Tibetan
སླེབས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའི་ཐུགས་མ་ཐུབ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་དྲིས་པ་བཙུན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་ཀུན་ཀྱང་དྲན་ལ་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཏམ་ཟེར་བ་འདི་སུ་ཞིག །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་ཤིག །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་སྙན་སླེབས་པར་ དཀའ་བས་ན། བདག་ཅག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའི་ཐུགས་མི་ཐུབ་བོ། །ཀུན་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་བདག་གིས་ཀྱང་སྙན་སླེབས་པར་དཀའ་མོད་ཀྱི་ཁྱེད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ཞུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་ལ་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བཀའ་མཆིད་བགྱིད་པ་སུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སེམས་ཅན་འདི་སྡིག་པ་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་སྡིག་པའི་ལས་མང་པོ་བྱས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡུལ་མི་ཐི་ལ་འདི་ཉིད་ན། རྒྱལ་པོ་མི་སྡུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེ་ཕྲག་དོག་ཅན་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས། དེ་གང་གི་ཚེ་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ནས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སའམ་གཞན་གང་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ན། དེའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མེད་པར་བྱེད་དེ། སྐར་ཁུང་རྣམས་དང་སྒོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོལ་བ་སྟུག་པོས་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། །བརྒྱ་ལ་འགའ་ཞིག་གིས་གློ་བུར་དུ་བཙུན་མོའི་འཁོར་མཐོང་ན། དེས་དེའི་མིག་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དེས་སེམས་ཅན་མང་པོའི་མིག་མེད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་ནང་དུ་སོང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ན་མི་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ། རང་སངས་རྒྱས་སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ། བས་མཐའི་གནས་མལ་ན་གནས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་གནས་གཅིག་པུ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་ཞིག་ལམ་དེ་ནས་འོངས་པ་དེ། རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཚོར་ནས། དེ་དེའི་བཙུན་མོའི་འ
Chinese
难以到达。他们无法向佛陀薄伽梵禀告，于是向具寿阿难陀提问：尊者阿难陀，这样的有情能够忆念过去的所有世，并且能说话，与薄伽梵一同交谈的，是谁呢？具寿阿难陀说：请向佛陀薄伽梵禀告。他们说：佛陀薄伽梵是难以禀告的，我们无法向佛陀薄伽梵禀告。阿难陀说：佛陀薄伽梵即使我也难以禀告，但为了怜悯你们，我会禀告的。说完，具寿阿难陀将上衣搭在一边肩膀上，向薄伽梵所在的方向合掌，向薄伽梵禀告说：尊者，这样的有情能够忆念过去世，并且能说话，与薄伽梵交谈的是谁呢？薄伽梵说：阿难陀，这个有情是作恶者，他造了很多罪业。阿难陀，过去世的时候，在这个弥提罗国，有一个名叫恶人的国王当国王，那个国王变得非常嫉妒。当王妃的眷属侍奉着他，想要去花园或其他任何地方时，他会清空所有的道路，窗户和门也用厚厚的帘子遮挡起来。如果一百个人中偶尔有人突然看到王妃的眷属，他就会挖出那个人的眼睛，就这样，他让很多有情失去了眼睛。后来有一天，他的王妃眷属侍奉着他，走进了花园。在佛陀薄伽梵不住世的时候，那些怜悯贫穷困苦的独觉佛，住在边远的地方，像犀牛角一样是世间唯一的应供处，出现在世间。一位独觉佛从那条路走来，国王的侍从们没有察觉到，他正对着王妃的
English
It is difficult to reach. They were unable to report to the Buddha Bhagavan, so they asked the Venerable Ananda: Venerable Ananda, who is this sentient being who can remember all past lives and can speak, talking with the Bhagavan? The Venerable Ananda said: Please report to the Buddha Bhagavan. They said: The Buddha Bhagavan is difficult to report to, we cannot report to the Buddha Bhagavan. Ananda said: Even I find it difficult to report to the Buddha Bhagavan, but out of compassion for you, I will report. Having said that, the Venerable Ananda draped his upper garment over one shoulder, and with his palms joined together, he bowed towards where the Bhagavan was, and reported to the Bhagavan, saying: Venerable, who is this sentient being who can remember past lives and can speak, talking with the Bhagavan? The Bhagavan said: Ananda, this sentient being is an evildoer, he has committed many sins. Ananda, in the past, in this Mithila country, there was a king named Evil One who was king, and that king became very jealous. When the queen's entourage served him and wanted to go to the garden or anywhere else, he would clear all the roads, and the windows and doors would also be covered with thick curtains. If occasionally someone out of a hundred suddenly saw the queen's entourage, he would gouge out that person's eyes, and in this way, he caused many sentient beings to lose their eyes. Then one day, his queen's entourage served him and went into the garden. At that time when the Buddhas Bhagavan were not living in the world, those Pratyekabuddhas who had compassion for the poor and destitute, lived in remote places, and like a rhinoceros horn, were the only objects of offering in the world, appeared in the world. A Pratyekabuddha came from that road, and the king's attendants did not notice, he was facing the queen's
Tibetan
