Tibetan
ག་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དེ། དེ་དག་ལ་ཁྱིམ་བདག་རིགས་ཆེ་ཞིང་མཐོ་བ་ཀུན་གྱིས་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་མི་དྲེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་དབུལ་པོ་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ཅག་གཉིས་ཕ་མ་ཡོད་པའི་ཚེ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་ཏེ། བང་མཛོད་ཡོངས་སུ་གང་ཡང་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་དང་མ་ཕྲད། ད་འདི་ལྟར་ཕོངས་དྲེལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་བདོག་ནས། རྩྭ་ཕུང་གི་སྟེང་ན་ཉལ་ཞིང་དྲེ་གང་། ཕུལ་གང་ཡང་མི་བདོག་པའི་ཚེ། འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གཤེགས་ནས། ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་དེ་ཀུན་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་འབུལ་ན། བདག་ཅག་ནི་ཅི་ཡང་དབུལ་དུ་མེད་དོ། །སྙམ་བསམས་ཏེ། རབ་ཏུ་མི་དགའ་ནས་ངུས་ངུས་སོ། །ཁྱིམ་ཐབ་ངུས་པའི་མཆི་མ་ཆུང་མའི་ལག་པར་ལྷུང་ནས། ཆུང་མས་ཁྱོ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ངུ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཁྱོད་མི་ཤེས་སམ། གྲོང་ཁྱེར་འདི་ན་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གཤེགས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་ཀུན། དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་ན། བདག་ཅག་འབའ་ཞིག་ཅི་ཡང་དབུལ་དུ་མེད་དོ། །ད་འདིར་མ་ཕུལ་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་གར་འགྲོ་སྙམ་སྟེ་མི་དགའོ། །ཆུང་མས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སོང་ལ་བདག་ཅག་གི་མཛོད་ཁང་རྙིང་དུ་ཚོལ་ཅིག་དང་། ཅི་ཡང་ལུས་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་སྲིད་ཀྱིས། གལ་ཏེ་སྣ་འགའ་ཞིག་རྙེད་ན་འབུལ་ལོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས། མཛོད་ཁང་རྙིང་དུ་བཙལ་ན་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་ལུས་པ་གཅིག་རྙེད་དོ། །ཆུང་མ་ལ་ཡང་མེ་ ལོང་གཅིག་ཅིག་ཡོད་དེ་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ཀྱིས་བུམ་པ་གསར་པ་གཅིག་ཅིག་ཀྱང་ཉོས་ནས་བུམ་པའི་ནང་དུ་ཆུ་གཙང་མས་བཀང་སྟེ། གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་གཅིག་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། མེ་ལོང་གིས་ཁ་བཅད་ནས་ཆུའི་བུམ་པ་ཐོགས་ཏེ་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་ལོ། །དགེ་འདུན་གྱིས་ཀྱང་བཞེས་ནས། ཆུ་དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་འཐུང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཁ་ལག་བཀྲུས། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ལྷུང་བཟེད་བཀྲུས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དགེ་འདུན་གྱིས་སྤྱད་པ་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་མགུ་རངས་ནས་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་རིང་པོར་མ་ལོན་པར་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ནས་ཁྱོ་ཤུག་གཉི་ག་ཚེ་འཕོས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དབུལ་པོ་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ཆུའི་བུམ་པ་འབུལ་བ་དེ་ནི་གསེར་ལྷ་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ཡིན་ནོ། །སྔོན་ཆུ་བུམ་པ་གང་དང་། གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་གཅིག་དང་། མེ་ལོང་གཅིག་ཕུལ་བས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ་དང་། མདོག་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ཏུ་རྟག་ཏུ་འཚེར་བར་གྱུར་ཏོ། །འདི་ལྟར་བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་ཤིན་ཏུ་དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཕུལ་བས། ད་འདིར་འཁོར་བའི་མཐར་ཕྱིན་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལས་ནི་གང་ཡང་མི་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །དབུལ་པོ་དེས་སྦྱིན་པ་ཅུང་ཟད་བྱས་པའི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། མངོན་པར་དགའོ། །གསེར་ལྷའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་པའོ།། །། ཉི་ཤུ་གཅིག་པ། རིགས་གཉིས་པའི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཡུལ་དེ་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་ཞིག་རིགས་མཉམ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། བུ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་སྟེ། ལྷ་ཀུན་ ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་ཆུང་མ་སེམས་ཅན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་ཚང་ནས་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཤིང་སྡུག་པ་ཞིག་སྟེ། ཕ་མ་དང་གཉེན་བཤེས་ཀུན་དགའ་ནས་བཙས་སྟོན་བྱས་པས། ཆུ་བོ་ཞིག་གི་འགྲམ་ན་འདུས་ཏེ་བཙས་སྟོན་ཟོས་སོ། །ཆུ་འགྲམ་ན་བཙས་སྟོན་ཟ་བའི་ཚེ་ཀུན་གྱིས་ཁྱེའུ་བལྟ་བའི་ཕྱིར། གཅིག་གིས་པང་པར་བླངས་ནས། ཡང་གཅིག་གིས་པང་པར་བྱིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་ཚེ་གཅིག་གིས་ལེ་ལོ་བྱས་ནས་ཁྱེའུ་ཤོར་ཏེ་ཆུར་ལྷུང་ནས་ཆུས་ཁྱེར་རོ། །ཁྱེའུའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུས། ལས་མ་ཟད་པས་ཚེ་མ་འཕོས་པར་ཉ་ཞིག་གིས་མིད་ནས། ཉའི་ལྟོ་བ་ན་གསོན་པོར་འདུག་གོ །ཆུ་བོ་དེའི་མཇུག་ན་ཡང་གྲོང་ཞིག་ཡོད་དེ། གྲོང་དེར་ཡང་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་བུ་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཁྱིམ་བདག་དེའི་བྲན་ཞིག་ཆུ་དེའི་འགྲམ་ན་ཉ་བཤོར་བ་ལས། ཉ་བུ་ཡོད་པ་དེ་ཟིན་ནས་ལྟོ་བཀས་པ་དང་། ལྟོ་བ་ནས་ཁྱེའུ་ཞིག་བྱུང་ནས་བྲན་དེས་ཁྱེར་ཏེ་ཇོ་མོ་ལ་ཕུལ་ལོ། །ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མས་ཁྱེའུ་བླངས་ཏེ་བལྟས་ན་ཁྱེའུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་བཟང་པོ་ཞིག་ནས། རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ་བདག་ཅག་གིས་ལྷ་ཀུན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྟགས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །སྙམ་ནས་མ་མ
Chinese
在某个城市，为了游玩和利益众生，所有家世显赫、地位高贵的施主们都供养僧衣和斋食。当时，一对贫穷的夫妇这样想：我们俩在父母在世的时候，拥有珍宝和享用，仓库里装满了东西，却没有遇到圣僧。现在我们如此贫困潦倒，一无所有，只能睡在草堆上，连一点点东西都没有。圣僧来了，那些富有的施主们都供养僧衣和斋食，而我们却一无所有。他们这样想着，非常不高兴，哭了起来。丈夫哭泣的眼泪落到妻子的手上，妻子问丈夫为什么哭。丈夫说：“你不明白吗？圣僧来到了这个城市，富有的施主们都在供养他们，只有我们一无所有。现在不供养，来世该怎么办呢？”妻子说：“你去我们旧的仓库里找找看，也许还剩下一些东西。如果能找到一点什么，就供养出去。”丈夫听后，到旧仓库里寻找，找到了一枚剩下的金币。妻子也有一面镜子。夫妇俩又买了一个新水瓶，装满了干净的水，把金币放进去，用镜子封住瓶口，拿着水瓶去供养僧众。僧众接受了供养，有些人喝了水，有些人洗了手和脚，有些人洗了钵。夫妇俩看到僧众这样使用他们供养的东西，非常高兴，欢喜地回到了家。不久之后，他们俩都生病去世，转生到了三十三天界。贤者阿难，当时的贫穷夫妇，就是供养水瓶的金神夫妇。过去因为供养了一瓶水、一枚金币和一面镜子，生生世世都……
English
In a certain city, for the sake of amusement and the benefit of sentient beings, all the wealthy and noble patrons were offering robes and alms. At that time, a poor couple thought to themselves: "When our parents were alive, we had precious jewels and possessions, and our storehouses were full, but we did not encounter the noble Sangha. Now we are so destitute that we have nothing, sleeping on piles of grass, without even a little bit of anything. The noble Sangha has arrived, and all the wealthy patrons are offering robes and alms, but we have nothing to offer." Thinking this, they were very unhappy and wept. The husband's tears fell on his wife's hand, and she asked him why he was crying. The husband said, "Don't you understand? The noble Sangha has come to this city, and all the wealthy patrons are making offerings to them, but we alone have nothing to offer. If we don't make offerings now, what will happen in the next life?" The wife said, "Go and search in our old storehouse, perhaps there is something left. If you can find something, we will offer it." Hearing this, the husband went to the old storehouse and found a single gold coin that was left. The wife also had a mirror. The couple also bought a new water pot, filled it with clean water, put the gold coin inside, sealed the mouth of the pot with the mirror, and took the water pot to offer to the Sangha. The Sangha accepted the offering, and some drank the water, some washed their hands and feet, and some washed their bowls. The couple saw the Sangha using what they had offered in this way, and they were very happy and joyfully returned home. Not long after, they both fell ill and died, and were reborn in the Heaven of the Thirty-Three. Wise Ananda, the poor couple at that time, who offered the water pot, were the golden god couple. In the past, because they offered a pot of water, a gold coin, and a mirror, in all their lifetimes...
