Tibetan
་དཔའི་ཐད་དུ་སོང་བ་དང་། ཅི་ཙམ་ན་གོས་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བྱིན་ཟིན་ནས་ཅི་ཡང་མ་ལུས་པ་དང་། དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མགུལ་ན་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཤིང་རིན་ཆེ་བའི་མུ་ཏིག་ཕྲེང་གཅིག་ལུས་པ་མཐོང་ནས་དེ་དེ་ལ་དགའ་བས་བག་འཁུམས་པ་མེད་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཀྲོལ་ཏེ་རང་གི་མགུལ་དུ་བཏགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་བུ་མོ་ འདི་ཕེབས་ཤིང་བརྟན་པ་ལས་ན་འདིས་གཞོན་ནུའི་ཐུགས་དང་བསྟུན་པར་ནུས་ཀྱིས་འདི་བླང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་གྲགས་འཛིན་མ་བུད་མེད་ཀྱི་འཁོར་ཉི་ཁྲི་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཙུན་མོར་བླངས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ། སོང་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཅི་ཙམ་པ་ལ་ལྟོས་ཤིག །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མས་བསྒོ་བ་གསན་ཏེ་ཤིང་རྟ་བཟང་པོ་ལ་ཞུགས་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཤེགས་ཏེ་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གཟིགས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ཀྱི་མཐའ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གན་དུ་བྱོན་པ་དང་། གཤོལ་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཞིང་རྨེད་ཅིང་ཞིང་པའི་མི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཤོལ་གནོན་ཅིང་འདྲེན་པས་སྟོབས་ཉེ་བར་ཉམས་པ་མགོ་ལུས་རྡུལ་གྱིས་ཡོག་པ་དང་། རླུང་དང་ཐན་པས་ལུས་ལ་གདུངས་པས་ལུས་རྩུབ་ཅིང་མདོག་ངན་པ། རྐང་པ་དང་། ལག་པ་གས་པ་དང་། དེངས་ཤིང་དྲི་མ་ཅན་གྱི་གོས་གྱོན་པ། རྐང་པ་དྲི་མ་ཅན། ལྟོགས་པ་དང་སྐོམ་པས་མདོག་ངན་ཞིང་། ལྐོག་མ་དང་། མཁུར་བ་དང་། མིག་གི་ལོགས་སྐམས་པ་དང་། གླང་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྨོན་པ་ལྕགས་གཟེར་རྣོན་པོ་ཅན་གྱིས་ལུས་དྲལ་བས་རྒྱབ་དང་། མཇུག་དོའི་ཕྱོགས་ཁྲག་གིས་གཡོགས་པ། ལྟོགས་པ་དང་སྐོམ་པས་དབུགས་བརྩེགས་ཤིང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་ནས་དབུགས་བརྩེགས་པ་རིང་དུ་འདྲེན་ལ་གཉའ་ཤིང་གིས་མནན་པའི་རྨ་ལས་རྣག་ཁྲག་འཛག་པ་ལ་སྦྲང་བུ་དང་། འབུའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཟ་བ། ཐོང་ལྕགས་ཀྱིས་རྐང་པ་ལ་རྨ་བྱུང་ཞིང་ཁ་དང་སྣ་ནས་ཁ་ཆུ་དང་སྣ་ཆུ་འཛག་པ་ལ་སྦྲང་མ་དང་། ཤ་སྦྲང་དང་། སྦྲང་བུ་མཆུ་རིངས་ཀྱིས་ཡོག་པ་རྣམས་གཟིགས་སོ། །གཟིགས་ནས་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་ཅིང་བསགས་པའི་ཐུགས་རྗེས་ཀུན་ནས་བསྐྱོད་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་ཞིང་པ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཤེས་ལྡན་དག་ཁྱེད་སུའི་ཡིན། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལགས་སོ། །དེས་གསུངས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ཁྱེད་དེང་ཕན་ཅད་བྲན་དུ་མི་བྱ། མངག་གཞུག་པར་མི་བྱ
Chinese
去到施舍的地方，无论多少衣服和饰品都已施舍完毕，什么也没剩下。她看到菩萨的脖子上还剩下一串非常美丽珍贵的珍珠项链，她非常高兴，毫不犹豫地自己解下来，戴在自己的脖子上，然后离开了菩萨那里。然后，净饭王心想，这个女儿既端庄又稳重，她一定能顺应年轻人的心意，应该娶她，于是就将名声显赫的女子眷属两万人娶来作为菩萨的妃子。净饭王对菩萨说：去看看劳作的边际在哪里。然后，菩萨听从了净饭王的吩咐，乘坐着好马车外出，去观看父王净饭王的劳作边际，并前往那些参与菩萨劳作边际的人们那里。他看到五百把犁在耕地，那些农民也在压着犁和牵引，力气几乎耗尽，头和身体都被灰尘覆盖。由于风和干旱的折磨，身体粗糙，脸色难看。脚和手都裂开，穿着破旧肮脏的衣服，脚也很脏。由于饥饿和口渴，脸色难看，眼眶、脸颊和眼角都干枯。那些牛也被锋利的铁犁头划破了身体，背部和尾部都被血覆盖。由于饥饿和口渴，呼吸急促，从胸口深处发出长长的喘息，颈轭压迫的伤口流出脓血，苍蝇和虫子成群地啃食。犁铧划伤了它们的脚，口和鼻子里流着口水和鼻涕，长嘴的苍蝇、肉蝇和蚊子覆盖着它们。看到了这些情景。看到之后，从无始以来积攒的福德所产生的慈悲心驱使，他对农民们说了这样的话：贤士们，你们是谁的？他们回答说：是菩萨的。菩萨说：贤士们，从今天起，你们不再是奴隶，不再被驱使。
English
Having gone to the place of giving, however many clothes and ornaments were all given away, with nothing left. She saw that the Bodhisattva still had a string of very beautiful and precious pearl necklaces left on his neck, and she was very happy about that, without any hesitation, she untied it herself, put it on her own neck, and then left the Bodhisattva's place. Then, King Śuddhodana thought to himself, this daughter is both dignified and steady, she will surely be able to comply with the young man's heart, and should marry her, so he took the famous woman's entourage of twenty thousand as the Bodhisattva's consort. King Śuddhodana said to the Bodhisattva: Go