Tibetan
ང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་ཤུགས་མཉམ་པ་དང་མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་ཡང་འཁོར་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ལས་བྱས་སོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་གཉིས་པ། སྒུར་བུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། སྒུར་བུ་དང་པོ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་ལྡན་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་གནས་པ་དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་ སྤྱོད་པ་ལས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡི་གེ་དང་ཁོང་རྩིས་དང་ཤོད་དགོད་པ་དང་། ལག་རྩིས་དང་དབྱུང་བ་དང་སྦ་བ་དང་དགྲམ་པ་དང་གོས་བརྟག་པ་དང་ནོར་བུ་བརྟག་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་སྤོས་བརྟག་པ་དང་སྨན་བརྟག་པ་དང་གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་རྟ་བརྟག་པ་དང་གོ་མཚོན་བརྟག་པ་རྣམས་བསླབས་ཏེ། ཡི་གེ་མཁས་པ་དང་ཀློག་མཁས་པ་དང་མཛངས་པ་དང་བྱ་བ་ལ་གསལ་བ་དང་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱེའུ་དེ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེའི་རྒྱབ་རླུང་གིས་སྒུར་བུར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཕ་མ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ནས། དེ་ལ་སྨན་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བསོགས་ཏེ་རིམ་གྲོ་བྱས་ཀྱང་སོས་པར་བྱེད་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཁྱེའུ་འདི་སྨན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོ་མ་ནུས་ཀྱིས། ད་ནི་ཡོན་གནས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ན། དེ་དག་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་གིས་བདག་གི་བུའི་རྒྱབ་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་རངས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱང་སྲིད་དོ་སྙ
Chinese
我生于富裕之家，比丘们，我已证得与正等觉佛陀光护（藏文：འོད་སྲུང་）完全相同、力量相同、事业相同、方便相同的境界。他使我喜悦，没有使我不喜悦。我在他自己的教法中出家，舍弃了一切烦恼，现证了阿罗汉果位，即使在完全寂灭之后，四众弟子也做了供养的事业。 《业百则》，第二卷，《驼背二则》。其中第一则驼背的故事是： 缘起于世尊住在舍卫城（梵文：Śrāvastī）时。当时，舍卫城里住着一位富有的、财产众多、享受丰厚、拥有广阔产业的施主，他拥有与多闻天子（梵文：Vaiśravaṇa）相当的财富，甚至可以与多闻天子的财富相媲美。他因缘成熟而娶妻，与妻子一同嬉戏、欢愉、享受。后来，他的妻子怀孕了，九个月或十个月后，生下了一个相貌英俊、惹人喜爱、非常漂亮的男孩。他们为孩子举行了盛大的诞生庆祝仪式，并按照家族的传统给孩子取了名字。他们用牛奶、酸奶、酥油、炼乳和酥油的精华来喂养他。当他长大后，他们教他识字、心算、说笑、手算、加减乘除、辨别布料、辨别宝石、辨别珍宝、辨别香料、辨别药物、辨别象、辨别马、辨别武器等等。他精通文字、擅长阅读、聪明、做事干练、心思正直，并且精通八种占卜之术。 后来有一天，这个男孩生病了，他的背部因风而变得驼背。他的父母一看到他这样，就非常痛苦，为他请来了所有的医生，准备了所有的药物和用具，尽力治疗，但都无法治好他。 后来有一天，这位施主心想：这个孩子所有的医生都治不好，现在不如向那些有功德的人祈祷，他们神通广大、威力强大，或许能使我儿子的背恢复如初。
English
Having been born into a wealthy family, monks, I have attained a state that is completely equal to the perfectly enlightened Buddha Kāśyapa (Tibetan: འོད་སྲུང་), equal in power, equal in deeds, and equal in skillful means. He pleased me and did not displease me. Having renounced in his own teachings, having abandoned all defilements, having directly realized the state of an Arhat, even after completely passing into Nirvana, the fourfold assembly performed the work of offering. The Hundred Deeds, Volume Two, The Two Hunchback Stories. The first hunchback story is: The setting is when the Blessed One was residing in Shravasti. At that time, in Shravasti, there lived a householder who was rich, had many possessions, enjoyed great wealth, and possessed vast and extensive holdings. He was endowed with the wealth of Vaishravana (Tibetan: རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་) and rivaled the wealth of Vaishravana. Due to circumstances, he took a wife, and together they played, rejoiced, and enjoyed themselves. Later, his wife became pregnant, and after nine or ten months, she gave birth to a boy who was handsome, pleasing to look at, and beautiful. They held a grand birth celebration for the child and named him according to the family tradition. They raised and nurtured him with milk, yogurt, butter, ghee, and the essence of ghee. When he grew up, they taught him writing, arithmetic, storytelling, manual calculation, addition, subtraction, concealment, distribution, cloth examination, gem examination, precious stone examination, incense examination, medicine examination, elephant examination, horse examination, and weapon examination. He became skilled in writing, proficient in reading, intelligent, efficient in his work, upright in mind, and adept in the eight types of divination. Then one day, the boy became ill, and his back became hunched due to wind. As soon as his parents saw this, they became very distressed. They gathered all the doctors and all the necessary equipment and performed rituals, but they could not cure him. Then one day, the householder had the thought: This boy cannot be cured by all the doctors, so now I should pray to those who are worthy of offerings, as they have great magical powers and great strength. Perhaps they can restore my son's back to its former state.
