Tibetan
ར། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་བྱམས་གནས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་རབ་དང་བ། །དེས་ནི་ཀུན་སྦྱོར་ཀུན་ཟད་པ། །རིམ་གྱིས་མངོན་སུམ་བྱེད་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་བྱམས་གནས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་རབ་དང་བས། །བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འདྲེན་ཏེ། །འདམ་རྫབ་ལས་ནི་གླང་ཆེན་བཞིན། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་བྱམས་གནས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་རབ་དང་བས། །སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲུག་བྱེད་དེ། །རླུང་གིས་ལྗོན་ཤིང་ལོ་མ་བཞིན། །དགེ་སློང་གང་ཞིག་བྱམས་གནས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་རབ་དང་བས། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་ཉམས་འགྱུར་མི་སྲིད་དོ། ། སེམས་དགའ་ཡིད་ནི་བཟང་བ་དང་། །དགའ་དང་མི་དགའ་ཟིལ་གནོན་པའི། །དགེ་སློང་དགའ་བ་མང་པོ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ལུས་ཞི་ངག་ནི་ཞི་བ་དང་། །སེམས་ཞི་ལེགས་པར་མཉམ་བཞག་ཅིང་། །འཇིག་རྟེན་ཟང་ཟིང་སྤངས་པ་ཡི། །དགེ་སློང་ཉེར་ཞི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །ཏིང་འཛིན་མེད་ལ་ཤེས་རབ་མེད། །ཤེས་རབ་མེད་ལ་ཏིང་འཛིན་མེད། །ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་ལྡན་པ་དེ། །དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་བས་ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་ལ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་བྱ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དགེ་སློང་དེའི། །དང་པོར་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །ཆོག་ཤེས་དབང་པོ་བསྡམ་བྱ་ཞིང་། །སོ་སོར་ཐར་པས་བསྡམ་པར་བྱ། །ཟས་ཀྱི་ཚོད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ། །བས་མཐའ་དགོན་པར་གནས་བྱ་ཞིང་། །ལྷག་པའི་སེམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་བྱ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡིན། །གང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་ནི། །ཡིད་ལ་ཉེས་བྱས་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དགེ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན། །ངོ་ཚའི་ཡིད་ལྡན་དགེ་སློང་ཡིན། །གང་གིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བདུན་ལེགས་བསྒོམས་པ། །དེ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ། །མཉམ་བཞག་དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་གསུང་། །འདི་ན་གང་ཞིག་བདག་ཉིད་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་རབ་ཤེས་ལ། །དགེ་ཞིང་ཤེས་རབ་ལྡན་པ་དེ། །ཟག་མེད་དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་གསུང་། །ཟག་པ་ཟད་པ་མ་ཐོབ་ན། །ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་ཙམ་དག་གམ། །ཡང་ན་ཐོས་པ་མང་པོ་འམ། །དབེན་པ་དག་ཏུ་གནས་ཀྱང་རུང་། །ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཀྱང་ངལ། །རྡེང་དྲོད་ཆོད་པའི་དགེ་སློང་མིན། །ཕུང་པོ་ལ་ནི་བདག་ཟེར་བའི། །འཇིག་རྟེན་འདི་དག་གདུང་བ་སྐྱེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བདེ་བ་ནི། །འཕགས་པས་བསྟན་པ་མངོན་དུ་བྱ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བསམ་བྱས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཞན་དུ་འགྱུར། །གཞན་དུ་འགྱུར
Chinese
ར། །比丘若住慈，于佛陀教极喜悦，彼则尽诸系缚，渐次现证之。比丘若住慈，于佛陀教极喜悦，自拔恶趣，如象出泥沼。比丘若住慈，于佛陀教极喜悦，抖落诸罪恶法，如风吹落树叶。比丘若住慈，于佛陀教极喜悦，为近涅槃故，不可能退转。心喜意善，能胜喜与不喜者，比丘由多喜，得获苦之尽。身寂语亦寂，心寂善安住，舍弃世间诸杂染，说彼比丘为寂静。无定无慧，无慧无定，具慧与定者，说彼为比丘。是故于定与慧，智者应趋入，如是慧比丘，此为最初应作事。知足调伏诸根，以别解脱律仪束缚之，于食亦应知量，边际处所应安住，于增上心修瑜伽，此是佛陀之教。于身语及意，无有罪恶所作，彼乃具善戒，有惭意之比丘。谁于圆满菩提之，七觉支法善修习，彼乃具善法者，说为等持之比丘。于此谁能善知，自己苦之尽灭，贤善且具慧者，说为无漏之比丘。若未得尽诸漏，唯有戒行苦行耶？或是多闻耶？或住于远离处耶？纵得定亦徒劳，非是断薪之比丘。于蕴说为我，此等世间生苦恼，圆满菩提之安乐，由圣者所说示现之。如是如是作思惟，如是如是转为异，转为异。
English
