Tibetan
ཆུ་སྣོད་ཐོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཚུར་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པས། །དེ་དག་མགོ་བྲེགས་ལུས་ལ་སྣམ་སྦྱར་གྱོན། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་དགོངས་པས་གོས་བགོས་ནས། །མོད་ལ་དབང་པོ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གནས། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་རི་བོ་དང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་གདམས་ངག་བྱིན་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་ལྷག་མ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོ་ལ་གཏད་དོ། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་གཏད་དོ། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ལ་གཏད་དེ། ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་རྣམས་ལ་གདམས་ངག་སྟོན་ཅིག །འདི་རྣམས་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་ཡང་ཕོག་ཤིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཇི་སྐད་སྩལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དེ་དག་ཁྲིད་དེ་ཆུ་ ཀླུང་གསེར་ལྡན་གྱི་འགྲམ་དུ་དབྱར་གནས་པར་དམ་བཅས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་དབྱར་གནས་པར་དམ་བཅས་ནས་དེ་དག་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་ཕོག་སྟེ། དེར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་བཀོད་དོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུས་ནི་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པོ་དེ་དག་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་དོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ནི་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པོ་དེ་དག་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དུས་གཉིས་སུ་ཕལ་པོ་ཆེ་འདུ་བར་འགྱུར་ཏེ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ལ་དབྱར་གནས་པའི་དུས་ལ་བབ་པ་དང་། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ལ་འདུ་བར་འགྱུར་ཏེ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ལ་དབྱར་གནས་པའི་དུས་ལ་བབ་པ་དེའི་ཚེ་ནི། དགེ་སློང་དག་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་མནོས་ནས། རིའི་སུལ་དང་རིའི་ཕུག་དང་སོག་མའི་ཕུག་དང་ཐང་དང་དུར་ཁྲོད་དང་ནགས་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་དེ་དག་ཏུ་དབྱར་གནས་པར་དམ་འཆའ་བར་བྱེད་དོ། །སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ལ་ནི་དེ་ནས་དོང་སྟེ། རྟོགས་པ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་ལ་མ་རྟོགས་པ་ནི་གོང་དུ་འདྲི་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་དབྱར་གནས་པར་བྱས་ཏེ། དབྱར་གནས་ཟིན་ནས་དབྱར་ཟླ་གསུམ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཆོས་གོས་བྱས་ཏེ་ཆོས་གོས་ཟིན་ནས། ཆོས་གོས་གྱོན་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རྟོགས་པ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་མ་རྟོགས་པ་ཡན་ཅད་ནི་ཞུ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་གོང་མའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་ཕོག་ནས། དེ་དག་གིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོས་ནི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་འདི་རྣམས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་བཀོད་ལ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་དོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སྡེ་ཚན་དང་ལྡན་པ་གཉིས་པར་གྱུར་པས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་དགེ་སློང་ཀ་པི་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་འདི་དག་ཉིད་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ཇི་ལྟར་བཀོད་པ་དང་། མཽད་གལ་གྱི་བུས་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཀོད་པ་དང་། ཤཱ་རིའི་བུས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཀོད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་རི་ཞིག་ལ་དྲང་སྲོང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་བརྟེན་ཅིང་འདུག་སྟེ། རི་ངོས་གཅིག་ན་ནི་དྲང་སྲོང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་འདུག་གོ །ཕ་རོལ་གྱི་ངོས་ན་ནི་དྲང་སྲོང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་འདུག་གོ །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ལས་དྲང་སྲོང་གཅིག་ཤི་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དག་གིས་དེའི་རུས་བུ་ལ་རུས་བུའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས་དྲང་སྲོང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཐད་དུ་དོང་ངོ་། །དྲང་སྲོང་དེས་ཀྱང་དེ་དག་འཁོར་དུ་བྱས་ནས་དྲང་སྲོང་དེས་བསམས་པ། མ་ལ་བདག་ཀྱང་ཤི་ན་ནི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་རྣམས་མགོན་མེད་པར་འགྱུར་གྱིས། བདག་གསོན་པའི་ཚེ་ན་འདི་རྣམས་བསྐྱང་བར་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་སློབ་མའི་མ
Chinese
手持水瓶而行。此处说道：如来以“来”之语赐予教诲，他们剃除头发，身披袈裟。以佛陀的意念裁制衣物后，迅速地调伏诸根而住。此后，世尊向仙人里波和凯内亚传授了教诲。他们二人也通过精进、修持和努力，舍弃了一切烦恼，亲证了阿罗汉果位。其余的僧众中，五百僧众被托付给了具寿婆罗门迦毗那大尊者。二百五十名僧众被托付给了具寿舍利子。二百五十名僧众被托付给了具寿目犍连子。你们应当向这些人传授教诲，也应当向这些人给予作意之教。之后，他们禀告世尊：“如您所说，我们定当遵从。”于是，具寿舍利子、具寿目犍连子和具寿婆罗门迦毗那大尊者带领那些僧众，在金河岸边立誓安居。他们立誓安居后，向他们给予作意之教。在那里，具寿婆罗门迦毗那使那五百名僧众安住于阿罗汉果位。具寿目犍连子使那二百五十名僧众安住于不还果位。具寿舍利子使那二百五十名僧众安住于入流果位。诸佛世尊的声闻弟子们，依其法性，通常在两个时节聚集：夏季中旬安居之时，以及秋季末月十五之时聚集。夏季中旬安居之时，众比丘接受作意之教后，会在山谷、山洞、草屋、旷野、墓地和森林等处立誓安居。秋季末月十五之时，便开始讲述证悟，未证悟者则向上请教。
English
