Tibetan
ན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་ གིས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཚངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ས་བོན་བསྐྱེད་དོ། །འཁོར་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཕལ་ཆེར་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་གཞོལ། ཆོས་ལ་འབབ། དགེ་འདུན་ལ་བབ་པར་བྱས་ཏེ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གཟིགས་ལགས། དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བགྱིས་ནས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདིས་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་འཐབ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ན། རྒྱལ་པོ་སྡེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་སྡེ་ཆེན་པོ་དེའི་མདུན་ན་འདོན་བྲམ་ཟེ་མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏེ། རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ནགས་ཁྲོད་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེ་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཤིག་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་དེས་བསམས་པ་བདག་གིས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཚལ་འདི་ན་འདུག་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ ཀྱིས་མ་ལ་བདག་གིས་གྲོང་འདབ་ཏུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། གནས་དེ་ཉིད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས་འདུག་སྟེ། དེ་དེ་ན་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་རྒས་ནས་གནས་དེ་དག་ཏུ་འགྲོ་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ནི་དེར་འགྲོ་ཞིང་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་དེད་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་ཐད་དུ་འགྲོ་སྟེ། དེ་གཉིས་དེར་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་མདུན་ན་འདོན་དེའི་སེམས་སྐྱེས་པ། སྔོན་བདག་ཡུལ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ན། ད་ནི་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་གང་ཡིན་པ་དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་འཕོས་ན། ད་ཡང་འདི་གཉིས་མེད་ན་ནི་ཕྱིར་ཡང་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་གྱིས་བདག་གིས་འདི་གཉིས་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁ་ཕྱར་བཏང་བ་དང་། དེ་གཉིས་བསྙེན་བཀུར་མེད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པས་གུད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། མདུན་ན་འདོན་དེས་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ། འདི་གཉིས་ནི་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི། འདི་གཉིས་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་དེ་དྲང་སྲོང་དེས་མཐོང་ནས་མདུན་ན་འདོན་དེ་བཀག་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་མ་བྱེད་ཅིག །ཁྱོད་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་དྲང་སྲོང་དེས་དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཀག་ཀྱང་བཟློག་པར་མ་ནུས་ནས་དེས་དེ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲང་སྲོང་རྒན་པོར་གྱུར་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་མདུན་ན་འདོན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་ངས་བཀག་བཞིན་དུ་འདི་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ
Chinese
有的证得了预流果。有的人证得了一来果。有的人证得了不来果。有的人出家后证得了阿罗汉果。有的人培植了转轮王的种子。有的人培植了成为力量转轮王的种子，有的人培植了成为帝释天的种子，有的人培植了成为梵天的种子，有的人培植了声闻菩提的种子，有的人培植了独觉菩提的种子，有的人培植了无上正等正觉的种子。那些眷属中，大多数都倾向于佛，趋向于法，趋向于僧，这样安排了。之后，众比丘向世尊禀告说：世尊请看，比丘郭嘎里嘎对舍利子和目犍连生起嗔恨心，已经趋向于堕入地狱了。世尊开示说：不仅是现在，过去世他也曾对这二人心怀嗔恨，你们听着，他是如何趋向于堕入地狱的。比丘们，过去世，在一个名叫无诤的城市里，有位名叫大军的国王在执政。大军国王面前有一位婆罗门，他聪明、清晰、心怀善意，精通所有论典，受到全国上下的尊敬、尊为上师、被视为榜样、受到供养，并被尊为阿罗汉，拥有最高的财富和名声。当时，在某个森林里，住着一位拥有五百眷属的仙人。他身边有两位聪明、清晰、心怀善意，精通所有论典的婆罗门童子。后来有一天，那位仙人心想：我住在这苦行林中，无法利益更多的人，不如我在城郊安顿下来。于是，他心想，从那个地方不远处，用树枝和树叶
English
Some realized the fruit of entering the stream. Some realized the fruit of once returning. Some realized the fruit of non-returning. Some, having gone forth, realized the state of being an Arhat. Some cultivated the seed of becoming a Chakravartin king. Some cultivated the seed of becoming a powerful Chakravartin, some of becoming Indra, some of becoming Brahma, some of the Bodhi of a Shravaka, some of the Bodhi of a Pratyekabuddha, and some cultivated the seed of unsurpassed, perfect, and complete Bodhi. Among those retinues, most were inclined towards the Buddha, inclined towards the Dharma, and inclined towards the Sangha, and they were arranged accordingly. Then, the monks beseeched the Blessed One, saying: "Venerable One, please behold! The monk Kokalika, having harbored hatred towards the Venerable Shariputra and Maudgalyayana, has inclined towards falling into hell." The Blessed One replied: "It is not only now, but also in the past, that he harbored hatred towards these two alone, so listen to how he inclined towards falling into hell. Monks, in the past, in a city called 'No Strife,' there was a king named Great Army ruling. Before that King Great Army was a Brahmin who was wise, clear, kind-hearted, and had gone beyond all treatises, and he was revered, respected as a guru, regarded as an example, offered to, and honored as an Arhat throughout the land, and he was endowed with the highest gains and fame. At that time, in a certain forest, there lived a hermit with five hundred attendants. With him were two Brahmin youths who were wise, clear, kind-hearted, and had gone beyond all treatises. Then, one day, that hermit thought: 'While I dwell in this hermitage of asceticism, I am unable to benefit many people. Rather, I should establish a dwelling in the outskirts of the city.' So, he thought, 'Not far from that place, with branches and leaves.'