ཁོར་གྱི་མདུན་དུ་བབ་སྟེ། བུད་མེད་དེ་དག་གིས་དེའི་ལུས་མཛེས་པ་དང་སེམས་མཛེས་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གདོང་གཡོགས་ཕྱེ་སྟེ། བཏུད་ཅིང་ཕྱག་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་ཐོས་ཏེ། ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ཕྲག་དོག་གི་གཞི་ལས་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དསྲེས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཁྲོས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཁྱེད་དེང་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེའི་མིག་གཉིས་ཕྱུང་ཞིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱལ་པོའི་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་བཟུང་ནས་མིག་གཉིས་ཕྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་ལས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པས་རྫུ་བ་ཡང་མ་དྲན་ན། འཕྲུལ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་དེས་བསམས་པ། ཉོན་མོངས་པ་འདི་ནི་མངོན་པར་སྨས་ཤིང་ཉམས་པར་གྱུར་ཏེ། འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་ཡུན་རིང་པོར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྙེད་ན་མི་རུང་གིས། འདིའི་ར་མདའ་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་སྟེ། སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་མངོན་པར་འཕགས་ནས་འབར་བ་དང་། ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་། ཆར་འབེབས་པ་དང་། གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་མྱུར་དུ་དད་པར་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེས་སྡོང་པོ་སོག་ལེས་བཅད་པ་བཞིན་དུ་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། སྐལ་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་མར་སྤྱོན། བདག་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བའི་ལག་ནས་དྲང་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་གཞི་དེས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་སེམས་ཅན་དག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་བདག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟར་ཕྱིར་ཡང་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན། བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །འདི་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཅི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མི་སྡུག་ པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ལོང་བ་
Chinese
到他的面前，那些妇女们看到他身体的美丽和心灵的美丽，她们变得高兴了。高兴之后，她们也揭开了面纱， 鞠躬并顶礼。然后国王也听到了这件事。听到之后，他从嫉妒的根源生起了巨大的愤怒。他愤怒地命令国王的侍从们说：‘你们今天把那位出家人的两只眼睛挖出来！’然后，听到这个之后，国王的侍从们抓住那位独觉佛，挖出了他的两只眼睛。那位独觉佛，因为过去所造的业即将成熟，所以连神通也想不起来了，更何况是幻术呢？然后那位独觉佛想到：‘这些烦恼已经显现并衰退了。如果我在轮回中流转，长期遭受巨大的痛苦，那就不好了。我必须做这件事的了断。’想着，他显现在上方的天空中，示现了燃烧，行走，降雨，闪电等神变。普通人很容易被神变所吸引而生起信心。那位国王像用锯子锯树一样，顶礼他的脚并说道：‘拥有大福德者，请息怒。请您从我这陷入罪恶泥潭的手中救拔我。’那位大士也因此而完全寂灭，国王为他的遗体做了供养，并祈愿道：‘像这样，我让众生对如此清净者造成伤害的这个业的果报，愿我不要体验到。像这样，再次以恭敬所做的善根，愿我在任何地方转生，都能生于富裕，财富众多，享受丰厚的家族中。愿我能令比这更殊胜的导师欢喜，不要令他不欢喜。愿我能在那导师的教法中出家，舍弃一切烦恼，现证阿罗汉果。’比丘们，你们怎么想？那时那位变得丑陋的国王是谁呢？就是瞎子。
English
Coming before him, those women saw the beauty of his body and the beauty of his mind, and they became happy. Having become happy, they also unveiled their faces, bowing and prostrating. Then the king also heard of this. As soon as he heard, he arose with great anger from the root of jealousy. He angrily commanded the king's attendants, saying, 'You, today, gouge out the two eyes of that renunciate!' Then, as soon as they heard this, the king's attendants seized that Pratyekabuddha and gouged out his two eyes. That Pratyekabuddha, because the karma of the past was about to ripen, did not even remember his miraculous powers, let alone illusions. Then that Pratyekabuddha thought, 'These afflictions have manifested and declined. If I wander in samsara and experience great suffering for a long time, that would not be good. I must make an end to this.' Thinking, he rose into the sky above and displayed miracles of burning, walking, raining, and flashing lightning. Ordinary people are quickly made to have faith by miracles. That king, like a tree cut with a saw, bowed at his feet and said, 'O possessor of great fortune, be appeased. Please deliver me from the hand that is sinking into the mire of wrongdoing.' That great being also completely passed into nirvana because of that basis, and the king made offerings to his relics and made aspirations, saying, 'Like this, may I not experience the fruit of this karma of causing harm to such a pure being. Like this, again, by this root of virtue of those who have been honored, may I be born in whatever place I am born, in a family that is rich, with much wealth, and great enjoyment. May I please a teacher who is even more excellent than this. May I not displease him. Having renounced in the teaching of that very one, may I abandon all afflictions and realize the state of an Arhat.' Monks, what do you think? Who was that king who became ugly at that time? It was the blind one.