Tibetan
འགྲོ་ཞིང་། །མིག་ཆག་བཞིན་དུ་བཅོམ་པ་ཐོབ། །གང་ཞིག་བྱ་བ་རྣམ་སྤངས་ནས། །མི་བྱ་བ་དག་བྱེད་པ་དང་། །བག་མེད་པ་ཡིས་རློམ་བྱེད་པ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་འཕེལ། །གང་གིས་ཟག་པ་འཕེལ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཟག་མེད་རྒྱང་མ་ན། །གང་ཞིག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་དག །རྟག་ཏུ་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་དང་། །བྱ་བ་མ་ཡིན་མི་བྱེད་ཅིང་། །རྒྱུན་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པ་དེའི། ། ཟག་པ་རྣམས་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཟག་པ་ཟད་གྱུར་པ། །དེས་ནི་ཟག་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ཙམ་མང་དུ་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་དག་འདི་ན་ཐོས་ཉུང་ཡང་། །ལུས་ཀྱིས་ཆོས་དག་མངོན་སུམ་བྱས། །གང་དག་ཆོས་ལ་བག་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ནི། །བག་མེད་མི་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫིས་གཞན་གྱི་ཕྱུགས་བགྲངས་ལྟར། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་ཉུང་ངུ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། །བག་ཡོད་བསྔགས་པ་རྗོད་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་བག་མེད་ལ་སྨོད་པས། །བག་ཡོད་མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་པ་ཡང་། །ལྷ་རྣམས་ནང་ན་གཙོ་བོར་གྱུར། །བྱ་བ་བྱས་རུང་མ་བྱས་རུང་། །མཁས་པ་བག་ཡོད་བསྔགས་པ་རྗོད། །བག་དང་ཆས་པའི་མཁས་པ་ཡིས། །དོན་གཉིས་རབ་ཏུ་ལེན་པར་བྱེད། །ཚེ་འདིའི་དོན་ནི་གང་ཡིན་དང་། །ཕྱི་མའི་དོན་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་བརྟན་པས་རྟོགས་པས་ན། །མཁས་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འདྲེལ་ཏེ། །འདམ་རྫབ་ལས་ནི་གླང་ཆེན་བཞིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲུག་པར་བྱེད། །རླུང་གིས་ལྗོན་ཤིང་ལོ་མ་བཞིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཕྲ་སྦོམ་དག །མེ་ཡིས་བཕྲེགས་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཀུན་ཟད་པ། །རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །འདུ་བྱེད་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཡི། །ཞི་བའི་གོ་འཕང་སོ་སོར་རྟོགས། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་ མེད
Chinese
行走，如眼灭般获得。何者舍弃诸作业，而作不应作之事，以放逸而自诩，彼等之漏增盛。何者之漏增盛，彼之无漏甚遥远。何者身所系念，恒常善为策励，非作业不作，恒常作业，具念与正知者， 其漏皆尽灭。何者之漏已尽灭，彼则获得无漏。多少多语者，彼等非持圣法。何者于此处闻少，然以身现证诸法，何者于法具放逸，彼等乃是持圣法者。纵然具慧多语，然放逸不净者，不如此行。譬如牧人计他牛，彼等不得沙门分。纵然具慧少语，然随法而行法，舍离贪嗔痴，彼等乃得沙门分。赞叹精进，恒常呵责放逸，精进胜过百种供养，亦为诸天中之首。无论应作或不应作，智者赞叹精进。以精进为伴之智者，善能摄取二义。何者为今生之义，何者为来世之义，彼等以坚毅了悟，故称为智者。比丘喜好精进，视放逸为恐怖，自脱离恶趣，如象出离泥沼。比丘喜好精进，视放逸为恐怖，抖落罪恶之法，如风吹落树叶。比丘喜好精进，视放逸为恐怖，微细与粗大之系缚，如火焚烧般离去。比丘喜好精进，视放逸为恐怖，诸系缚皆尽灭，次第体验寂灭。比丘喜好精进，视放逸为恐怖，诸行寂止寂静之，寂静之果位个别证悟。比丘喜好精进，放
English
Walking, one obtains destruction like the extinguishing of an eye. Whoever abandons all actions and does what should not be done, and boasts with negligence, their outflows increase. Whoever's outflows increase, their freedom from outflows is far away. Whoever's mindfulness is constantly well-applied to the body, and does not do what should not be done, and constantly does what should be done, and is endowed with mindfulness and awareness, their outflows are all extinguished. Whoever's outflows are extinguished, they attain freedom from outflows. Those who speak much are not holders of the sacred Dharma. Those who hear little here, but realize the Dharma with their bodies, those who are diligent in the Dharma, they are the holders of the sacred Dharma. Even if one speaks much with intelligence, but is negligent and impure, they will not act accordingly. Just as