Tibetan
ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བདུན་པ། སྨད། ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བདུན་པ། གྲུམ་སྟོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ན་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གནས་ཏེ། དེ་དག་དེ་ན་འཁོད་ཅིང་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། འགྲོ་བ་ལྔར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་མཁས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག།སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས། འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་སང
Chinese
《业百千品》。 《业百千品》。 总义偈第七（下）。 《业百千品》，第二十七卷，名为“鼓声上”。 故事的缘起是，佛陀住在尼连禅河边。 当时，一个森林里住着大约五百位苦行者。 他们在那里安住，进行火供。 佛陀世尊是唯一道路的引导者，在两种知识和智慧上获得了自在，精通三种不混杂的近念住，以四无畏而无所畏惧，从五趣的流转中解脱，精通六处，以七菩提分作为行境，禅定于八解脱，入于九次第定，具有十力，发出真实的狮子吼。按照法性，白天三个时段，夜晚三个时段，也就是日夜六个时段， 佛以佛眼观察世间：谁在兴盛？谁在衰败？谁贫困潦倒？谁变得可怜？谁与损害相伴？谁贫困、可怜且与损害相伴？谁倾向于恶趣？谁堕入恶趣？谁已堕入恶趣？谁能被我从恶趣中救出，安置于天界、解脱和果位？谁沉溺于恶行的泥潭，能被我从手中拉出？谁没有七圣财，能被我安置于七圣财的自在王位？谁没有生起善根，能被我使其生起？谁已生起善根，能被我使其完全成熟？谁已完全成熟善根，能被我以智慧之剑穿透？谁能被我以佛陀的出现来庄严世间，使其具有果实？他以这样的智慧之眼进行观察。大海是水族生物的住所，时节的波浪或许会消逝，但对于应被调伏的众生，佛陀的教化时机绝不会错过。然后，世尊心想：这五百位苦行者调伏的时机已经成熟了。于是，世尊想着如何让这五百位苦行者所用的所有火供的火炉中，
English
The Karma Hundred Thousand. The Karma Hundred Thousand. Summary Verse Seven (Lower). The Karma Hundred Thousand, Volume Twenty-Seven, named "Drum Sound Above." The origin of the story is that the Buddha was residing near the Nairanjana River. At that time, about five hundred ascetics lived in a forest. They stayed there, performing fire sacrifices. The Buddha, the Bhagavan, is the guide of the one and only path, has attained mastery over the two kinds of knowledge and wisdom, is skilled in the three unmixed close placements of mindfulness, is fearless with the four fearlessnesses, is liberated from the cycle of the five destinies, is skilled in the six sense bases, has the seven branches of enlightenment as his field of activity, meditates on the eight liberations, enters into the nine successive abidings, possesses the ten powers, and roars the great and true lion's roar. According to the Dharma, three times during the day and three times during the night, that is, six times during the day and night, The Buddha observes the world with the eye of a Buddha: Who is prospering? Who is declining? Who is poor and destitute? Who has become miserable? Who is associated with harm? Who is poor, miserable, and associated with harm? Who is inclined towards the lower realms? Who is falling into the lower realms? Who has fallen into the lower realms? Who can I rescue from the lower realms and place in the heavenly realms, liberation, and fruition? Who is sinking in the mire of misconduct, who can I pull out by the hand? Who does not have the seven noble riches, who can I place in the sovereign position of the seven noble riches? Who has not generated roots of virtue, who can I cause to generate them? Who has already generated roots of virtue, who can I cause to fully mature? Who has fully matured roots of virtue, who can I pierce with the sword of wisdom? Who can I adorn the world with the appearance of a Buddha, making it bear fruit? He engages in observation with such wisdom. The ocean is the abode of aquatic creatures, the waves of the seasons may pass, but for beings to be tamed, the Buddha's time for teaching will never be missed. Then, the Bhagavan thought: The time for taming these five hundred ascetics has come. So, the Bhagavan thought about how to make all the fire pits used by these five hundred ascetics for fire sacrifices,
Tibetan