Chinese
用毡子覆盖着安坐。因此，那里成了受尊敬、被视为上师、被视为榜样和被供养之处。后来，那位仙人也老了，不能去那些地方了。那时，那两个婆罗门童子就去那里，去国王们、大臣们、富人们、家主们、宫廷侍从们、商人们和船长们那里。他们两个在那里受到尊敬、被视为上师、被视为榜样、被供养，并被尊为阿罗汉。后来有一天，那位领诵者的心中生起这样的念头：以前我在这整个地方都是受尊敬、被视为上师、被视为榜样和被供养之处，现在我的所得和尊敬都转移到这两个婆罗门童子身上了。如果这两个人不在了，我的所得和尊敬就会像以前一样回来了。我应该对这两人散布不真实的谣言，让他们失去尊敬，恐怕他们会离开。于是，那位领诵者立刻散布不真实的谣言说：这两人是享受欲望的人，这两人不是梵行者。后来，那位仙人看到他们两人受到不真实的指责，就阻止那位领诵者说：婆罗门，你不要对这两个婆罗门童子心生憎恨，愿你长久遭受损害、不利和痛苦。虽然那位仙人这样一次又一次地阻止他，但还是无法阻止，他还是对那两人心生憎恨，因此堕入了众生之地狱。诸位比丘，你们怎么想？那时，那位年老的仙人，安住于菩萨行的人，就是我本人。那时，成为婆罗门童子的那两人，就是舍利弗和目犍连这两人。那时，成为领诵者的那人，就是歌迦利迦本人。那时，我虽然阻止了他，但他还是对这两人心生憎恨，因此堕入了众生之地狱。
English
He was sitting covered with felt. Therefore, that place became a place to be respected, to be regarded as a teacher, to be regarded as an example, and to be offered to. Later, that sage also grew old and could not go to those places. At that time, those two Brahmin boys went there, going to the kings, the great ministers, the rich, the householders, the people of the palace retinue, the merchants, and the captains. The two of them were respected there, regarded as teachers, regarded as examples, offered to, and honored as Arhats. Then one day, the chanter had the thought: "Before, I was the place to be respected, to be regarded as a teacher, to be regarded as an example, and to be offered to in this whole land. Now, whatever gains and respect I have have been transferred to these two Brahmin boys. If these two are not here, then my gains and respect will return as before. I should spread untrue rumors about these two, and they will lose respect, and I fear they will leave." So, the chanter immediately spread untrue rumors, saying: "These two are enjoyers of desires, these two are not celibate." Then, when the sage saw that the two of them were being falsely accused, he stopped the chanter, saying: "Brahmin, do not harbor hatred towards these two Brahmin boys. May you be harmed, disadvantaged, and suffer for a long time." Although the sage stopped him again and again in this way, he could not stop him, and he harbored hatred towards the two of them, and therefore he went to the hell of sentient beings. Monks, what do you think? At that time, the old sage, who was abiding in the conduct of a Bodhisattva, was myself. At that time, the two who became Brahmin boys were none other than these two, Shariputra and Maudgalyayana. At that time, the one who became the chanter was this Kokalika himself. At that time, even though I stopped him, he harbored hatred towards these two, and therefore he went to the hell of sentient beings.