He went holding a water pot. Here it is said: The Tathagata bestowed teachings with the word "Come." They shaved their heads and wore robes on their bodies. Having tailored their garments with the Buddha's intention, they quickly subdued their senses and dwelt in peace. Thereafter, the Blessed One gave instructions to the sage Ṛbhu and Kainya. They too, through diligence, practice, and effort, abandoned all defilements and directly realized the state of Arhatship. Among the remaining monks, five hundred monks were entrusted to the venerable Brahmin Kāpina the Great. Two hundred and fifty were entrusted to the venerable Śāriputra. Two hundred and fifty were entrusted to the venerable Maudgalyāyana. "You should teach these ones, and also give these ones the instruction of mindfulness." Then, they reported to the Blessed One, "As you have said, we shall certainly obey." Thereupon, the venerable Śāriputra, the venerable Maudgalyāyana, and the venerable Brahmin Kāpina the Great led those monks and vowed to reside for the summer retreat on the banks of the Golden River. Having vowed to reside for the summer retreat, they gave them the instruction of mindfulness. There, the venerable Brahmin Kāpina established those five hundred monks in the state of Arhatship. The venerable Maudgalyāyana established those two hundred and fifty monks in the fruit of Non-Return. The venerable Śāriputra established those two hundred and fifty monks in the fruit of Stream-Entry. The hearers of the Buddhas, the Blessed Ones, by their very nature, usually gather at two times: in the middle of the summer month when the time for the summer retreat arrives, and on the fifteenth day of the last autumn month. In the middle of the summer month when the time for the summer retreat arrives, the monks, having received the instruction of mindfulness, make vows to reside for the summer retreat in places such as mountain valleys, mountain caves, grass huts, wildernesses, cemeteries, and forests. On the fifteenth day of the last autumn month, they then begin to speak of realizations, and those who have not realized ask for further instruction.
Chinese
具寿婆罗门迦毗那大及其五百眷属，安居于彼处。安居结束，夏季三个月过后，缝制法衣，法衣缝制完毕后，穿上法衣，手持钵盂，前往世尊所在之处，抵达后以头顶礼拜世尊之足，于一旁安坐。于一旁安坐后，众比丘于世尊面前，将已证悟者讲述，未证悟者则祈请。之后，世尊对彼等宣说殊胜之作意法门，彼等亦以精进、修持与努力，断除一切烦恼，现证阿罗汉果。之后，众比丘祈请佛陀世尊：尊者，具寿婆罗门迦毗那已将此五百比丘安置于阿罗汉果位，具寿目犍连子则安置于不来果位。具寿舍利子，以其第二之身份，请垂视已安置于入流果位者。世尊开示道：不仅是现在，过去世亦是如此，比丘迦毗那如何将此五百比丘安置于四禅与五神通之中，目犍连子如何安置于无色界，舍利子如何安置于色界，谛听之！诸比丘，往昔过去世，于某山中，有两位仙人，各自依止着五百眷属。山的某一侧住着一位拥有五百眷属的仙人。另一侧则住着另一位拥有五百眷属的仙人。之后，过了些时候，其中一位仙人去世。那些婆罗门童子为他的遗骨做了遗骨供养后，便前往另一位仙人处。那位仙人也接纳了他们作为眷属，那位仙人心想：如果我也去世了，这些婆罗门童子将会变得无依无靠。我活着的时候，必须照顾他们，于是那位仙人以弟子的身份
English
The venerable Brahmin Kapina the Great, along with his five hundred attendants, stayed there for the summer retreat. After the summer retreat ended, and three months of summer had passed, they sewed their Dharma robes. Once the Dharma robes were sewn, they put them on, carried their alms bowls, and went to where the Blessed One was. Having arrived, they bowed their heads at the feet of the Blessed One and sat down on one side. Having sat down on one side, those monks spoke of their realizations before the Blessed One, and requested explanations for what they had not realized. Then, the Blessed One bestowed upon them the teaching of superior mindfulness. They, too, through diligence, practice, and effort, abandoned all defilements and directly realized the state of Arhatship. Then, those monks requested the Buddha, the Blessed One: "Venerable sir, the venerable Brahmin Kapina has established these five hundred monks in the state of Arhatship, and the venerable Maudgalyayana's son has established them in the fruit of non-return. The venerable Shariputra, who has become the second with a group, please look upon those who have been established in the fruit of stream-entry." The Blessed One said: "It is not only now, but also in the past, listen to how the monk Kapina established these very five hundred monks in the four dhyanas and five superknowledges, how Maudgalyayana's son established them in the formless realms, and how Shariputra established them in the form realm. Monks, in the past, in a bygone era, on a certain mountain, two hermits lived, each relying on five hundred attendants. On one side of the mountain lived one hermit with five hundred attendants. On the other side lived another hermit with five hundred attendants. Then, after some time, one of those two hermits died. Those Brahmin boys made bone offerings to his bones and then went to the other hermit. That hermit also accepted them as attendants, and that hermit thought: 'If I also die, these Brahmin boys will become helpless. While I am alive, I must take care of them,' so that hermit, as a disciple,
Tibetan
