Tibetan
་ཕྱིན་ནས། དེ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ཏུ་གནས་བཅས་ཏེ་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས་འདུག་གོ །དེ་ནས་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་དེ་ལུས་མཛེས་པ་དང་སེམས་མཛེས་པ་དང་གཡོག་འཁོར་མཛེས་པར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེ་བ་དེ་དག་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་དག་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་དེ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དོ། །དྲང་སྲོང་དེས་ཀྱང་དེར་འོང་བ་དེ་དག་ལ་དུས་དུས་སུ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལས་ཆོས་ཐོས་ནས་ཁ་ཅིག་ནི་དྲང་སྲོང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཁྱིམ་ན་གནས་བཞིན་དུ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་ལ་དྲང་སྲོང་དེའི་ཐད་དུ་ཡང་དུས་དུས་སུ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོངས་ཏེ། དེ་ཕྱིན་ཅད་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གི་ཐད་དུ་ནི་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གིས་བསམས་པ། སྔན་ཅད་ནི་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་བདག་ཅག་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་དེ་རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན་ན། དྲང་སྲོང་འདི་འོངས་ནས་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆད་པར་གྱུར་གྱིས་བདག་ཅག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་འདི་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡུལ་འདིར་མི་འདུག་པར་བྱའོ། །འདི་ མེད་ན་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཕྱིར་ཡང་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དྲང་སྲོང་འདི་འོངས་ནས་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆད་པར་གྱུར་གྱིས། བདག་ཅག་གིས་གྲོང་ཁྱེར་ཐོག་ཐག་ཏུ་འདིའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ། དྲང་སྲོང་འདི་ནི་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་གྱིས། ཁྱེད་འདི་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་མ་སེམས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། དེ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་ཡང་ན་ནི་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཡང་ན་ནི་བདག་ཅག་འཆི་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་མེད་ན་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཕྱིར་ཡང་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་ནས་དེ་གཉིས་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་དོང་ནས་ལམ་པོ་ཆེ་དང་སྲ
Chinese
之后，他在一个森林里安顿下来，用树枝和树叶搭了个茅屋住下。然后，住在尘土城里的很多人看到他身体美丽，内心美丽，侍从美丽。看到之后，大多数人都非常喜欢那位仙人。他们喜欢之后，就尊敬那位仙人，把他当上师，当榜样，供养他，用一切用具侍奉他。那位仙人也时常为来到那里的人们说法。他们也从他那里听法，有些人就在那位仙人那里出家了，生起了四禅和五神通。有些人则在家中安住，如实地行持十善业道，并且为了拜见仙人，也时常来到仙人那里。从那以后，他们就不再去那些苦行者那里了。之后，有一天，那些苦行者想：以前住在尘土城里的很多人都尊敬我们，把我们当上师，当榜样，供养我们，我们非常富有，名声显赫。现在这位仙人来了，我们的财富和尊敬都减少了，我们无论如何也要让这位仙人连同他的侍从都不能住在这里。如果没有他，我们的财富和尊敬就会像以前一样恢复了。想着，就对婆罗门童子们说：婆罗门童子们，要知道，这位仙人来了，我们的财富和尊敬都减少了。我们要在城市的大街小巷里散布关于他的不实谣言，说这位仙人是享受欲望的人，不是清净梵行者。你们不要想着尊敬他。这样说了之后，因为害怕和恐惧被他诽谤，要么会去其他地方，要么会让我们死去。如果没有他，我们的财富和尊敬就会像以前一样恢复了。这样说了之后，他们两个连同侍从进入尘土城，在大街小巷
English
After that, he settled in a forest, built a hut of branches and leaves, and lived there. Then, many people living in the city of Dust saw that he was beautiful in body, beautiful in mind, and beautiful in attendants. After seeing him, most of the people developed a great liking for that sage. After they developed a liking, they respected that sage, regarded him as their teacher, as an example, made offerings to him, and served him with all kinds of implements. That sage also taught the Dharma from time to time to those who came there. They also heard the Dharma from him, and some of them renounced the world in the presence of that sage himself, and developed the four meditations and the five supernormal powers. Some, while remaining in their homes, properly took up the path of the ten virtuous actions, and also came to the sage from time to time to see him. From then on, they no longer went to those ascetics. Then, one day, those ascetics thought: "In the past, many people living in the city of Dust respected us, regarded us as their teachers, as examples, made offerings to us, and we were very wealthy and famous. Now that this sage has come, our wealth and respect have diminished. We must by all means ensure that this sage, together with his attendants, does not live here. If he is not here, our wealth and respect will return to what they were before." Thinking this, they said to the Brahmin boys: "Brahmin boys, know this: This sage has come, and our wealth and respect have diminished. We must spread false rumors about him in the streets and alleys of the city, saying that this sage is a enjoyer of desires, not a pure celibate. Do not think of respecting him." After saying this, because they were afraid and fearful of being slandered by him, they would either go to another place or cause us to die. If he is not here, our wealth and respect will return to what they were before. After saying this, the two of them, together with their attendants, entered the city of Dust, in the streets and alleys.