and see where the edge of the work is. Then, the Bodhisattva listened to King Śuddhodana's instructions, rode in a good chariot and went outside, to see the edge of his father King Śuddhodana's work, and went to those who were participating in the Bodhisattva's work edge. He saw five hundred plows plowing the fields, and those farmers were also pressing the plows and pulling, their strength almost exhausted, their heads and bodies covered with dust. Due to the torment of wind and drought, their bodies were rough and their complexions were unsightly. Their feet and hands were cracked, they were wearing tattered and dirty clothes, and their feet were also dirty. Due to hunger and thirst, their complexions were unsightly, and their eye sockets, cheeks, and corners of their eyes were dry. Those oxen also had their bodies torn by the sharp iron plowshares, their backs and tails covered with blood. Due to hunger and thirst, their breathing was rapid, and long breaths were drawn from deep within their chests, pus and blood flowed from the wounds pressed by the yokes, and flies and swarms of insects were eating them. The plowshares had wounded their feet, and saliva and mucus dripped from their mouths and noses, covered by long-beaked flies, flesh flies, and mosquitoes. He saw all these scenes. Having seen them, driven by the compassion arising from the merit accumulated from beginningless time, he spoke these words to the farmers: Wise ones, who do you belong to? They replied: We belong to the Bodhisattva. The Bodhisattva said: Wise ones, from today onwards, you will no longer be slaves, you will no longer be driven.
Tibetan
། རང་དབང་ཅན་གར་དགའ་བར་འགྲོ་བར་བྱས། བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་ཤིག །རྨོན་པ་ རྣམས་ཀྱང་བཀྲོལ་ནས་གསུངས་པ། ཁྱེད་ཅག་ཀྱང་དེང་ཕན་ཅད་རྩྭ་མཆོག་མ་ཉམས་པ་ཟ་ཞིང་ཆུ་མ་རྡུལ་མ་བརྙོགས་ཤིང་དང་བ་དག་ལ་འཐུང་ཤིག །ཁྱེད་ལ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་ཀྱང་རླུང་བསིལ་བ་ལྡང་བར་གྱུར་ཅིག །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིད་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡབ་ཤཱཀྱ་ཟས་གཙང་གི་ཞིང་བླས་ཀྱི་མཐའ་ལ་གཟིགས་ནས་སྣུམ་ཞིང་སྔོ་ལ་འདབ་མ་མཐུག་ཅིང་གྲིབ་མ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པའི་འཛམ་བུའི་ཤིང་གི་གྲིབ་མ་གང་ན་བ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས་ཤིང་འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ལ་བཞུགས་ཏེ། འདོད་པ་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ། རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་ཤིང་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཟག་པ་མེད་པ་དང་འདྲ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། །སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤངས་ཏེ་མི་འགྲོ་བར་ཤིང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དྲུང་ན་སྡོད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གིས་བསམས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིང་ཞིག་ཐོགས་ཏེ་འདི་ལྟར་དྲོའི་དུས་ལས་ཡོལ་གྱིས་བལྟར་འགྲོའོ་ཞེས་དེ་ཤིང་རྟར་ཞུགས་ནས་ཞིང་པའི་གྲོང་དུ་སོང་སྟེ་ཕན་ཚུན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོལ་ཞིང་ཤིང་འཛམ་བུའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཉི་མའི་གུང་ཡོལ་ནས་ཤིང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གྲིབ་མ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཞོལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་འབབ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་བབ་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐུས་ཤིང་འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་མི་གཏོང་ངོ་། །རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གིས་ཉི་མའི་གུང་ཡོལ་ནས་ཤིང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གྲིབ་མ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཞོལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་འབབ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་བབ་པར་གྱུར་ན། ཤིང་འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་མི་གཏོང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གཞོན་ནུ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ཉི་མའི་གུང་ཡོལ་ནས་ཤིང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གྲིབ་མ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཞོལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་འབབ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་བབ་པར་གྱུར་ན། ཤིང་འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་མི་གཏོང་བ་ངོ་མཚར་ཆེའོ་སྙམ་ མོ། །དེ་ནས་དགའ་བའི་བསྟི་སྟང་བྱས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞབས་གཉིས་ལ་གཏུགས་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་བལྟམ་ཚེ་ས་ནི་གཡོས་པ་ལྟར། །འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ཁྱོད་སྐུ་མི་གཏོང་བ། །བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱི་ཡ་མཚན་གཉི
Chinese
让有自由者去他们喜欢的地方，安住在快乐之中。农夫们也被释放了，（菩萨）说道：从今以后，你们可以吃没有损坏的最好的草，喝没有灰尘和浑浊的水，饮用纯净的泉水。愿凉爽的风从四面八方吹向你们。然后，那位心生欢喜的菩萨，观看了父亲释迦·净饭王的田地边缘，走到那油绿、茂盛、叶子厚实、阴凉良好的阎浮树的阴影下，坐在阎浮树的阴影中。他远离欲望，远离罪恶和不善之法，怀着寻伺和伺察，进入了由远离（欲望）所生的喜悦和快乐，如同无漏一般的初禅。广大人群也没有离开菩萨，而是留在其他树旁。国王净饭王心想：菩萨耽搁了很久，现在已经过了中午了，应该去看看他。于是他登上马车，前往农夫的村庄，互相寻找菩萨，来到了阎浮树旁。那时，太阳过了正午，其他树木的阴影都向东方倾斜，向东方落下，已经落向东方。但由于菩萨的威力，阎浮树的阴影并没有离开菩萨的身体。国王净饭王看到太阳过了正午，其他树木的阴影都向东方倾斜，向东方落下，已经落向东方，而阎浮树的阴影却没有离开菩萨的身体。看到之后，他心想：这位年轻人具有伟大的神通和力量。现在太阳过了正午，其他树木的阴影都向东方倾斜，向东方落下，已经落向东方，而阎浮树的阴影却没有离开菩萨的身体，真是太神奇了。然后，他表达了喜悦之情，亲吻了菩萨的双足，用偈颂说道：如同您降生时大地摇动一般，阎浮树的阴影不离您的身体，智慧广大的您，这真是第二个奇迹啊！
English
Let those who are free go where they please, and abide in happiness. The farmers were also released, and (the Bodhisattva) said: From now on, may you eat the best grass that is not damaged, drink water that is free from dust and turbidity, and drink from pure springs. May cool breezes blow upon you from all four directions. Then, that Bodhisattva, whose mind was filled with joy, looked at the edge of his father, Shakya Shuddhodana's fields, and went to the shade of the Jambhu tree, which was oily, green, had thick leaves, and provided good shade, and sat in the shade of the Jambhu tree. He, detached from desire, detached from sinful and unwholesome dharmas, with investigation and analysis, entered into the first dhyana, which is born of detachment, filled with joy and pleasure, and like the uncontaminated. A great crowd of people also did not leave the Bodhisattva, but stayed near the other trees. King Shuddhodana thought: The Bodhisattva has been delayed for a long time, and now it is past noon, I should go and see him. So he got into his chariot and went to the village of the farmers, searching for the Bodhisattva, and went to the Jambhu tree. At that time, the sun had passed noon, and the shadows of the other trees were leaning towards the east, falling towards the east, and had fallen towards the east. But by the power of the Bodhisattva, the shadow of the Jambhu tree did not leave the Bodhisattva's body. King Shuddhodana saw that the sun had passed noon, and the shadows of the other trees were leaning towards the east, falling towards the east, and had fallen towards the east, but the shadow of the Jambhu tree did not leave the Bodhisattva's body. Having seen this, he thought: This youth has great miraculous powers and great strength. Now that the sun has passed noon, and the shadows of the other trees are leaning towards the east, falling towards the east, and have fallen towards the east, it is very wonderful that the shadow of the Jambhu tree does not leave the Bodhisattva's body. Then, he expressed his joy, kissed the Bodhisattva's feet, and said in verse: Just as the earth shook when you were born, the shadow of the Jambhu tree does not leave your body, O wise one, this is the second miracle!