ཆོག་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལས་གཅིག་ལ་ནི་དྲང་སྲོང་དེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་གཏད་དོ། །གཉིས་ལ་ནི་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་གཏད་དོ། །འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བསྒོ་སྟེ། བདག་གསོན་པའི་ཚེ་ཡང་རུང་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཡང་རུང་སྟེ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་རྣམས་སློབས་ཤིག །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཡང་དག་པར་བཟུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་དག་གི་ནང་ནས་གཅིག་གིས་ནི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ཡང་དག་པར་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་གཟུགས་མེད་ པའི་ཁམས་སུ་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་བཀོད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་གང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དག་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་པ་དེ་ནི་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་དག་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་བཀོད་པ་དེ་ནི་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་གང་གིས་དེ་དག་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་བཀོད་པ་དེ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་རྣམས་ལས་འདི་དག་ཉིད་ལས་གཅིག་གིས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་བཀོད་དོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་རྣམས་ལས་གཅིག་གིས་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་དོ། །གཅིག་གིས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་དོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དག་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ནའི་སློབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཡིན་ནོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུའི་སློབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་ངོ་། །ཤཱ་རིའི་བུའི་སློབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་གལ་ཏེ་ཤཱ་རིའི་བུའི་སློབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ལ་གཏད་དུ་ཟིན་ན། དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཡང་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ན། གོང་མའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་དང་རི་བོ་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་འདི་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་བགྱིས་ལགས
Chinese
在那三个份额中，仙人将五百名婆罗门童子交给了一个份额。将两百五十名、两百五十名交给了另外两个份额。他还这样告诫说：无论我活着的时候，还是死后，你们都要教导这些人。对于忆念，要再三地牢牢把握。然后，他们中的一个将五百名婆罗门童子安置于四禅定和五神通之中。一个安置于无色界中。一个安置于色界中。比丘们，你们怎么想？那时，将那些婆罗门童子安置于四禅定和五神通中的人，就是这位婆罗门迦毗那。将他们安置于无色界中的人，就是这位目犍连之子。那时，将他们安置于色界中的人，就是这位舍利子。那时，他们中的这些人，也同样地，一个安置于四禅定和五神通之中。一个安置于无色界中。一个安置于色界中。现在，这些人中，一个安置于阿罗汉果位。一个安置于不还果位。一个安置于入流果位。此外，比丘们，婆罗门迦毗那的弟子们，都是根器敏锐的。目犍连之子的弟子们，都是根器中等的。舍利子的弟子们，都是根器迟钝的。比丘们，如果将舍利子的弟子们交给婆罗门迦毗那，即使是温暖，他们也无法产生，更何况是证悟更高的境界呢？然后，那些比丘们向佛陀世尊请教：尊者，仙人凯内耶和里波及其侍从做了什么业？由于那个业的成熟，这二者令世尊欢喜，而不是不欢喜。在世尊的教法中出家后，断除了一切烦恼，现证了阿罗汉果位。
English
Of those three portions, the hermit entrusted five hundred Brahmin youths to one portion. He entrusted two hundred and fifty, two hundred and fifty to the other two portions. He also instructed them thus: 'Whether I am alive or after I am dead, you should teach these people. You should repeatedly and firmly grasp the practice of mindfulness.' Then, one of them placed the five hundred Brahmin youths in the four meditations and the five superknowledges. One placed them in the formless realm. One placed them in the form realm. Monks, what do you think? At that time, the one who placed those Brahmin youths in the four meditations and the five superknowledges was this Brahmin Kapina. The one who placed them in the formless realm was this son of Maudgalyayana. At that time, the one who placed them in the form realm was this Shariputra. At that time, among those, one placed them in the four meditations and the five superknowledges. One placed them in the formless realm. One placed them in the form realm. Now, among these, one has placed them in the state of an Arhat. One has placed them in the fruit of non-returning. One has placed them in the fruit of stream-entry. Furthermore, monks, the disciples of the Brahmin Kapina are those who have sharp faculties. The disciples of the son of Maudgalyayana are those who have middling faculties. The disciples of Shariputra are those who have dull faculties. Monks, if the disciples of Shariputra were entrusted to the Brahmin Kapina, they would not be able to generate even warmth, let alone realize higher qualities. Then, those monks asked the Buddha, the Bhagavan: Venerable one, what deeds did the hermit Keniya and Riva with his attendants do? As a result of the maturation of that deed, these two pleased the Bhagavan and did not displease him. Having gone forth in the Bhagavan's teaching, they abandoned all defilements and directly realized the state of an Arhat.