ས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་མཐོང་ལ། དེ་ཕྱིན་ཅད་མེ་སྦར་བར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རྗེས་འདིའི་མཐུས་བདག་ཅག་གི་མེའི་ཐབ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མེ་སྦར་མི་ནུས་པར་གྱུར་པ་ལས་ན། རྗེས་ འདི་ནི་དགེ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་འདྲ་སྟེ། རྗེས་འདི་ལྷ་ཆེན་པོའི་རྗེས་མ་ཡིན་གྲང་སྙམ་ནས། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་དེ་དག་ལ་བསྲེག་བྱ་ཕུལ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་སྦྱིན་སྲེག་དེ་དག་རང་སྦར་བར་གྱུར་ཏེ། མེ་ལྕེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཐུག་པར་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོས་བདག་ཅག་ལ་དགོངས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་གིས། མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དྲུང་ནས་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོ་ནི་ལམ་འདིར་གཤེགས་སོ་སྙམ་ནས་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་རྗེས་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་དོང་ནས། དེ་དག་མཐར་གྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་
Chinese
看到世尊的足迹后，就加持使他们以后都不能点燃火。然后他们这样想：由于这足迹的威力，导致我们火灶里都不能点燃火，看来这足迹是吉祥的，莫非这是大自在天的足迹？于是那五百个苦行者就向佛的足迹献上祭品，由于佛的威力，那些祭品自然燃烧起来，火焰直达梵天世界。然后苦行者们看到后感到惊奇，心想：大自在天在眷顾我们啊！然后，为了引导他们，世尊从一个足迹到另一个足迹，一直加持到到达胜幢王子的花园。然后那些苦行者们，从火供的地方看到一个接一个显现的足迹，他们心想：大自在天是从这条路走来的，于是他们对着一个接一个的足迹进行供养，最终他们进入了胜幢王子的花园。当时，世尊坐在成百上千的眷属中说法。然后那五百个苦行者看到了佛陀世尊，他的身体以大丈夫相的三十二相庄严和装饰，犹如火身一般，犹如用酥油浇灌的火焰，犹如放在金器中的酥油灯，犹如用各种珍宝装饰的宝塔，他们看到了智慧明亮、没有污垢、具有清净的佛陀世尊。看到后也生起了极大的欢喜，就像积累善根的众生第一次见到佛陀时所感受到的快乐一样，即使是十二年中习惯于寂止的禅定，也不会生起那样的快乐。那样看到后，他们就朝着世尊所在的地方走去，用头顶礼世尊的双足，为了听法而在世尊面前坐下。然后世尊
English
Upon seeing the footprints of the World Honored One, he blessed them in such a way that they could not ignite fire thereafter. Then they thought to themselves: 'Because of the power of these footprints, we are unable to light fires in our hearths. It seems that these footprints are auspicious. Could these be the footprints of the Great Lord?' Then those five hundred ascetics offered sacrificial items to those footprints of the Buddha. Through the power of the Buddha, those sacrificial offerings ignited on their own, and the flames reached the Brahma realm. Then the ascetics, upon seeing this, were amazed and thought: 'The Great Lord is watching over us!' Then, in order to guide them, the World Honored One blessed one footprint after another until they reached the garden of Prince Jeta. Then those ascetics, seeing the manifestation of one footprint after another from the place of the fire sacrifice, thought to themselves: 'The Great Lord has come this way.' So they made offerings to those footprints, one after another, and eventually they entered the garden of Prince Jeta. At that time, the World Honored One was sitting amidst hundreds of thousands of attendants, teaching the Dharma. Then those five hundred ascetics saw the Buddha, the World Honored One, whose body was well adorned and decorated with the thirty-two marks of a great being, appearing like a body of fire, like flames fueled by ghee, like a butter lamp placed in a golden vessel, like a stupa adorned with various precious jewels. They saw the Buddha, the World Honored One, who was bright with wisdom, without impurities, and possessed of purity. Having seen him, they were filled with great joy. The joy was like that experienced by sentient beings who, through the accumulation of virtuous roots, see the Buddha for the first time. Even after twelve years of cultivating tranquility and abiding in meditative equipoise, such joy would not arise. Having seen him in this way, they went to where the World Honored One was, prostrated with their heads at the feet of the World Honored One, and sat before him in order to listen to the Dharma. Then the World Honored One