Tibetan
་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །ད་ལྟར་ཡང་ངས་བཀག་བཞིན་དུ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་དགེ་སློང་དེས་མང་པོའི་ནང་དུ་བདེན་པ་མ་ལགས་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ལགས་པ་དང་གསོག་དང་རྫུན་གྱི་ཚིག་དང་གཞི་མ་མཆིས་པར་ཕམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སྐུར་པ་བཏབ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་གཉིས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་དང་མེའི་ཁམས་དང་རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་གཅིག་ཅིག་ན། དཀའ་ཐུབ་ཅན་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ཤིག་འཁོད་དེ། གྲོང་ཁྱེར་དེ་ན་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏེ། རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རིའི་སུལ་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ་མཐུ་ཆེ་བ་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ལ་མཉེས་གཤིན་པ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་བསམས་པ། དགོན་པའི་གནས་ན་འདུག་བཞིན་དུ་ནི་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་རྟེན་བཅས་ཏེ་འདུག་པར་བྱ་གོར་མ་ཆག་བདག་དེར་འདུག་པ་དང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དགོན་པའི་གནས་དེར་ཇི་སྲིད་དུ་དགའ་བ་དེ་སྲིད་དུ་གནས་ནས། གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཆས་ཏེ། རི་དགས་ཀྱི་པགས་པ་དང་ཤིང་ཤུན་གྱི་གོས་དང་འཁར་བ་དང་རིལ་བ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་རྣམས་ཁྱེར་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ
Chinese
堕入了地狱。现在我仍然阻止，却对舍利子和目犍连之子二人心生嗔恨，因此堕入了众生地狱。之后，众比丘向世尊禀告：世尊，舍利子和目犍连之子二人做了什么业，以至于那位比丘在大众之中，用不真实、不正确、虚假和谎言的言辞，毫无根据地以失败之法进行诽谤？世尊开示道：比丘们，这二人往昔所作所积之业，不会在外在的地界成熟，不会在水界、火界和风界成熟，而是善与不善之业所作所积，只会在有执受的蕴、界和处成熟。有情众生的业，即使百千劫也不会磨灭，积聚成熟，时机成熟时，自会显现果报。比丘们，过去世，在一个名为尘土之城的处所，住着两位拥有五百眷属的苦行者。那座城市里，所有的人们都对他们进行侍奉、视为上师、视为榜样、进行供养，并尊为阿罗汉，他们拥有至上的利养和名声。当时，在山谷的某个地方，住着一位具有五种神通、神变广大、威力强大、拥有五百眷属的仙人，他具有伟大的自性，慈爱的自性，具有悲心，对众生和蔼可亲，致力于利益众生。他心想：我一直住在寂静的地方，无法利益众生。不如我前往尘土之城安住，我住在那里，必定能够利益广大的民众。他这样想着，就在那寂静的地方住了他所喜欢的时间。之后，他带着五百眷属，拿着鹿皮、树皮做的衣服、手杖、丸药、舀水的勺子和倾倒用的勺子，前往尘土之城。
English
fell into hell. Even now, I am still preventing, but I harbor hatred towards Shariputra and Maudgalyayana's son, thus falling into the hell of sentient beings. Then, the monks reported to the Blessed One: Venerable One, what deeds did Shariputra and Maudgalyayana's son do, that due to the ripening of that karma, that monk, in the midst of the assembly, used untrue, incorrect, false, and lying words to accuse them of defeat without any basis? The Blessed One said: Monks, the deeds done and accumulated by these two in the past will not ripen in the external realm of earth, nor will they ripen in the realm of water, fire, or wind. But the good and non-virtuous deeds done and accumulated will only ripen in the aggregates, realms, and sources that are grasped. The karmas of embodied beings, even for hundreds of kalpas, will not be exhausted. When they gather and the time arrives, they will ripen into their own fruit. Monks, in the past, in a place called the City of Dust, there lived two ascetics with five hundred attendants. In that city, all the people served them, regarded them as gurus, regarded them as examples, made offerings to them, and revered them as Arhats, and they possessed supreme gains and fame. At that time, in a certain mountain valley, there lived a hermit with five kinds of clairvoyance, great magical powers, great strength, and five hundred attendants. He was of great essence, of loving essence, possessed compassion, was kind to sentient beings, and engaged in benefiting sentient beings. He thought: While I am staying in a solitary place, I cannot benefit sentient beings. Rather, I should go and settle in the City of Dust. By staying there, I will surely be able to benefit a great number of people. Thinking this, he stayed in that solitary place for as long as he pleased. Then, he set out with five hundred attendants, carrying deer skins, clothes made of bark, staffs, pills, water ladles, and pouring ladles, and went to the City of Dust.