Tibetan
གས་པས་སྲེད་པ་འགག །སྲེད་པ་འགགས་པས་ལེན་པ་འགག །ལེན་པ་འགགས་པས་སྲིད་པ་འགག །སྲིད་པ་འགགས་པས་སྐྱེ་བ་འགག །སྐྱེ་བ་འགགས་པས་རྒ་ཤི་དང་མྱ་ངན་ དང་། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། འཁྲུག་པ་རྣམས་འགགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཞིང་རྒྱུ་འགགས་པས་སྡུག་བསྔལ་འགག་སྟེ། རྒྱུན་བཅད་པས་མི་འབྱུང་ཞིང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པས་འགགས་པ་འདི་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ཞེ་ན། གཞན་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འགག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བ། དེ་ནི་བསིལ་བར་གྱུར་པ། དེ་ནི་ནུབ་པ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་ཞི་བའི་གནས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་སྲེད་པ་ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡང་མ་ག་འི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་ལན་གཉིས་སུ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། གཟུགས་རྟག་གམ་མི་རྟག །བཙུན་པ་འདི་ནི་མི་རྟག་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནམ། སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན། བཙུན་པ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཅི་ག་འཕགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་བདག་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདག་གི་བདག་གོ་ཞེས་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དམ།བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་གམ་མི་རྟག །བཙུན་པ་འདི་ནི་མི་རྟག་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན། བཙུན་པ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཅི་ག་འཕགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་བདག་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་བདག་གི་བདག་གོ་ཞེས་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་གང་ཅི་ཡང་རུང་། འདས་པའམ། མ་འོངས་པའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བའམ། ནང་གིའམ། ཕྱིའི་འམ། ངན་པའམ། གྱ་ནོམ་པའམ།
Chinese
因为无明灭，所以爱欲灭。爱欲灭，所以取灭。取灭，所以有灭。有灭，所以生灭。生灭，所以老死和悲伤，以及哭号、痛苦、忧恼和扰乱都灭了。这样，这个巨大的苦蕴就灭了。比丘们，诸行是痛苦。涅槃是寂静。因为因生起，所以苦生起，因为因灭，所以苦灭。因为断了相续，所以不生起，因为没有连接，所以灭，这才是苦的尽头。比丘们，什么是完全的涅槃呢？没有其他的痛苦灭，那就是寂静，那就是清凉，那就是熄灭。比丘们，寂静的处所就是这个，就像这样，舍弃一切蕴，爱欲灭尽，离贪，灭尽，就是涅槃。然后，世尊又对摩揭陀国王工巧形坚（Bimbisara）说了两次。大王，你怎么想？色是常还是无常？尊者，这是无常。凡是无常的，是痛苦吗？不是痛苦。尊者，这是痛苦。凡是无常、痛苦、会变化的法，有智慧的圣弟子会认为这是我吗？我会认为这是我吗？我会认为这是我的我吗？尊者，不会。大王，你怎么想？感受、想法、行、识是常还是无常？尊者，这是无常。凡是无常的，是痛苦吗？不是痛苦。尊者，这是痛苦。凡是无常、痛苦、会变化的法，有智慧的圣弟子会认为这是我吗？我会认为这是我吗？我会认为这是我的我吗？尊者，不会。大王，因此，无论是什么样的色，无论是过去的、未来的、现在的、内在的、外在的、低劣的、殊胜的，
English
With the cessation of ignorance, craving ceases. With the cessation of craving, grasping ceases. With the cessation of grasping, becoming ceases. With the cessation of becoming, birth ceases. With the cessation of birth, aging, death, sorrow, lamentation, pain, grief, and despair cease. Thus, the entire mass of suffering ceases. Monks, formations are suffering. Nirvana is peace. With the arising of causes, suffering arises; with the cessation of causes, suffering ceases. Because the continuum is cut off, it does not arise; because there is no connection, it ceases. This itself is the end of suffering. Monks, what is complete nirvana? The cessation of suffering without remainder, that is peace, that is coolness, that is extinction. Monks, this is the place of peace, that is, the abandonment of all aggregates, the exhaustion of craving, detachment, cessation, nirvana. Then the Blessed One spoke twice to King Bimbisara of Magadha. Great king, what do you think? Is form permanent or impermanent? Venerable sir, it is impermanent. Is that which is impermanent suffering or not suffering? Venerable sir, it is suffering. Regarding that which is impermanent, suffering, and subject to change, would a noble disciple who has heard the teachings consider this to be 'This is me,' 'This is who I am,' 'This is my self'? Venerable sir, no. Great king, what do you think? Is feeling, perception, formations, and consciousness permanent or impermanent? Venerable sir, it is impermanent. Is that which is impermanent suffering or not suffering? Venerable sir, it is suffering. Regarding that which is impermanent, suffering, and subject to change, would a noble disciple who has heard the teachings consider this to be 'This is me,' 'This is who I am,' 'This is my self'? Venerable sir, no. Great king, therefore, whatever form there may be, whether past, future, or present, internal or external, inferior or superior,
Tibetan