Tibetan
ང་དང་བཞི་མདོ་དང་སུམ་མདོ་དག་ཏུ་འཁོད་ནས་དྲང་སྲོང་དེའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད་དེ། དྲང་སྲོང་འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་སྡིག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱེད་ལ་སྒྱུས་འདྲིད་པ་ཡིན་གྱིས་ཁྱེད་འདི་ལ་ཧ་ཅང་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་མ་སེམས་ཤིག །ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། འདི་ནི་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དེ་ཕྱིན་ཅད་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་མི་བྱེད་བླ་མར་མི་བྱེད་རི་མོར་མི་བྱེད་མཆོད་པར་མི་བྱེད་ལ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་གིས་བསམས་པ། སྔན་ཅད་ནི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདི་དག་བདག་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་ན། ང་ནི་འདི་དག་བདག་ལ་བཀུར་སྟི་མི་བྱེད། བླ་མར་མི་བྱེད་རི་མོར་མི་བྱེད་མཆོད་པར་མི་བྱེད་ན་འདི་ནི་ཅི་ལས་གྱུར་སྙམ་པ་དང་། དེས་བལྟས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་གཉིས་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པས་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་བར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཡང་བསམས་པ་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་འདིར་བདག་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀས་ཕོག་པ་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ ནི་རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟིའི་གཅུགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འདི་ན་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། སྔོན་གྱི་དགོན་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ཁྲིད་དེ། སྔོན་གྱི་དགོན་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་སོང་སྟེ་འདུག་གོ །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་སོང་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཞི་དེས་ན་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེར་དེ་གཉིས་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་བཏབ་པ་གང་ཡིན་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། ལོ་དུ་མ་ལོ་འབུམ་ཕྲག་དུ་མར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་བཙོས་སོ། །དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ཀྱང་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་
Chinese
我和四岔路口和三岔路口等处安住，对那位仙人作不如实的诽谤，说：这位仙人是行为不符合戒律、具有罪恶之法，行于贪欲，不是梵行者，这是在欺骗你们，你们不要对他过分恭敬。说完之后，那些普通民众听了之后立即对那位仙人不满，说：这是行于贪欲者，不是梵行者。因此不满，从那以后，不再对他恭敬，不视为上师，不画像，不供养，也不为了观看而前往。之后，仙人想：以前这些很多人都对我恭敬，视为上师，画像，供养，现在这些人不对我恭敬，不视为上师，不画像，不供养，这是怎么回事呢？他看到那两个苦行者连同侍从在尘土城的大街上作不如实的诽谤。看到后又想：在这尘土城中，我遭受不如实的诽谤，无论如何，所有这些都是由利养和恭敬所致。因此，我应当舍弃这里的一切，回到以前的寺院处安住。想着，就带领那五百个婆罗门童子，前往以前的寺院处安住。之后，那位仙人离去后，那两个苦行者的利养和恭敬如以前一样，因此他们非常高兴。诸比丘，你们怎么想？那时，那两个连同侍从的苦行者是谁呢？就是比丘舍利子和目犍连这二人。在那里，他们两个被利养和恭敬所控制，对那位仙人作了不如实的诽谤，由于那个业的成熟，在多年和数百万年中于有情地狱中煎熬。之后，死后转生，无论生于何处，仍然不如实。
English
I, abiding at the crossroads and the triple crossroads, would make untrue accusations against that hermit, saying: 'This hermit is unchaste, possessing sinful qualities, indulging in desires, not practicing celibacy. He is deceiving you; do not think of being too respectful towards him.' After saying this, those common people, upon hearing it, immediately became displeased with that hermit, saying: 'This one indulges in desires; he is not a practitioner of celibacy.' Thus displeased, from then on, they no longer showed him respect, did not regard him as a guru, did not make images of him, did not make offerings, and did not even go to see him. Then, the hermit thought: 'Previously, these many people respected me, regarded me as a guru, made images of me, and made offerings. Now, these people do not respect me, do not regard me as a guru, do not make images of me, and do not make offerings. What has happened?' He saw those two ascetics, along with their attendants, making untrue accusations in the streets of the city of Dust. Having seen this, he thought again: 'In this city of Dust, I am being subjected to untrue accusations. In any case, all of this is due to gain and respect. Therefore, I should abandon everything here and settle in the former monastery.' Thinking this, he led those five hundred Brahmin boys and went to settle in the former monastery. After that hermit left, the gain and respect of those two ascetics became as before, and therefore they were very happy. Monks, what do you think? Who were those two ascetics with their attendants at that time? They were none other than the monks Shariputra and Maudgalyayana. There, those two, being controlled by gain and respect, made untrue accusations against that hermit. Due to the ripening of that karma, they were boiled in the hells of sentient beings for many years and hundreds of thousands of years. After dying and transmigrating, wherever they were born, they were still untrue.
