Tibetan
པོའི་ཕོ་བྲང་མར་མེ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བར་བྱོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་མར་མེ་ལྡན་ན་རྒྱལ་པོ་མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་རིང་ལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་དང་། མི་མང་པོས་གང་བ་དང་། རྩོད་པ་དང་། འཐབ་པ་ཞི་བ་དང་། འཁྲུག་པ་དང་། ནང་འཁྲུག་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། ནད་དང་། མུ་གེ་མེད་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཚེར་མ་དཀྲུགས་ལ་བུ་གཅིག་པ་སྡུག་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མར་མེས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ནང་དུ་ཞབས་ས་ལ་རེག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱན་དྲངས་ནས། རྒྱལ་པོ་མར་མེའི་འདབ་ན་རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་འདུག་པ་དེ་ལ་དེས་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། ངས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ནང་དུ་ཞབས་ས་ལ་རེག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་དགོས་ཀྱིས་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུས་ཀྱང་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ནས། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མཇུག་ཏུ་འདི་ལྟ་སྟེ། གསེར་གྱི་འཁར་བ་དང་། གསེར་གྱི་རིལ་བ་དང་། གསེར་གྱི་གཞོང་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིས་སྤྲས་པའི་མལ་ཁྲི་དང་། ཀཱ་པ་ཎ་ལྔ་བརྒྱ་དང་། བུ་མོ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ལྔ་དངར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ལྗོངས་གཞན་ཞིག་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཉིས་ཤིག་གནས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་མཁན་པོ་ལས་རིག་བྱེད་འདོན་པ་བསླབས་ཏེ། ཆོས་ལུགས་ཀྱི་མཁན་པོ་ལ་ཡང་མཁན་ པོའི་ཡོན་དབུལ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་དབུལ་དགོས་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཤིང་འདུག་གོ །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མཇུག་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ལྔ་བཤམས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་གང་ཁ་ཏོན་རྫོགས་པར་ལོབས་པ་དེ་དབང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཐོས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསམས་པ། བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ལེན་དུ་དེར་འདོང་ན་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ན་མང་དུ་ཐོས་པའི་རབ་དང་ཁ་ཏོན་ལོབས་པའི་རབ་གང་ཡིན་པ་ངེས་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ག་ལ་བ་དེར་ཆས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་ལྷས་སྦྲན་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་དང་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་འདིར་འོང་གིས། དེ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ན་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་འདི་དག་ཕུལ་ཅིག་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་བས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་བྱིན་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཆེས་ཆེའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་བསམས་པ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷས་ཀྱང་སྦྲན་པ་ལས་ན་དེ་གཉིས་ནི་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་ཡིན་གོར་མ་ཆག་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བྱད་བཞིན་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ་དེ་གཉིས་འོང་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀྱང་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པའི་གནས་དེར་འོངས་ནས་བྲམ་ཟེའི་གྲལ་དུ་སྐབས་བྱེ་བའི་སར་སྟན་ལ་འདུག་གོ །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུས་དེ་གཉིས་མཐོང་ནས་བསམས་པ། བདག་ལ་ལྷས་སྦྲན་པའི་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་གོར་མ་ཆག་སྙམ་ནས། རྒྱལ་པོ་དེ་གྲལ་དཔོན་གྱི་མདུན་དུ་སོང་སྟེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་ལ་དྲིས་པ། ཁྱོད་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་ཡིན་ནམ་དེས་སྨྲས་པ་ང་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ནོར་ཅན་གྱི་བུས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་གྲལ་དཔོན་དུ་བཞག་སྟེ་ཟན་བྱིན་ནས། རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་བྱིན་པ་ལས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ པ་ཆེན་པོས་གསེར་གྱི་འཁར་བ་དང་རིལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་བླངས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པའི་ནང་ནས་བུ་མོ་གཅིག་པུ་ནི་མ་བླངས་ཏེ། བདག་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བུ་མོ་དེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་བྱད་བཞིན་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ་མཐོང་ནས། ཆགས་ཤིང་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་གྱུར་ཏེ། ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བདག་བཞེས་ཤིག །དེས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་བླང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ནས་བུ་མོ་དེ་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པའི་བསམ་པས་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ། ཕྱིར་མ་ཁྱེར་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བློ་གྲོས་བཟང་པོས་ཀྱང་མ་བླངས་ནས། རྒྱལ་པོ་མར་མེའི་གྲོང་ཁྱེར་མར་མེ་ལྡན་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་དེར་སོང་ནས་རང་གི་རྒྱན་རྣམས་ལུས་ལས་བཀྲོལ་ཏེ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་རྒྱུད་པ་ལ་བྱིན་ནས། རྒྱན་འདི་རིན་ཆེ་བ་ཡིན་གྱིས་ང་ལ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ལྷའི་མཆོད་པར་ཨུད་པ་ལ་སྔོན་པོ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེས་དེའི་ལུང་བཞིན་དུ་གསེར་གྱི་རྒྱན་དེ་བྱིན་ཏེ་ལྷའི་རིམ་གྲོ་
Chinese
到达名为玛尔梅丹的王宫。当时，在玛尔梅丹王宫中，有一位名为玛尔梅的国王执政。在他的统治期间，国家富饶、繁荣、安乐、丰收，人民众多，充满活力，争端、战斗平息，没有冲突、内战、盗贼、疾病和饥荒，盛产稻米、甘蔗、牛和水牛。他如同对待独子般，无害且小心翼翼地治理国家。 之后，玛尔梅国王为了让如来玛尔梅匝的足迹触及城市的大地，迎请了他。在玛尔梅国王的身边，有一位名为诺坚之子的王子，国王派使者对他说：“我为了让如来玛尔梅匝的足迹触及城市的大地而迎请了他，你需要前来供养。” 当时，诺坚之子国王也已经进行了十二年的供养，在供养结束时，他准备了五种盛大的布施，即金杖、金球、金盘、以四种珍宝装饰的床榻、五百嘎巴纳以及装饰着所有饰物的少女。 当时，在另一个地方，住着两个婆罗门少年，他们从堪布那里学习吠陀。他们意识到，需要向法师供养法师的报酬，也需要向老师供养老师的报酬，因此心中思量着这件事。 之后，他们听到诺坚之子国王在供养结束时准备了五种盛大的布施，并宣称：“谁能完整背诵婆罗门经文，谁就能得到这些。”于是他们心想：“我们应该去那里接受这些，但我们两人中谁的学识更渊博，谁的背诵更完整，必须先确定。”于是他们前往诺坚之子国王的大城市。 国王也被天神告知：“有两个聪明的婆罗门少年，一个叫布罗哲桑布，一个叫布罗哲，他们要来了。
English
Arrived at the royal palace called Marmeyden. At that time, in the royal palace of Marmeyden, there was a king named Marmey ruling. During his reign, the country was rich, prosperous, peaceful, and had a good harvest. The people were numerous and full of vitality. Disputes and battles were calmed, and there were no conflicts, civil wars, thieves, diseases, or famines. Rice, sugar cane, cattle, and buffaloes were abundant. He governed the country harmlessly and carefully, as if treating an only son. After that, King Marmey, in order to have the Tathagata Marmeydze's feet touch the earth of the city, invited him. Beside King Marmey, there was a prince named Norjen Zhibu. The king sent a messenger to him, saying, "I have invited the Tathagata Marmeydze to touch the earth of the city with his feet, and you need to come and make offerings." At that time, King Norjen Zhibu had also been making offerings for twelve years. At the end of the offerings, he prepared five grand donations: a golden staff, a golden ball, a golden plate, a bed adorned with four kinds of jewels, five hundred karapanas, and a maiden adorned with all ornaments. At that time, in another place, there lived two Brahmin boys who were learning the Vedas from a Khenpo. They realized that they needed to offer the Khenpo's fee to the Dharma master and the teacher's fee to the teacher, so they pondered this in their hearts. After that, they heard that King Norjen Zhibu had prepared five grand donations at the end of the offerings, and proclaimed, "Whoever can completely recite the Brahmin scriptures will receive these." So they thought, "We should go there to receive these, but we must first determine which of us is more learned and whose recitation is more complete." So they set off for the great city of King Norjen Zhibu. The king was also informed by the gods, "Two clever Brahmin boys, one named Lojesangpo and one named Loje, are coming here.
Chinese
之中，把这些大布施献给名为慧善者，大国王您十二年间所作的供养的果报，不如把大布施给予婆罗门童子慧善的果报大。然后国王心想，为了那两个人，天神也来劝请，那两个人一定是伟大的。然后国王从远处看见两个婆罗门童子，容貌端正美丽，走了过来。他们也来到做供养的地方，在婆罗门众中，于空旷之处坐在座位上。然后财贤王的儿子看见他们两个，心想，天神劝请我布施的名为慧善者，一定就是这个人。国王走到掌管队列的人面前，问婆罗门童子慧善：你是慧善吗？他说：我是。然后财贤王的儿子让婆罗门童子慧善担任掌管队列的人，给予食物，并给予五种大布施。婆罗门童子慧善以大布施接受了金杖和丸等四种，唯独没有接受布施中的女儿，说：我是梵行者。然后那个女儿看见婆罗门童子慧善容貌端正美丽，就爱慕倾心，对慧善童子说：婆罗门童子，请您娶我吧。他说：我不能接受。然后那个女儿也被国王以大布施的意愿放走了，没有带回去，慧善童子也没有接受，就去了国王灯火之城，灯火具足处。他到那里后，从身上解下自己的所有饰品，给了卖花环的人，说：这饰品很贵重，请你每天给我蓝莲花供奉天神。然后那人按照他的话，给了他金饰，用于供奉天神。
English
Within, offer these great gifts to the one called Wise and Good. The merit of the offerings made by you, the great king, for twelve years is not as great as the merit of giving great gifts to the Brahmin boy Wise and Good. Then the king thought, 'Since the gods have urged me on behalf of those two, those two must surely be great.' Then the king saw from afar two Brahmin boys, handsome and beautiful, coming. They also came to the place of offering and sat on seats in the open space among the Brahmins. Then the son of King Wealthy, seeing those two, thought, 'The one called Wise and Good, whom the gods have urged me to give to, must surely be this one.' Then the king went before the master of the ranks and asked the Brahmin boy Wise and Good, 'Are you Wise and Good?' He said, 'I am.' Then the son of King Wealthy placed the Brahmin boy Wise and Good as the master of the ranks and gave him food, and gave those five kinds of great gifts. The Brahmin boy Wise and Good accepted the four great gifts of the golden staff and balls, but he did not accept the daughter from among the gifts, saying, 'I am a celibate.' Then that girl saw the Brahmin boy Wise and Good, handsome and beautiful, and became enamored and fond of him, and said to the boy Wise and Good, 'Brahmin boy, please take me.' He said, 'I cannot take you.' Then that girl was also released by the king with the intention of great generosity, and she was not taken back, nor was she taken by the Brahmin boy Wise and Good, and he went to the city of King Lamp, the place full of lamps. Having gone there, he took off all his ornaments from his body and gave them to the garland maker, saying, 'These ornaments are precious, please give me blue lotuses every day for the worship of the gods.' Then he gave the golden ornaments according to his word for the service of the gods.