གང་དག་ཐག་རིང་བའམ། གང་དག་ཐག་ཉེ་བ་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་འདི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདག་གི་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་འདས་པའམ། མ་འོངས་པའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བའམ། ནང་གིའམ། ཕྱིའི་འམ། རགས་པའམ། ཕྲ་བའམ། ངན་པའམ། གྱ་ནོམ་པའམ། གང་དག་ཐག་རིང་བའམ། གང་དག་ཐག་ཉེ་བ་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་འདི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདག་གི་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་ཡང་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་བྱུང་ན་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་ལོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་ན་བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་ཏོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །སྲིད་པ་འདི་ལས་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན་མ་ག་འི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་དང་། ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་དང་། མ་ག་འི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་མ་ག་འི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་ སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་ཆོས་མཐོང་བ་དང་། ཆོས་ཐོབ་པ་དང་། ཆོས་རིག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་གཏིང་སླེབས་པ་དང་། སོམ་ཉི་ལས་རྒལ་བ་དང་། ཐེ་ཙོམ་ལས་རྒལ་བ་དང་། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པ་དང་། གཞན་གྱིས་མི་བསྲེ་བ་དང་། སྟོན་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ནི་འཕགས་སོ། །མངོན་པར་འཕགས་སོ། །བདག་བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་ལགས་ཀྱིས་དགེ་བསྙེན་དུ་གཟུང་དུ་གསོལ། དེང་སླན་ཆད་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྲོག་དང་ཡང་བསྡོས་ཏེ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་མངོན་པར་དད་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དུ་བཅས་པ་ལ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ན་བཟའ་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། སྙུན་དཔྱད་ཀྱི་རྐྱེན་སྨན་གྱི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བགྱིད་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་མ་ག་འི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ག་དྷཱ་ནས་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་དང་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བྱོན་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་བྱ་ཀ་ལན་ད་ཀ་གནས་པ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་མུ་སྟེགས་ཡང་དག་རྒྱལ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་དུས་བྱས་པར་གྱུར་པ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཉེ་རྒྱལ་དང་། པང་ནས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པ་ དང་། ཚོགས་ཀྱི་འདྲེན་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་འདྲེན་པ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་ཡུ་བུ་ཅག་ལས་གཅིག་གིས་བདུད་རྩི་སྔར་རྙེད་ཀྱང་དེ་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རྟ་ཐུལ་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས། ལྷུང་བཟེད་དང་། ཆོས་གོས་ཐོགས་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དང་། ཅུང་ཟད་ལྟ་བ་དང་། རྣམ་པར་ལྟ་བ་དང་། བསྐུམ་པ་དང་། བརྐྱང་བ་དང་། སྣམ་སྦྱར་དང་། ཆོས་གོས་དང་། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་པ་མཛེས་པས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཉེ་རྒྱལ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བྱ་བ་ཞིག་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཞུགས་པས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རྟ་ཐུལ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དང་། ཅུང་ཟད་ལྟ་བ་དང་། རྣམ་པར་ལྟ་བ་དང་། བསྐུམ་པ་དང་། བརྐྱང་བ་དང་། སྣམ་སྦྱར་དང་། ཆོས་གོས་དང་། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་པ་མཛེས་པས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བ་ཐག་རིང་པོ་ཁོ་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་འདིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཇི་སྙེད་ལྷགས་ཤིང་གནས་པ་དག་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདིའི་སྤྱོད་ལམ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་བདག་གིས་སྔོན་ཆད་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་གིས་མ་ལ་བདག་དེའི་
Chinese
无论是远处的，还是近处的，对于所有这些，这都不是我。我不是这个。这不是我的我，应当以如实的智慧如是观之。大王，因此，无论是感受、认识、行，还是任何一种识，无论是过去的、未来的、现在的，还是内部的、外部的，粗大的、微细的，低劣的、殊胜的，无论是远处的，还是近处的，对于所有这些，这都不是我。我不是这个。这不是我的我，应当以如实的智慧如是观之。大王，圣者声闻具足听闻，如是见者，对于色也生厌离。对于感受、认识、行、识也生厌离。生厌离则离贪。离贪则得解脱。得解脱则知我生已尽，梵行已立，所作已办，更无来生，如是得见解脱之智。此法类宣说时，摩揭陀国王工巧形色心，与八万天人，摩揭陀的婆罗门和无数的居士，于诸法中生起了无尘离垢的法眼。之后，摩揭陀国王工巧形色心见法，得法，知法，达于法的深处，超越了犹豫，超越了疑惑，不依赖他人，不与他人混杂，对于导师所开示的诸法获得无畏，从座位上起身，将上衣偏袒一肩，向着世尊所在的方向合掌恭敬，对世尊如是禀告：尊者，我已证得。已现证。尊者，我皈依世尊、法和比丘僧团，请摄受我为优婆塞，从今以后乃至尽形寿，即使付出生命也在所不惜。
