Tibetan
ཐམས་ཅད་དུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏེ། རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ནགས་ཁྲོད་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེ་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་མཁས་ཤིང་གསལ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཤིག་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་དེས་བསམས་པ་བདག་གིས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཚལ་འདི་ན་འདུག་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ ཀྱིས་མ་ལ་བདག་གིས་གྲོང་འདབ་ཏུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། གནས་དེ་ཉིད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས་འདུག་སྟེ། དེ་དེ་ན་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་རྒས་ནས་གནས་དེ་དག་ཏུ་འགྲོ་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ནི་དེར་འགྲོ་ཞིང་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་དེད་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་ཐད་དུ་འགྲོ་སྟེ། དེ་གཉིས་དེར་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་མདུན་ན་འདོན་དེའི་སེམས་སྐྱེས་པ། སྔོན་བདག་ཡུལ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ན། ད་ནི་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་གང་ཡིན་པ་དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་འཕོས་ན། ད་ཡང་འདི་གཉིས་མེད་ན་ནི་ཕྱིར་ཡང་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་གྱིས་བདག་གིས་འདི་གཉིས་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁ་ཕྱར་བཏང་བ་དང་། དེ་གཉིས་བསྙེན་བཀུར་མེད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པས་གུད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། མདུན་ན་འདོན་དེས་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ། འདི་གཉིས་ནི་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི། འདི་གཉིས་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་དེ་དྲང་སྲོང་དེས་མཐོང་ནས་མདུན་ན་འདོན་དེ་བཀག་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་མ་བྱེད་ཅིག །ཁྱོད་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་དྲང་སྲོང་དེས་དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཀག་ཀྱང་བཟློག་པར་མ་ནུས་ནས་དེས་དེ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲང་སྲོང་རྒན་པོར་གྱུར་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་མདུན་ན་འདོན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་ངས་བཀག་བཞིན་དུ་འདི་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །ད་ལྟར་ཡང་ངས་བཀག་བཞིན་དུ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་དགེ་སློང་དེས་མང་པོའི་ནང་དུ་བདེན་པ་མ་ལགས་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ལགས་པ་དང་གསོག་དང་རྫུན་གྱི་ཚིག་དང་གཞི་མ་མཆིས་པར་ཕམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སྐུར་པ་བཏབ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་གཉིས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་དང་མེའི་ཁམས་དང་རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་གཅིག་ཅིག་ན། དཀའ་ཐུབ་ཅན་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ཤིག་འཁོད་དེ། གྲོང་ཁྱེར་དེ་ན་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏེ། རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རིའི་སུལ་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ་མཐུ་ཆེ་བ་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་ད
Chinese
所有地方都变成尊敬、敬奉、画像、供养和视如阿罗汉的地方，获得了最高的利益和名声。当时，在一个森林里，住着一位拥有五百名侍从的仙人。他身边有两个聪明、清晰、心胸开阔、精通所有论典的婆罗门少年。后来有一天，那位仙人想：“我住在这苦行林里，不能利益很多人。不如我在村庄附近安顿下来。”于是，他在离那个地方不远的地方，用树枝和树叶搭了一个茅屋住了下来。那里变成了尊敬、敬奉、画像和供养的地方。后来，那位仙人也老了，不能去那些地方了。那时，那两个婆罗门少年就去那里，去国王们、大臣们、富人们、家主们、宫廷侍从们、商人们和船长们那里。他们两个在那里受到尊敬、敬奉、画像、供养，并被视如阿罗汉。后来有一天，那位引导者的心中产生了这样的想法：“以前我在这整个地方都是受尊敬、敬奉、画像和供养的对象。现在我的利益和尊敬都转移到这两个婆罗门少年身上了。如果现在没有这两个人，我的利益和尊敬就会像以前一样恢复。我应该对他们两个散布不真实的谣言，让他们两个失去侍奉和尊敬，恐怕他们会离开。”于是，那位引导者立刻散布了不真实的谣言，说：“这两个人是享受欲望的人，他们不是梵行者。”后来，那位仙人看到了对他们两个的不真实的指责，就阻止了那位引导者，说：“婆罗门，你不要对这两个婆罗门少年心怀怨恨。你长时间会受到损害和不利。
English
Everywhere became a place to be respected, revered, depicted, offered to, and honored as an Arhat, and they were endowed with the highest gain and fame. At that time, in a certain forest, there lived a hermit with five hundred attendants. He had two Brahmin youths who were intelligent, clear, open-minded, and had gone beyond all treatises. Then one day, that hermit thought, "While I am living in this hermitage of asceticism, I am unable to benefit many people. Rather, I should establish myself near a village." So, not far from that place, he built a hut of branches and leaves and lived there. That place became a place to be respected, revered, depicted, and offered to. Later, that hermit also grew old and could not go to those places. At that time, those two Brahmin youths would go there, and go to the kings, great ministers, wealthy people, householders, people of the palace retinue, merchants, and captains. Those two were respected, revered, depicted, offered to, and honored as Arhats there. Then one day, the guide had a thought: "Before, I was the one to be respected, revered, depicted, and offered to in all this land. Now, whatever gain and respect I had has been transferred to these two Brahmin youths. If these two are not here, my gain and respect will return to what it was before. I should spread untrue rumors about these two, and they will lose service and respect, and I fear they will leave." So, the guide immediately spread untrue rumors, saying, "These two are those who indulge in desires; these two are not celibate." Then, when the hermit saw that untrue accusation against those two, he stopped the guide, saying, "Brahmin, do not harbor resentment towards these two Brahmin youths. You will be harmed and disadvantaged for a long time.