Tibetan
པའི་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ན། ད་ལྟར་སྲིད་པ་ཐ་མ་དང་གནས་ཐ་མར་གྱུར་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ཡང་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་མང་པོའི་ནང་དུ་མི་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་གསོག་དང་བརྫུན་གྱི་ཚིག་གིས་སྐུར་པ་བཏབ་བོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པད་མ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོར་སྐྱེས་ལ་དེར་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་དེའི་ལྕེ་ལ་རྨོན་པ་དོར་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་བར་གྱུར་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་གློ་གཡས་གཡོན་ནས་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱི་དང་སེང་གེ་དང་སྟག་དང་གཟིག་དང་དྲེད་ལ་སོགས་པས་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་སྟེང་ནས་ཀྱང་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་གྱི་བྱ་རྒོད་དང་བྱ་རོག་དང་ཆུན་ལག་རྣམས་ཀྱིས་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་གློ་གཡས་གཡོན་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ཤིང་ཤལ་མ་ལིའི་ཚལ་གྲུབ་པར་གྱུར་ལ། གལ་ཏེ་དེ་ན་ཚ་མི་བཟོད་དེ་གློ་བསྒྱུར་ན་ཡང་སྟེང་ནས་ལྕགས་ཀྱི་མདུང་ཐུང་དང་མདའ་བོ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ མདུང་རྩེ་གཅིག་པ་རྣམས་འབབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དེས་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།ཐང་བཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ནི་ལུགས་ཀྱིས་དུས་དུས་སུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་རྒྱུ་བར་བྱེད། ཡི་དགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བྱེད། དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བྱེད། མིའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བྱེད། ལྷའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བྱེད་དེ། ཕྱིར་འོངས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཅད་པ་དང་གཏུབ་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱིར་འོངས་ནས་ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱི་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དང་འབར་བ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། མི་རྣམས་ཀྱི་ཚོལ་ཁྲོས་ཤ་ཐང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་དང་ལྟུང་བ་དང་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་དེ་ཐོས་ནས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ལ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་
Chinese
因为对他（舍利弗和目犍连）进行了诽谤，现在已经到了最后的存在和最后的位置，直到获得阿罗汉果位，比丘郭迦梨迦在众人之中用不真实、不正确、虚构和谎言的言语进行了诽谤。比丘们禀告说：尊者，比丘郭迦梨迦做了什么业，导致那个业的果报成熟，他生于像莲花一样裂开的巨大地狱中，而且在那里出生后，他的舌头上出现了五百个犁铧。同样，从他的左右胸口，长着铁爪的狗、狮子、老虎、豹子和熊等野兽撕咬着他的肉。同样，从上面也有长着铁喙的秃鹫、乌鸦和鹞鹰等鸟类撕咬着他的肉。同样，从左右胸口长出了铁树刺林。如果他在那里感到难以忍受的痛苦而转身，上面也会落下铁矛、巨箭、独头金刚杵和独头矛。佛陀开示说：那是因为他对舍利弗和目犍连二人心生嗔恨的缘故。所谓的“剖析”是这样的：故事的起因是，佛陀住在舍卫城的时候，具寿目犍连依法时常在众生地狱中游走，在饿鬼道中游走，在畜生道中游走，在人道中游走，在天道中游走。出来后，他会向人们讲述众生地狱中切割、砍劈、殴打和烹煮等痛苦；出来后，他会讲述饿鬼道的饥渴、燃烧、焚烧和烹煮等痛苦；以及畜生道中互相吞食所产生的痛苦；还有人类的寻衅争斗和疲惫不堪的痛苦；以及天人的死亡、堕落、消散和毁灭等痛苦。当他们听到这些时，会感到厌倦，感到厌倦后，也会获得更高的成就。之后有一天，具寿目犍连
English
Because he slandered them (Shariputra and Maudgalyayana), now he has reached the final existence and the final position, and until he attains the state of an Arhat, the monk Kokalika has slandered them among many with untrue, incorrect, fabricated, and false words. The monks reported: Venerable one, what deeds did the monk Kokalika commit, that as a result of the maturation of that deed, he was born in a great hell that split open like a lotus, and after being born there, five hundred plows appeared on his tongue. Similarly, from his left and right chests, beasts with iron claws such as dogs, lions, tigers, leopards, and bears tear and eat his flesh. Similarly, from above, birds with iron beaks such as vultures, crows, and hawks tear and eat his flesh. Similarly, from his left and right chests, a forest of iron silk-cotton trees grows. If he feels unbearable pain there and turns around, iron spears, large arrows, single-pointed vajras, and single-pointed spears will fall from above. The Buddha taught: That is because he harbored hatred towards Shariputra and Maudgalyayana. The so-called "Analysis" is as follows: The origin of the story is that the Buddha was residing in Shravasti, and the venerable Maudgalyayana, according to the Dharma, often traveled in the hells of sentient beings, traveled in the realm of pretas, traveled in the realm of animals, traveled in the realm of humans, and traveled in the realm of gods. After coming out, he would tell people about the sufferings of cutting, chopping, beating, and cooking in the hells of sentient beings; after coming out, he would tell about the sufferings of hunger, thirst, burning, scorching, and cooking in the realm of pretas; and the sufferings arising from mutual devouring in the realm of animals; and the sufferings of human quarrels and exhaustion; and the sufferings of death, falling, dissipation, and destruction of the gods. When they heard these, they would become weary, and after becoming weary, they would also attain higher achievements. Then one day, the venerable Maudgalyayana