Ra. Whatever Bhikshu abides in loving-kindness, and is greatly pleased with the Buddha's teaching, he exhausts all bonds, and gradually realizes the manifestation. Whatever Bhikshu abides in loving-kindness, and is greatly pleased with the Buddha's teaching, he draws himself out of the evil destinies, like an elephant from a mud swamp. Whatever Bhikshu abides in loving-kindness, and is greatly pleased with the Buddha's teaching, he shakes off all sinful dharmas, like the wind blowing away the leaves of a tree. Whatever Bhikshu abides in loving-kindness, and is greatly pleased with the Buddha's teaching, because he is near to Nirvana, it is impossible for him to regress. With a joyful mind and a good heart, one who can subdue joy and displeasure, a Bhikshu, through much joy, will attain the exhaustion of suffering. Body is peaceful, speech is peaceful, mind is peaceful, well-established in equanimity, having abandoned the world's entanglements, that Bhikshu is said to be tranquil. Without concentration there is no wisdom, without wisdom there is no concentration, he who possesses both wisdom and concentration, is said to be a Bhikshu. Therefore, in concentration and wisdom, the wise should engage, likewise, for that wise Bhikshu, this is the first thing to be done. Being content, the senses should be restrained, and bound by the Pratimoksha vows. One should also know the measure of food, and dwell in secluded places at the edge, and practice yoga on the higher mind. This is the teaching of the Buddha. Whoever has no sinful deeds done in body, speech, and mind, that one is a Bhikshu with good morality and a sense of shame. Whoever has well cultivated the seven branches of enlightenment of perfect Bodhi, that one is a Bhikshu with good qualities, said to be a Bhikshu in equanimity. Here, whoever well knows the exhaustion of his own suffering, is virtuous and endowed with wisdom, is said to be a Bhikshu without outflows. If the exhaustion of outflows is not attained, is mere morality and asceticism enough? Or much learning? Or dwelling in solitary places? Even if concentration is attained, it is in vain, he is not a Bhikshu who has cut off the firewood. This world, which says 'I' in relation to the aggregates, gives rise to suffering. The bliss of perfect Bodhi, is shown and manifested by the noble ones. As it is thought, so it changes, it changes.
Tibetan
་བའི་འཇིག་རྟེན་འདི། །སྲིད་པ་ལ་ཆགས་སྲིད་ལ་དགའ། །སྲིད་ལ་མངོན་ཆགས་སྲིད་ལ་དགའ། །སྲིད་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་དགའ། །དགའ་ བྱ་གང་ཡིན་དེ་སྡུག་བསྔལ། །སྐྱི་གཡའ་གང་ཡིན་དེ་བདེ་བས། །སྲིད་པ་རབ་ཏུ་སྤང་བའི་ཕྱིར། །འདི་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། །དགེ་སྦྱོང་བྲམ་ཟེ་ཇི་སྙེད་པ། །སྲིད་པས་སྲིད་ལས་ངེས་འབྱུང་ཟེར། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་ལས། །ངེས་འབྱུང་མིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དགེ་སྦྱོང་བྲམ་ཟེ་ཇི་སྙེད་པ། །སྲིད་པས་སྲིད་ལས་ངེས་འབྱུང་ཟེར། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་ལས། །རྣམ་གྲོལ་མིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ལེན་པའི་རྐྱེན་ལས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་ལེན་པ་བྱུང་། །ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཟད་ན། །སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད། །ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ན་སྲིད་པའི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་དེ་དག་ལ་ཡང་དགེ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་ན། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྲིད་པ་མེད་པས་མངོན་པར་མི་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དགེ་སློང་སྐྱོབ་པ་ནི་གཞན་དུ་ལེན་པ་མེད་ཅིང་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདུད་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་དང་། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རབ་ཏུ་འདས་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། །ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་སེམས་ཞི་བ། །དེ་ནི་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། །ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་སེམས་ཞི་བ། །དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་འཆིང་ལས་གྲོལ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། །སེམས་ནི་ཟག་པ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཡང་སྲིད་མེད་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། །སེམས་ནི་ཟག་པ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་འཆིང་ལས་གྲོལ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། །སྲིད་པའི་སྲེད་པ་གཏུབས་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །དགེ་སློང་དངོས་པོ་བཅད་པ་དང་། ། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་བཅད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་འཆིང་ལས་གྲོལ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །གང་ཞིག་འདམ་རྫབ་ལེགས་རྒལ་ཅིང་། །གྲོང་གི་ཚེར་མ་དཀྲུགས་པ་དང་། །འདོད
Chinese
此乃有之世间，于有执着于有喜乐，于有现前执着于有喜乐，于有自性现前喜乐。凡是喜乐之事即是痛苦，凡是瘙痒之事即是安乐。为了彻底断除有，因此在此行持梵行。有多少沙门婆罗门，说以有从有中出离。所有那些都应说不是从有中出离。有多少沙门婆罗门，说以有从有中出离。所有那些都应说不是从有中解脱。由取受之缘故而生痛苦，由痛苦而生取受。如果一切取受都已穷尽，则不会有极大的痛苦生起。在一切取受中，有多少有的相状，所有那些都是无常的、痛苦的、是完全变异之法。像这样以正善的智慧如实地见到那些，就会彻底断除有的贪爱，因为没有有，所以不会现前喜乐。像这样从悲伤中解脱的比丘，不会再有其他的取受，也不会有再生，这样就是降伏了魔，战胜了战场，完全超越了一切有，像这样的就是痛苦的终结。比丘断绝事物，并且近于寂灭，心也寂灭，他将不会有再生，彻底舍弃了生之轮回。比丘断绝事物，并且近于寂灭，心也寂灭，他将从魔的束缚中解脱，彻底舍弃了生之轮回。比丘断绝事物，并且心已变得无漏，他将不会有再生，彻底舍弃了生之轮回。比丘断绝事物，并且心已变得无漏，他将从魔的束缚中解脱，彻底舍弃了生之轮回。比丘断绝事物，并且已斩断有的贪爱，他将不会有再生，彻底舍弃了生之轮回。比丘断绝事物，并且已 斩断有的贪爱，他将从魔的束缚中解脱，彻底舍弃了生之轮回。无论谁善于超越泥泞，搅动城市的荆棘，以及欲
English
This is the world of existence, attached to existence, delighting in existence, manifestly attached to existence, delighting in existence, manifestly delighting in existence itself. Whatever is a cause for joy is suffering, whatever is itchy is comfort. In order to completely abandon existence, celibacy is practiced here. As many ascetics and Brahmins as there are who say they emerge from existence through existence, all of them should be said not to emerge from existence. As many ascetics and Brahmins as there are who say they emerge from existence through existence, all of them should be said not to be liberated from existence. Suffering arises from the cause of grasping, and grasping arises from suffering. If all grasping is completely exhausted, then great suffering will not arise. In all grasping, as many aspects of existence as there are, all of them are impermanent, suffering, and subject to complete change. When one sees them as they are with right and virtuous wisdom, one will completely abandon the craving for existence, and because there is no existence, one will not be manifestly delighted. Thus, a monk who has passed beyond sorrow, who has no other grasping and no rebirth, has subdued the demon, conquered the battlefield, and completely transcended all existence; this is the end of suffering. A monk who has cut off things, is near to peace, and whose mind is peaceful, will have no rebirth, and has completely abandoned the cycle of birth. A monk who has cut off things, is near to peace, and whose mind is peaceful, will be liberated from the bonds of the demon, and has completely abandoned the cycle of birth. A monk who has cut off things, and whose mind has become free from defilements, will have no rebirth, and has completely abandoned the cycle of birth. A monk who has cut off things, and whose mind has become free from defilements, will be liberated from the bonds of the demon, and has completely abandoned the cycle of birth. A monk who has cut off things, and has severed the craving for existence, will have no rebirth, and has completely abandoned the cycle of birth. A monk who has cut off things, and has severed the craving for existence, will be liberated from the bonds of the demon, and has completely abandoned the cycle of birth. Whoever is good at crossing the mud, stirring up the thorns of the city, and desire