a herdsman counts the cattle of others, they do not obtain a share of the ascetic life. Even if one speaks little with intelligence, but practices the Dharma according to the Dharma, and abandons desire, hatred, and delusion, they obtain a share of the ascetic life. Praising diligence and constantly rebuking negligence, diligence surpasses even a hundred offerings, and is the chief among the gods. Whether one should act or not, the wise praise diligence. The wise, accompanied by diligence, well take up two meanings. Whatever is the meaning of this life, and whatever is the meaning of the next life, they understand with steadfastness, therefore they are called wise. A monk delights in diligence and sees negligence as fear, freeing himself from bad destinies, like an elephant emerging from a mud swamp. A monk delights in diligence and sees negligence as fear, shaking off sinful dharmas, like the wind blowing leaves from a tree. A monk delights in diligence and sees negligence as fear, the subtle and coarse bonds go away like being burned by fire. A monk delights in diligence and sees negligence as fear, all bonds are completely exhausted, and gradually experiences peace. A monk delights in diligence and sees negligence as fear, the cessation of all activities, the peace of peace, individually realizes the state of peace. A monk delights in diligence, and
Tibetan
་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བ། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་ཉམས་འགྱུར་མི་སྲིད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་ཞིང་བག་ཡོད་དང་། །ཆོས་སྤྱད་ལེགས་པར་སྤྱོད་བྱེད་པ། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕ་རོལ་དུ། །ཆོས་སྤྱད་པས་ནི་བདེ་བ་འཐོབ། །ཞི་ཕྱིར་བསླབ་པ་ལ་རྟེན་དང་། །རྩོལ་བ་དང་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེད། །མི་དྲན་པ་དང་བག་མེད་དང་། །བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་དང་ཀུན་སྡོམ་མེད། །གཉིད་དང་སྙོམ་དང་གཡེང་བ་སྟེ། །འདི་དག་བསླབ་པའི་བར་ཆད་པས། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཡན་ལག་དེ་རྟོགས་ལ། །དྲན་པ་ཆུད་ནི་མ་གཟན་ཅིག །དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟང་བ་དང་། །བག་ཡོད་པ་ལ་དགའ་བ་ཡིས། །ཀུན་རྟོག་ལེགས་པར་མཉམ་ཞོག་སྟེ། །རང་གི་སེམས་ནི་རྗེས་སུ་སྲུངས། །བརྩམ་པར་བྱ་ཞིང་དབྱུང་བར་བྱ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །འདམ་བུའི་ཁྱིམ་ལ་གླང་ཆེན་བཞིན། །འཆི་བདག་སྡེ་ནི་གཞོམ་པར་བྱ། །གང་ཞིག་ཆོས་འདུལ་འདི་ཉིད་ལ། །བག་དང་ལྡན་པར་སྤྱོད་བྱེད་པ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རབ་སྤངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་ཐ་མར་བྱེད་པར་འགྱུར། །བག་ཡོད་པའི་ཚོམས་ཏེ་བཞི་པའོ།། །།སྡུག་པ་རྣམས་ལས་མྱ་ངན་སྐྱེ། །སྡུག་པ་རྣམས་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ། །སྡུག་པ་དག་ནི་རྣམ་སྤངས་ན། །མྱ་ངན་མེད་ཅིང་འཇིགས་པ་མེད། །སྡུག་གུ་མ་ལས་མྱ་ངན་སྐྱེ། །སྡུག་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་ལས་འཇིགས། །སྡུག་གུ་མ་དག་གཞན་གྱུར་ན། །ཡི་མུག་འགྱུར་བ་ཐོབ་པར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་དུ་མ་དང་། །མྱ་ངན་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་དག་སྡུག་པ་དག་ལས་རྟེན་ཏེ་འབྱུང་། །སྡུག་པ་སྤངས་ན་དེ་དག་ཡོད་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་འགའ་ནའང་སྡུག་མེད་པ། །གང་ཡིན་དེ་དག་བདེ་ཞིང་མྱ་ངན་མེད། །དེ་བས་གདུང་མེད་རྡུལ་བྲལ་དོན་གཉེར་བས། །ནམ་ཡང་སྡུག་པར་བྱེད་པ་མི་བྱའོ། །སྡུག་པ་མ་མཐོང་སྡུག་བསྔལ་ལ། །མི་སྡུག་མཐོང་ནའང་དེ་བཞིན་པས། །ནམ་ཡང་སྡུག་དང་ཕྲད་མི་བྱ། །མི་སྡུག་དང་ཡང་ཕྲད་མི་བྱ། །སྡུག་པ་དང་ནི་བྱེ་བྲལ་དང་། །མི་སྡུག་ པ་དང་ཕྲད་པ་ཡིས། །གང་གིས་མི་དག་རྒས་བྱེད་པའི། །མྱ་ངན་མི་བཟད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །སྡུག་པ་ཤི་བར་གྱུར་པ་ན། །གཉེན་འདུན་མཛའ་བཤེས་མང་པོ་དག །ཡུན་རིང་དུས་སུ་མྱ་ངན་དང་། །སྡུག་དང་བྲལ་བས་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །གང་ལ་སྡུག་དང་སྡུག་མིན་མེད། །དེ་ལ་མདུད་པ་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ལྟས་སྡུག་ཉིད་སྡིག་ཅན་ལ། །སྡུག་པར་བྱེད་པ་མི་བྱའོ། །སྡུག་ལ་བལྟས་ཏེ་དོན་བཏང་ནས། །བདེ་སྦྱོར་རྣམས་ལ་
