Tibetan
་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག།སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །འདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པར་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས། ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་བསམས་པ། བདག་གིས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་བཏང་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་པད་མ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་བོར་བ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུས་པད་མ་དེ་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་ཙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་ན་ནི་འགྲོའོ། །གཞེས་ན་ནི་སྡོད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས་ཆོ་འཕྲུལ་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས། ལྷག་པར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།། །།ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་མཉམ་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་དེ་ཡང་བྱམས་པའི་རང་བཞིན་ཅན། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཉེས་གཤིན་པ། སྦྱིན་པ་ལ་ཕྲེད་པ། ཡ་མཚན་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ལྟ་བ་མཚུངས་པ། སྦྱིན་པ་ལ་བློ་སྙོམས་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་དུས་དུས་སུ་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བྱེད་ལ། བསྟན་བཅོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེས་བལྟས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་ལ་ནི་སྟོད། གཞན་ལ་ནི་སྨོད་པར་བྱེད་པས། དེ་དག་གིས་ཁྱིམ་བདག་དེའི་སེམས་མ་མགུའོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་དེས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཐོས་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ལས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་པར་ངེས་སོ་སྙམ་ནས། བསྔགས་པ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་སྐྱེས་པ། ཀྱེ་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་འདིར་གཤེགས་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། བདག་གིས་ཁྱིམ་བདག་དེའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་དགོས་ལ། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདུལ་བར་བྱ་བ་ཕལ་པོ་ཆེ་དྲང་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་ནས། རྒྱལ་བུ་རྒྱ
Chinese
進入九次第定的等持，具有十力之力量，宣說真實獅子吼者們，以法性故，白天三次、夜晚三次，即晝夜六時，以佛眼觀看世間，誰衰損？誰興盛？誰貧困？誰變得可憐？誰具有損害？誰貧困、可憐且具有損害？誰趨向惡道？誰墮入惡道？誰已墮入惡道？誰我將從惡道中救出，安置於天界、解脫與果位？誰從沉溺於惡行的泥沼中以手拉起？誰從不具聖者七財而使之擁有聖者七財之權力？誰從未生起善根而使之生起？誰已生起善根而使之完全成熟？誰已完全成熟善根而以智慧之劍穿透？對誰而言，由佛陀出現所莊嚴之世間具有果實？如此般智慧之觀視生起。海洋是摩羯魚等之住所，時節之波浪或許會消逝，對於應調伏之諸子，佛陀不會錯過時機。然後，世尊思維：此歡喜園之守護者，將發起無上正等菩提不退轉之心。如此思維後，清晨穿著下裙與法衣，手持缽，前往舍衛城行乞。之後，歡喜園之守護者從遠處看見佛陀世尊。看見後，對世尊極為歡喜。歡喜後心想：我將遣送信使光明國王，我將親自供養世尊。心想後，他將那蓮花拋向世尊上方的空中，由於世尊之威力，那蓮花變得如車輪般大小，世尊行走則跟隨，世尊安住則停留。之後，歡喜園之守護者見到如此神變，更加對世尊極為歡喜，
English
Entering into the samadhi of the nine successive absorptions, possessing the power of the ten strengths, proclaiming the great sound of the true lion's roar, by the nature of reality, three times during the day and three times during the night, that is, six times day and night, with the Buddha's eye, he observes the world, who is declining? Who is prospering? Who is poor? Who has become miserable? Who is endowed with harm? Who is poor, miserable, and endowed with harm? Who is inclined towards the evil realms? Who is falling into the evil realms? Who has fallen into the evil realms? Who shall I rescue from the evil realms and place in the heavens, liberation, and fruition? Who shall I pull up by the hand from sinking in the swamp of misconduct? Who, from lacking the seven noble riches, shall I make possess the power of the seven noble riches? Who, from not having generated roots of virtue, shall I cause to generate? Who, from having already generated roots of virtue, shall I cause to fully ripen? Who, from having fully ripened roots of virtue, shall I pierce with the sword of wisdom? For whom shall the world adorned by the appearance of the Buddha have fruit? Thus, the vision of wisdom arises. The ocean is the abode of makaras and other creatures, the waves of time may pass, but for the sons to be tamed, the Buddha does not miss the opportunity. Then, the Blessed One thought: This guardian of the Joyful Grove will generate the mind of non-regression from unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. Having thought thus, in the early morning, wearing the lower garment and Dharma robes, carrying the alms bowl, he went to Shravasti for alms. Then, the guardian of the Joyful Grove saw the Buddha, the Blessed One, from afar. Having seen him, he became extremely joyful towards the Blessed One. Having become joyful, he thought: I will send the messenger King Prasenajit, and I myself will make offerings to the Blessed One. Having thought thus, he threw that lotus into the sky above the Blessed One, and due to the power of the Blessed One, that lotus became as large as a chariot wheel, and if the Blessed One went, it would follow, and if the Blessed One stayed, it would remain. Then, the guardian of the Joyful Grove, having seen such a miracle, became even more extremely joyful towards the Blessed One.