Chinese
容颜美好，光泽常如黄金之色。如此九十一劫之间，都与其相同。那时以非常清净之心供养，如今在此已达轮回之尽头，成为阿罗汉。 迦叶，因此对于属于福德方面的业，任何也不可不做。 贫穷者稍微布施的， 获得的福德聚积是如此不可估量。 当时，世尊如此说道，迦叶和众多眷属生起积聚布施福德之心的， 随后随喜，非常欢喜。 金天之品第二十完毕。 第二十一品，二种姓之品。 如是我闻，一时，世尊在舍卫城，胜林园给孤独园中。 当时，那个地方有一富裕的家主，从同种姓中娶妻， 因无子而非常不悦， 向诸神祈祷， 之后，妻子怀有身孕， 满月后生下一个男孩， 那个男孩也非常俊美可爱， 父母和亲友都高兴地举行了诞生宴会， 聚集在一条河边吃诞生宴。 在河边吃诞生宴时，大家都为了看孩子， 一个抱在怀里， 又一个递过去。 像这样，一个传给一个的时候，一个人疏忽了，孩子掉进河里，被水冲走了。 由于孩子的福德力， 业未尽故，寿命未尽，被一条鱼吞下， 活着待在鱼的腹中。 那条河的下游也有一个村庄， 那个村庄里也有一户富裕的家主没有儿子。 那个家主的仆人在河边捕鱼， 抓住了那条有鱼崽的鱼，剖开肚子， 从肚子里面出来一个男孩，仆人带着他献给了主母。 家主的妻子抱起男孩一看，男孩相貌端正，非常高兴，心想，这就是我们向诸神祈祷的征兆啊！ 于是像母亲一样
English
Whose countenance was beautiful and whose complexion always shone like gold. Thus, for ninety-one kalpas, he was the same. At that time, he offered with a very pure mind, and now here he has reached the end of samsara and become an arhat. Kashyapa, therefore, none of the actions that pertain to the side of merit should be left undone. The poor man made a small offering, and he obtained such an immeasurable accumulation of merit. At that time, the Blessed One spoke thus, and Kashyapa and the many retinues arose with the mind to accumulate the collection of merit of generosity. Afterwards, they rejoiced and were exceedingly happy. The Twentieth Chapter, the Golden Deity, is complete. Twenty-first Chapter: The Chapter on Two Lineages. Thus have I heard. At one time, the Blessed One was dwelling in Shravasti, in the Jeta Grove, in the Garden of Anathapindika. At that time, in that country, there was a wealthy householder who took a wife from the same lineage. Because he had no son, he was very unhappy. He prayed to all the gods. Later, his wife became pregnant. After the months were complete, she gave birth to a boy. That boy was also very beautiful and lovely. The parents and relatives were all happy and held a birth feast. They gathered by a river and ate the birth feast. While eating the birth feast by the river, everyone wanted to see the boy. One person took him in their arms, and then another gave him into their arms. In this way, as he was passed from one to another, one person became negligent and the boy was lost. He fell into the river and was carried away by the water. By the power of the boy's merit, because his karma was not exhausted and his life had not passed away, a fish swallowed him. He remained alive in the fish's belly. At the end of that river, there was also a village. In that village, there was also a wealthy householder who had no son. A servant of that householder was fishing by the river. He caught the fish that had the young fish inside. He cut open its belly, and a boy came out of the belly. The servant took him and offered him to the mistress. The householder's wife took the boy and looked at him. The boy was handsome and had good marks. She was very happy and thought, "This is the sign that we have prayed to all the gods!" And like a mother,