Tibetan
ར་འདོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ངས་ནོར་ཆེས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ་ཉོས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དབུལ་བར་མི་བྱ་སྙམ་ནས། དེས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་ལ་སྨྲས་པ། ངས་ཁྱོད་ལ་ཀར་ཥ་པ་ནི་སྟོང་སྦྱིན་གྱི། པད་མ་འོ་ནི་ང་ལ་བྱིན་ཅིག །དེ་ནས་ཕྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་དད་པ་དེས་ཐོས་ནས་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་ཀར་ཥ་པ་ནི་ཉིས་སྟོང་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀར་ཥ་པ་ནི་འབུམ་གྱི་བར་དུ་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལྟ་བུས་མི་ཞིག་གི་ཕྱིར་འབུམ་གཏོང་བར་བྱེད་པ་དང་སྦྱར་ན། དགེ་སློང་གཽ་ཏ་མ་དེ་ནི་ཆེ་བ་ཞིག་ཡིན་གོར་མ་ཆག་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སོང་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་མཆོད་པར་མི་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས་ཁྱིམ་བདག་ མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་བདག་ལ་ནོར་མི་དགོས་ཀྱི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། པད་མ་དེ་ཁྱེར་ཏེ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་སོང་ནས། ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས། ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ། རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་སྟེང་དུ་བོར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུས་པད་མ་དེ་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་ཙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་ན་ནི་འགྲོའོ། །གཞེས་ན་ནི་སྡོད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས། ཆོ་འཕྲུལ་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས། ལྷག་པར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ
Chinese
如果需要，为什么我要花更多的钱去买呢？心想不要让世尊贫穷。他对祇园精舍的守护神说：我给你一千喀尔沙巴拿，请把莲花给我吧。后来，无畏的儿子听到这个消息后，生起了傲慢心，于是他给了两千喀尔沙巴拿。就这样，他们两人把喀尔沙巴拿的价格越抬越高，直到十万。后来，祇园精舍的守护神心想：像给孤独长者这样的人，为了一个人就愿意花费十万，那么，那位乔达摩比丘一定是位了不起的人物。为什么我不亲自去，向世尊供养呢？于是，祇园精舍的守护神对长者给孤独说：长者，我不需要钱财，我要亲自去供养世尊。说完，她拿着莲花，前往胜光王的园林。祇园精舍的守护神从远处看到，佛陀世尊的身体，以大丈夫相的三十二相庄严修饰，光芒四射，犹如火身之形，犹如火舌被酥油点燃，犹如明灯置于金器之中，犹如以各种珍宝装饰的宝塔，智慧明亮，没有污垢，具有清净的佛陀世尊。看到后，生起了极大的欢喜。生起欢喜后，她前往世尊所在的地方，走到后，以头顶礼世尊的双足，为了供养世尊，将莲花抛向空中。由于世尊的加持，莲花变得像车轮一样大，世尊行走时，莲花就跟随，世尊安住时，莲花也停留。之后，祇园精舍的守护神看到这样的神变，更加对世尊生起极大的欢喜，并发愿证得无上正等正觉：唉，愿我以此善根，在没有引导者、没有导师的盲人世界里，成为如来、阿罗汉、正等觉、明行足、善
English
If needed, why should I buy it by raising the price so much? Thinking that I should not impoverish the Blessed One. He said to the guardian of Jetavana Grove: I will give you a thousand Karshapanas, please give me the lotus. Then, the son of Phredmed, hearing this with faith, became arrogant. He gave two thousand Karshapanas. Thus, the two of them raised the price of Karshapanas higher and higher, up to a hundred thousand. Then, the guardian of Jetavana Grove thought: If a householder like Anathapindika spends a hundred thousand for the sake of one person, then that Bhikshu Gautama must be a great being. Why should I not go and make offerings to the Blessed One? Thinking thus, the guardian of Jetavana Grove said to the householder Anathapindika: Householder, I do not need wealth, I myself will make offerings to the Blessed One. Having said this, she took the lotus and went to Prince Jeta's Grove. The guardian of Jetavana Grove, from afar, saw the Buddha, the Blessed One, whose body was well adorned and embellished with the thirty-two marks of a great being, shining brightly, like the shape of a fire body, like a flame ignited by butter, like a lamp placed in a golden vessel, like a stupa adorned with various precious jewels, with clear intelligence and without impurities, possessing purity, the Buddha, the Blessed One. Having seen this, she felt supreme joy. Having felt joy, she went to where the Blessed One was, and having gone there, she bowed her head at the feet of the Blessed One, and in order to make offerings to the Blessed One, she threw the lotus upwards. By the power of the Blessed One, the lotus became as large as a chariot wheel. When the Blessed One departed, it went along. When the Blessed One remained, it stayed. Then, the guardian of Jetavana Grove, having seen such a miracle, became even more delighted with the Blessed One, and made the aspiration to attain unsurpassed, perfect and complete enlightenment: Alas, may I, by this root of virtue, in a blind world without a guide or a teacher, become a Tathagata, an Arhat, a perfectly and completely enlightened Buddha, endowed with knowledge and conduct, a Blissful One.