Chinese
于无上正等菩提发愿，唉，以此善根，愿我于无有引导、无有导师之盲世间，成为如来、应供、正等觉、具足明行、善逝、世间解、调御丈夫、无上士、天人师、佛、薄伽梵。如是说已。其后，薄伽梵对功德园的守护神说道：善哉，善哉！未来之时，汝于无有引导、无有导师之盲世间，成为如来、应供、正等觉、具足明行、善逝、世间解、调御丈夫、无上士、天人师、佛、薄伽梵，名为上师。如是说。观想之法：经之根本在于住在舍卫城祇园精舍。其时，舍卫城中有一施主，富有且多财，受用广大，拥有宽广的产业，其财富与多闻天子相等，与多闻天子相匹敌。此施主具有慈悲心，富有同情心，对一切众生和蔼可亲，乐于布施，与一切奇特之物见解相同，对布施心怀平等。他时时举行盛大的祭祀，并奉行经论的教义。他观察到一切都在赞美自己，贬低他人，因此那些人并不喜欢这位施主。后来，这位施主听闻了薄伽梵的赞颂，心中思忖：他已通达一切法，因此，我确信薄伽梵是全知者。听闻赞颂后，他立刻生起这样的念头：唉，如果薄伽梵能光临我这祭祀之地，那该多好啊！其后，薄伽梵心想：我必须生起那位施主的善根，并且依靠他，可以调伏许多应调伏之人。于是，王子རྒྱ
English
Having made aspirations for the unsurpassed, perfectly complete enlightenment, Alas, by this root of virtue, may I, in a blind world without guides or teachers, become the Tathagata, Arhat, perfectly complete Buddha, endowed with knowledge and conduct, the Sugata, knower of the world, tamer of beings, unsurpassed, teacher of gods and humans, Buddha, Bhagavan. Thus he spoke. Then, the Bhagavan spoke to the guardian of the Kundga Garden: "Well done, well done! In the future, you will, in a blind world without guides or teachers, become the Tathagata, Arhat, perfectly complete Buddha, endowed with knowledge and conduct, the Sugata, knower of the world, tamer of beings, unsurpassed, teacher of gods and humans, Buddha, Bhagavan, known as Lama." Thus he spoke. The method of contemplation: The basis of the discourse is that he resided in Jeta Grove in Shravasti. At that time, in Shravasti, there lived a householder who was rich, wealthy, and had great possessions, possessing vast and extensive holdings, whose wealth was equal to that of Vaishravana, competing with the wealth of Vaishravana. This householder was of a loving nature, compassionate, amiable to all sentient beings, generous in giving, sharing the same views as all wondrous things, and equanimous in his mind towards generosity. He would perform great sacrifices from time to time and practice the teachings of the scriptures. He observed that everyone praised him and disparaged others, so those people did not like the householder. Later, the householder heard the praises of the Bhagavan and thought to himself: Since he has realized all dharmas, I am certain that the Bhagavan is omniscient. As soon as he heard the praises, he had this thought: Alas, how wonderful it would be if the Bhagavan could come to this place of my sacrifice! Then, the Bhagavan thought: I must generate the roots of virtue of that householder, and relying on him, many who need to be tamed can be led. Then, the princeརྒྱ