Tibetan
མ་དུ་བསམས་ནས། དེས་རྫོགས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དྲུག་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། རང་གི་ལག་གིས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ནི་འདི་ལྟར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཅི་ཡང་མི་མཁྱེན་པའམ། མི་རྟོགས་པ་མི་མངའ་བ་ལགས་ན། བདག་གི་བུ་འདི་རླུང་གིས་རྒྱབ་སྒུར་པོར་བགྱིས་པ་དེ་སོས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལ་སྔགས་དང་སྨན་མང་དུ་བྱས་ན། འོན་ཀྱང་སོས་པར་བྱེད་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་ བདག་དེའི་མཛའ་བོ་བཤེས་པའི་གྲོགས་པོ་སངས་རྒྱས་པའི་དགེ་བསྙེན་ཞིག་ཡོད་པ་དེས། དེ་ལ་སྨྲས་པ་གྲོགས་པོ་སྐྱབས་མ་ཡིན་པ་འདི་དག་ལ་སྐྱབས་བཙལ་ཏེ་ཅི་བྱ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་སྨྲས་པ་དེ་ཅི་ཤེས་པ་ཞིག་དགེ་བསྙེན་གྱིས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དང་འཚམ་པའི་ཆོས་བསྟན་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཏམ་གྱི་མཇུག་རྫོགས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་སང་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་བཤོས་གསོལ་བར་ཅི་གནང་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་སྦྱར་ནས་ནང་པར་སྔར་ལངས་ཏེ་གདན་བཤམས་ནས་ཕྱག་ཆབ་ཀྱི་ཆུ་ར་བཀང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྲིན་གྱིས་གདུགས་ཚོད་བསྐུལ་བ། བཙུན་པ་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་སྟེ་བཤོས་གསོལ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ད་དེའི་དུས་ལ་བབ་པར་དགོངས་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་ཏོ།
Chinese
心想之后，他迎请了以圆满者为首的六位论师，用自己的手以许多干净美好的食物使他们满足，顶礼他们的双足说道：您们难道对过去、未来和现在发生的事情一无所知吗？难道您们没有不了解的事情吗？祈请您们医治我这被风吹得驼背的儿子。他们也为他做了许多咒语和药物，然而却未能治愈。之后，那位户主的挚友、善友，一位佛教的居士，对他说：朋友，向这些非救护者寻求救护有什么用呢？去皈依佛陀薄伽梵吧，他会成办你的一切善事。他说：他懂什么呢？居士说：他是遍知一切者，是知晓一切相者。之后，那位户主一听到，立刻生起了欢喜。生起欢喜之后，就前往薄伽梵所在之处，到达后，以头顶礼薄伽梵的双足，为了听闻佛法而坐在薄伽梵的面前。之后，薄伽梵为他宣说了相应的佛法，然后保持沉默。之后，薄伽梵结束了谈话，那位户主从座位上站起来，将上衣披在一边肩膀上，对薄伽梵说道：薄伽梵，是否允许明天我与比丘僧团一起，在我的家中接受斋饭供养？之后，薄伽梵没有对那位户主说话，表示了允许。之后，那位户主知道薄伽梵没有说话就是允许，就对薄伽梵的言语表示赞赏，随喜之后，以头顶礼薄伽梵的双足，从薄伽梵那里离开了。之后，他在当天晚上准备了许多干净美好的食物，第二天早上早早起床，铺设了座位，盛满了洗手水，派人去催请薄伽梵：尊者，斋饭时间已到，如果薄伽梵认为现在是时候了，请移步前往。
English
Having thought thus, he invited six teachers, headed by the Completer, and satisfied them with many clean and excellent foods made with his own hands. He prostrated at their feet and said: Do you not know anything about the past, future, and present? Do you not have anything you do not understand? Please heal my son, who has been made hunchbacked by the wind. They also performed many mantras and medicines for him, but they were unable to heal him. Then, a Buddhist layperson, a dear and virtuous friend of that householder, said to him: Friend, what is the use of seeking refuge in these non-protectors? Go for refuge to the Buddha, the Bhagavan, and he will accomplish all your good deeds. He said: What does he know? The layperson said: He is the all-knowing one, the one who knows all aspects. Then, as soon as that householder heard this, he felt joy. Having felt joy, he went to where the Bhagavan was, and upon arriving, he prostrated with his head at the feet of the Bhagavan, and sat before the Bhagavan to listen to the Dharma. Then, the Bhagavan taught him the Dharma that was appropriate for him, and then remained silent. Then, after the Bhagavan finished speaking, that householder rose from his seat, draped his upper garment over one shoulder, and said to the Bhagavan: Bhagavan, would you please allow me to offer a meal at my house tomorrow, together with the community of monks? Then, the Bhagavan remained silent to that householder, indicating his permission. Then, that householder, knowing that the Bhagavan's silence was permission, praised the Bhagavan's words, rejoiced, prostrated with his head at the feet of the Bhagavan, and departed from the Bhagavan's presence. Then, that very night, he prepared many clean and excellent foods, and the next morning he rose early, prepared the seats, filled the water for washing hands, and sent a messenger to urge the Bhagavan: Venerable one, the time for the meal has arrived, so if the Bhagavan thinks it is time, please come.