English
Whether far or near, for all of these, this is not me. I am not this. This is not my self, it should be viewed as it is with true wisdom. Great King, therefore, whether it is feeling, perception, formation, or any kind of consciousness, whether it is past, future, or present, whether it is internal or external, coarse or subtle, inferior or excellent, whether far or near, for all of these, this is not me. I am not this. This is not my self, it should be viewed as it is with true wisdom. Great King, a noble disciple who is learned, seeing thus, will also become disgusted with form. He will also become disgusted with feeling, perception, formation, and consciousness. If he becomes disgusted, he will be separated from desire. If he is separated from desire, he will be liberated. If he is liberated, he will know that my birth is exhausted, the pure conduct has been established, what had to be done has been done, there is no other existence, thus he will see the wisdom of liberation. When this Dharma discourse was spoken, the Magadha king Skilled in Form, together with eighty thousand gods, the Brahmins of Magadha, and hundreds of thousands of householders, arose the Dharma eye, stainless and without impurity, in the Dharma. Then, the Magadha king Skilled in Form, having seen the Dharma, attained the Dharma, known the Dharma, reached the depths of the Dharma, transcended hesitation, transcended doubt, not relying on others, not mixing with others, having obtained fearlessness in the Dharmas taught by the Teacher, arose from his seat, draped his upper robe over one shoulder, and with his palms joined together in reverence towards the Blessed One, said this to the Blessed One: Venerable One, I have attained. I have manifestly attained. Venerable One, I go for refuge to the Blessed One, the Dharma, and the Sangha of monks, please accept me as a lay follower, from this day forth for as long as I live, even at the cost of my life.
Chinese
我深信不疑地皈依。世尊，我将以衣服、法衣、食物、住所和医疗用品来侍奉世尊和僧伽，直到我生命结束。请世尊前往王舍城。世尊，王舍城的摩揭陀国王工巧形心没有说什么，所以允许了。然后，摩揭陀国王工巧形心知道世尊没有说什么就是允许了，便用头顶礼世尊的双足，然后从世尊面前离开了。之后，世尊从摩揭陀游行前往，到达王舍城，住在王舍城竹林精舍。当时，王舍城出现了一个名叫“真正胜利者”的异教徒，没过多久，他们的导师就去世了。他们之中，名叫近胜和胁生的两个人聚集了所有的信徒，成为了集体的领导者，他们领导着集体，他们两人立下誓言说：‘我们这些年轻人中，即使有一个人先找到了甘露，也要互相告知。’之后，具寿马胜早上穿好下裙，拿着钵和法衣，行走、返回、稍微观看、四处观看、收缩、伸展、僧裙和法衣以及拿着钵的姿态都很优雅，进入王舍城乞食。当时，遍行者近胜因为某事进入王舍城，他远远地看见具寿马胜行走、返回、稍微观看、四处观看、收缩、伸展、僧裙和法衣以及拿着钵的姿态都很优雅地在王舍城乞食。看见之后，他心想：‘在这王舍城里来了很多出家人，但是像这样的出家人的行为，我以前从未见过，难道我不能……’
English
I have unwavering faith in taking refuge. Venerable One, I will attend to the Venerable One and the Sangha of monks with robes, alms, lodging, and medicine for ailments, as long as I live. May the Venerable One go to Rajagriha. Venerable One, the Magadha king of Rajagriha, Skilled-in-form Heart, did not say anything, so he permitted it. Then, the Magadha king Skilled-in-form Heart, knowing that the Venerable One's silence meant permission, bowed to the Venerable One's feet with his head and departed from the Venerable One's presence. Then, the Venerable One traveled from Magadha and arrived at Rajagriha, residing in the Bamboo Grove Monastery in Rajagriha. At that time, a heretic named "Truly Victorious" arose in Rajagriha, and not long after, their teacher passed away. Among them, two named Near Victory and Born-from-the-side gathered all the followers and became the leaders of the group, leading the group, and those two made a vow, saying: 'Among us youths, even if one of us finds the nectar first, we shall tell each other.' Then, the venerable Ashvajit, having dressed in his lower robes in the morning, took his bowl and Dharma robes and, walking, returning, looking slightly, looking around, contracting, stretching, with his monastic robe and Dharma robes and carrying his bowl gracefully, entered Rajagriha for alms. At that time, the wandering ascetic Near Victory, having entered the vicinity of Rajagriha for some matter, saw the venerable Ashvajit walking, returning, looking slightly, looking around, contracting, stretching, with his monastic robe and Dharma robes and carrying his bowl gracefully, going for alms in Rajagriha from afar. Having seen him, he thought to himself: 'Among the many renunciates who have come and stayed in this Rajagriha, I have never seen such conduct as this renunciate's before. Could it be that I cannot...'