Chinese
被称为“痛苦已成，塔热”。如此，那位仙人虽然屡次阻止，却无法阻止，因此他对那二人心生憎恨，导致众生堕入地狱。比丘们，你们怎么想？那时，那时，那位年老的仙人，安住于菩萨行，就是我本人。那时，成为婆罗门童子的那二人，就是舍利子和目犍连这二人。那时，成为领头人的，就是提婆达多。那时，我虽然阻止他，但他仍然对这二人心生憎恨，导致众生堕入地狱。现在，我虽然阻止他，但他仍然对舍利子和目犍连二人心生憎恨，导致众生堕入地狱。之后，比丘们向世尊请教：尊者，舍利子和目犍连二人做了什么业，导致那位比丘在大众之中，以不真实、不正确、虚假、谎言之语，毫无根据地以失败之法进行诽谤？世尊开示道：比丘们，这二人先前所作所积之业，不会在外在的地界成熟，也不会在水界、火界、风界成熟，而是善业和不善业所作所积，只会成熟在所执着的蕴、界、处之上。 有情众生的业， 纵经百千劫也不会消失。 积聚成熟时， 自会显现果报。 比丘们，过去世，在一个名为“尘土聚集”的城市里，住着两位拥有五百侍从的苦行者。那个城市里，所有的人们都恭敬侍奉、尊为上师、视为榜样、供养、尊为阿罗汉，他们获得了最高的利养和名声。那时，在山谷中，住着一位具有五种神通、神变广大、威力强大、拥有五百侍从的仙人。
English
It was called "Suffering has become, Tare." Thus, although that hermit repeatedly tried to stop it, he could not prevent it, and therefore he harbored hatred towards those two, causing sentient beings to fall into hell. Monks, what do you think? At that time, at that time, that old hermit, who abided in the conduct of a Bodhisattva, was myself. At that time, those two who became Brahmin boys were none other than Shariputra and Maudgalyayana. At that time, the one who became the leader was Devadatta. At that time, even though I was stopping him, he still harbored hatred towards those two, causing sentient beings to fall into hell. Now, even though I am stopping him, he still harbors hatred towards Shariputra and Maudgalyayana, causing sentient beings to fall into hell. Then, the monks asked the Blessed One: Venerable, what deeds did Shariputra and Maudgalyayana commit that, as a result of the maturation of that karma, that monk, in the midst of the assembly, accused them with untrue, incorrect, false, and lying words, groundlessly, with a defeatist Dharma? The Blessed One said: Monks, the deeds done and accumulated by these two in the past will not mature in the external earth element, nor will they mature in the water element, fire element, or wind element, but the virtuous and non-virtuous deeds done and accumulated will only mature on the aggregates, elements, and sense bases that are grasped. The actions of embodied beings, Even after hundreds of eons will not be wasted. When assembled and the time has come, They will manifest as their own fruit. Monks, in the past, in a place called the city of Dust Accumulation, there lived two ascetics with five hundred attendants. In that city, all the people revered, honored as teachers, regarded as examples, offered to, and revered as Arhats, and they were endowed with the highest gain and fame. At that time, in a mountain valley, there lived a hermit with five superknowledges, great magical powers, great strength, and five hundred attendants.