Chinese
爱执之中见怖畏，临近寂灭之故，不可能完全退转。具足精进及谨慎，善于修行正法者，于此世及他世，由行法而得乐。为求寂静依于学，生起勤奋与精进。不忆念与不谨慎，精进微少不总摄，睡眠与懈怠散乱等，此等乃是学之障碍，汝当了知彼等支，莫食失念之食物。苾刍具善妙戒律，喜好谨慎之人，善巧令诸分别寂，恒常守护自心意。当发起且当出离，当入于佛陀教法，如象摧毁芦苇屋，当摧毁死主之军。何人于此律之中，具足谨慎而行者，断尽生之轮回后，将能止息诸痛苦。谨慎品第四。由爱生起忧愁，由爱生起怖畏，若已断除诸爱，则无忧愁亦无怖畏。由爱执生忧愁，由爱生痛苦由爱生怖畏，爱执若已变异，则能获得厌恶。世间种种诸苦恼，以及哀号哭泣有多少，彼等皆由爱而生，若断除爱则彼等亦不生。何以故于世间任何处，凡无爱者则彼等安乐且无忧，是故为求无热离尘之义者，任何时候皆不应作爱执。未见可爱而生痛苦，见不可爱亦如是，任何时候皆不应与可爱相遇，亦不应与不可爱相遇。由与可爱别离及，与不可爱相遇故，由此令诸不净老者，生起难忍之忧愁。可爱已死之时，亲族朋友诸善知识，于长时中以忧愁及，与爱别离故生痛苦。何人无可爱与非爱，彼者则无有系缚故，是故爱执实为罪恶者，不应于爱执而作爱执。观见爱执而舍弃义，于安乐之
English
Fear is seen in attachment, Because it is close to nirvana, It is impossible to completely regress. Endowed with diligence and mindfulness, One who practices the Dharma well, In this world and the next, Happiness is attained by practicing the Dharma. Rely on learning for the sake of peace, Generate effort and diligence. Forgetfulness and carelessness, Little diligence and no total control, Sleep, laziness, and distraction, These are obstacles to learning. You should understand those limbs, Do not eat food that causes forgetfulness. A monk with good morality, One who delights in mindfulness, Skillfully pacify all thoughts, Constantly guard your own mind. One should strive and depart, One should enter the Buddha's teachings, Like an elephant destroying a reed house, One should destroy the army of the Lord of Death. Whoever in this discipline, Practices with mindfulness, Having completely abandoned the cycle of birth, Will be able to end all suffering. The fourth chapter on mindfulness. From affection arises sorrow, From affection arises fear, If all affections are abandoned, There is no sorrow and no fear. From attachment arises sorrow, From affection arises suffering, from affection arises fear, If attachment has changed, Then aversion can be obtained. The various sufferings of the world, And all the wailing and lamenting, These all arise from affection, If affection is abandoned, then these will not arise. Why is it that in any place in the world, Those who have no affection are happy and without sorrow, Therefore, for those who seek the meaning of freedom from heat and dust, One should never create attachment at any time. Not seeing the beloved causes suffering, Seeing the unlovely is the same, One should never meet with the beloved at any time, Nor should one meet with the unlovely. Because of separation from the beloved and, Because of meeting with the unlovely, From this, the unbearable sorrow arises, Causing the impure elders to arise. When the beloved has died, Relatives, friends, and all good teachers, For a long time with sorrow and, Because of separation from love, suffering arises. Whoever has no beloved or unloved, That person has no bondage, Therefore, attachment is truly sinful, One should not create attachment to attachment. Seeing attachment and abandoning meaning, In the happiness of