利提达的地方，他看到五百个女子一起采摘美丽的花朵，制作供奉佛陀的花环。婆罗门跟随这些女子，看到她们过了一条小河。其他女子都脱了鞋子，只有一个女子没有脱鞋就过了河。然后，她们又走啊走，过了一条大河。其他女子都脱了衣服下水，只有那个女子没有脱衣服就过了河。之后，她们进入一个花园，其他女子爬到树上摘花，只有那个女子在地上捡花，但其他人捡到的更多。然后，婆罗门走到那个女子面前说：“我想问你一个问题，希望你能好好回答。”女子说：“有问题就问吧。”婆罗门问道：“你过河的时候，其他女子都脱了鞋子，只有你没有脱鞋就过了河，你有什么想法？”女子回答说：“你的问题并不奇怪。”
English
This is the twenty-second chapter. Twenty-third. The chapter of Minister Hunter's Seven Sons. Thus I have heard, at one time, the Blessed One was in Shravasti, in the garden of Prince Jeta, in the grove of Anathapindika. At that time, King Prasenajit had a minister named Hunter. He was very wealthy and enjoyed great prosperity. He had seven sons. Six of the sons had wives, but the youngest son did not have a wife, so the father thought: I am old, I should find a good woman for this son who does not have a wife. At that time, that householder had a Brahmin friend, and he met and talked with the Brahmin. My youngest son still does not have a wife, and I do not know who to ask for her. You go everywhere and see if there is a beautiful and virtuous, intelligent, long-lived and wealthy woman. You should find someone suitable for my son. The Brahmin agreed, saying, "I will." So he wandered around looking. In a place called Shiridita, he saw five hundred girls picking beautiful flowers together, making garlands to offer to the Buddha. The Brahmin followed the girls and saw them crossing a small river. The other girls took off their shoes, but one girl crossed the river without taking off her shoes. Then, they went on and on, crossing a large river. The other girls took off their clothes and entered the water, but only that girl crossed the river without taking off her clothes. After that, they entered a garden, and the other girls climbed the trees and picked flowers, but only that girl picked flowers on the ground, but the others found more. Then, the Brahmin went to the girl and said, "I want to ask you a question, I hope you can answer well." The girl said, "Ask if you have a question." The Brahmin asked, "When you crossed the river, the other girls took off their shoes, but only you crossed the river without taking off your shoes, what were you thinking?" The girl replied, "Your question is not strange."