Tibetan
ང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ལ་མཉེས་གཤིན་པ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་བསམས་པ། དགོན་པའི་གནས་ན་འདུག་བཞིན་དུ་ནི་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་རྟེན་བཅས་ཏེ་འདུག་པར་བྱ་གོར་མ་ཆག་བདག་དེར་འདུག་པ་དང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དགོན་པའི་གནས་དེར་ཇི་སྲིད་དུ་དགའ་བ་དེ་སྲིད་དུ་གནས་ནས། གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཆས་ཏེ། རི་དགས་ཀྱི་པགས་པ་དང་ཤིང་ཤུན་གྱི་གོས་དང་འཁར་བ་དང་རིལ་བ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་རྣམས་ཁྱེར་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་ཕྱིན་ནས། དེ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ཏུ་གནས་བཅས་ཏེ་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས་འདུག་གོ །དེ་ནས་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་དེ་ལུས་མཛེས་པ་དང་སེམས་མཛེས་པ་དང་གཡོག་འཁོར་མཛེས་པར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེ་བ་དེ་དག་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་དག་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་དེ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དོ། །དྲང་སྲོང་དེས་ཀྱང་དེར་འོང་བ་དེ་དག་ལ་དུས་དུས་སུ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལས་ཆོས་ཐོས་ནས་ཁ་ཅིག་ནི་དྲང་སྲོང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཁྱིམ་ན་གནས་བཞིན་དུ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་ལ་དྲང་སྲོང་དེའི་ཐད་དུ་ཡང་དུས་དུས་སུ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོངས་ཏེ། དེ་ཕྱིན་ཅད་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གི་ཐད་དུ་ནི་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གིས་བསམས་པ། སྔན་ཅད་ནི་གྲོང་ཁྱེར་རྡུལ་ལྡན་དུ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་བདག་ཅག་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་དེ་རྙེད་པའི་མཆོག་དང་གྲགས་པའི་མཆོག་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན་ན། དྲང་སྲོང་འདི་འོངས་ནས་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆད་པར་གྱུར་གྱིས་བདག་ཅག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་འདི་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡུལ་འདིར་མི་འདུག་པར་བྱའོ། །འདི་ མེད་ན་བདག་ཅག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཕྱིར་ཡང་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་ཤེས་
Chinese
有一个具足者住着，他是一位伟大的、慈爱的化身， 具有慈悲心，对众生和蔼可亲，致力于利益众生。他心想：住在寺院里，我无法利益众生。我必须在尘土城安顿下来，我住在那里才能利益广大人群。于是，他在寺院里住了多久就高兴多久，然后带着五百名侍从，带着鹿皮、树皮做的衣服、手杖、钵、勺子和容器，前往尘土城。他在那里的一个森林里安顿下来，搭建了一个树枝和树叶做的小屋居住。然后，尘土城里的许多人看到他身体美丽、心灵美丽、侍从美丽。看到之后，大多数人都非常喜欢这位贤者。他们喜欢他，尊敬他，视他为上师，视他为榜样，供养他，并用一切物品来侍奉他。贤者也时常为前来的人们说法。他们听了法后，有些人就在贤者那里出家，修习四禅和五神通。有些人则在家中安住，如实地奉行十善业道，并时常前来拜见贤者。从此以后，他们就不再去那些苦行者那里了。 后来，那些苦行者心想：以前住在尘土城的许多人都尊敬我们，视我们为上师，视我们为榜样，供养我们，我们拥有最好的财富和名声。自从这位贤者来了之后，我们的财富和尊敬就减少了。无论如何，我们必须让这位贤者和他的侍从们离开这里。如果他不在，我们的财富和尊敬就会像以前一样恢复。于是，他们对婆罗门童子们说：婆罗门童子们，你们要知道
English
There lived a possessor, who was a great being, an embodiment of loving-kindness, endowed with compassion, amiable to sentient beings, and engaged in benefiting sentient beings. He thought: "While residing in a monastery, I am unable to benefit sentient beings. I must settle in the city of Dust; by residing there, I will be able to benefit a great multitude of people." So, he stayed in the monastery as long as he pleased, and then, accompanied by five hundred attendants, carrying deer skins, clothes made of tree bark, staffs, bowls, spoons, and containers, he went to the city of Dust. There, he settled in a forest, building a hut of branches and leaves to live in. Then, many people living in the city of Dust saw that he was beautiful in body, beautiful in mind, and his attendants were beautiful. Having seen this, most of the people developed a great liking for that sage. Having developed liking, they respected the sage, regarded him as their guru, regarded him as an example, made offerings to him, and served him with all kinds of provisions. The sage also taught the Dharma from time to time to those who came there. Having heard the Dharma from him, some of them renounced and went forth in the presence of the sage himself, developing the four concentrations and the five supernormal knowledges. Some, while remaining in their homes, properly took up the path of the ten virtuous actions and came to the sage's place from time to time to see him. From then on, they no longer went to those ascetics. Then, later, those ascetics thought: "Previously, many people living in the city of Dust respected us, regarded us as their guru, regarded us as an example, made offerings to us, and we were greatly endowed with the best of wealth and the best of fame. Since this sage has come, our wealth and respect have diminished. In any case, we must make this sage and his attendants not stay in this place. If he is not here, our wealth and respect will return to what they were before." So, they said to the Brahmin youths: "Brahmin youths, know that