Tibetan
ང་ཆུང་། གྲོང་ཁྱེར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཡུལ་ལྗོངས་རྣམས་སུ་ཚོགས་པ་ འདུ་བར་བྱེད་པ་པོ་རང་གི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལྟ་བ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་པ། གཏམ་རྣམས་ལ་དགའ་བ། །དེ་ཕ་དང་། གཉེན་དང་། གྲོགས་བཤེས་དང་། རང་གི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕེའུ་འདེབས་སོ། །དེ་རོ་ལ་སྲེད་པར་གྱུར་པས་གང་དག་རྣམས་ལ་གང་དང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། རོ་ལ་སྲེད་པར་གྱུར་པས་ཟ་བར་བྱེད་དོ། །ནགས་ཀྱི་བདེ་བ་རྣམས་དེས་བརྗོད་པར་གྱུར་ཅིང་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་དང་ཡང་རྣམ་པར་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་བག་མེད་པ་པོ་བག་མེད་པར་གྱུར་པས། ཟས་ལ་རྣམ་པར་རྒྱུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཅོ་འདྲི་བར་གྱུར་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སྟེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གསོན་པའི་ཞིང་ས་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་ཡང་བདེ་བར་ཕེའུ་འདེབས་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་རྣམས་ལ་ཞེན་པར་གྱུར་པ་གང་གི་ཚེ་ཡང་དགེ་སློང་དེ་མ་བསྡམས་པར་རྒྱུ་བས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དེ་ཡང་མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་མངོན་པར་མཐོང་བར་གྱུར་ནས་ཆགས་པར་འགྱུར་ཞིང་འདུན་པ་སྐྱེད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །གནོད་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་ཞིང་ཉིད་ཀྱང་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་རྒྱུན་ཏུ་ལྗོངས་རྒྱུ་བར་བྱེད་པས་རྒྱུ་བར་གྱུར་པ་ན་རང་གི་དོན་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དེ་མཆོག་ཏུ་རོ་ལ་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་ཁྱིམ་རྣམས་སུ་ཡང་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མངོན་པར་མཐོང་བར་གྱུར་ནས་འདུན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །གནོད་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྣ་བས་སྒྲ་རྣམས་ཐོས་པར་གྱུར་པ་ན་འདུན་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར། གནོད་སེམས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣས་དྲི་རྣམས་བསྣམས་པར་གྱུར་པ་ན་འདུན་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར། གནོད་སེམས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཡུལ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་གྱུར་པས་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅིངས་པ། ཞགས་པའི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅིངས་པར་གྱུར་པ་དེ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཁྱིམ་པར་འགྱུར་གྱི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལུས་ཞིག་པར་གྱུར་ནས་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་སོང་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་ལྟུང་བ་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་ འགྱུར་ཏེ། བདེ་བར་ཕེའུ་འདེབས་པར་གྱུར་པའི་སྐྱོན་དང་པོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་མངོན་
Chinese
我小，从城市到城市到处游走，喜欢观看如何在各个地方集会的人们，喜欢谈话。他被父亲、亲戚、朋友和自己的人们所播种。他因贪图味道，无论对谁，无论什么，都因贪图味道而吃。他讲述森林的快乐，与禅定冥想也完全分离，放逸者因放逸，对四处游荡寻找食物的行为进行指责，因此不被诸神所敬奉。即使活着的田地耗尽，仍然快乐地进行播种，当他对那些事物执着时，那位比丘不被约束而游荡，这就是他的行为。那位比丘也因亲眼见到眼睛的形色而产生贪恋，也生起欲望。生起害心。他对那本身以及田地本身也产生贪恋。他经常游荡，因游荡而从自己的目标中完全退失。从禅定冥想中完全退失。完全退失的他变得极其贪恋味道。他也多次、不分方向地接近其他人的家。他的眼睛亲眼见到形色后，生起欲望。生起害心。同样，耳朵听到声音后，生起欲望，生起害心。同样，鼻子闻到气味后，生起欲望，生起害心。他因为完全沉溺于所有境域，被所有束缚所束缚，被绳索的所有束缚所束缚，他追随所有欲望，成为居家者，而不是出家者。他身体毁坏后，死后堕入恶趣恶道，转生于地狱中，这是快乐播种的第一个过患。因此，这个过患显现
English
I am small, wandering everywhere from city to city, delighting in watching how people gather in various places, delighting in conversations. He is sown by his father, relatives, friends, and his own people. Because he craves taste, whatever it may be for whomever, he eats because he craves taste. He speaks of the pleasures of the forest, and is also completely separated from meditative contemplation, and because the negligent one is negligent, he is reproached for wandering around looking for food, and therefore is not revered by the gods. Even though the living fields are exhausted, he still happily sows, and when he is attached to those things, that monk wanders unbound, and that is his behavior. That monk also becomes attached upon seeing the forms of the eye, and also generates desire. He generates harmful thoughts. He becomes attached to that itself and to the field itself. He constantly wanders, and because of wandering, he completely falls away from his own goal. He completely falls away from meditative contemplation. Having completely fallen away, he becomes extremely attached to taste. He also approaches the homes of others many times and in all directions. His eyes, having seen forms, generate desire. He generates harmful thoughts. Similarly, when the ear hears sounds, desire arises, and harmful thoughts arise. Similarly, when the nose smells odors, desire arises, and harmful thoughts arise. Because he is completely immersed in all realms, he is bound by all bonds, bound by all the bonds of ropes, he follows all desires and becomes a householder, not a renunciate. After his body is destroyed, after death, he falls into the evil realms and evil paths, and is born in the hells, this is the first fault of happily sowing. Therefore, this fault is manifest.
Tibetan
པར་མཐོང་བར་བྱས་ལ་དགེ་སློང་གིས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་ཞིང་འོར་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ལྗོངས་རྒྱུ་བར་མི་བྱའོ། །དེས་ཡུལ་ལྗོངས་རྣམས་ཆུད་གཟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་ན་དེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་རྒྱུའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ནད་ཀྱི་རྐྱེན་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བླ་མའི་དོན་དུ་ལྗོངས་ཡུལ་རྒྱུ་བས་རྒྱུ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་མཆོད་རྟེན་གྱིར་རམ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གོས་ཧྲུལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཡུལ་ལྗོངས་སུ་རྒྱུ་བར་བྱ་ལ་རག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལྗོངས་རྒྱུ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་བར་བྱ་སྟེ། གང་དག་གིས་དགེ་འདུན་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་གཞན་དག་གི་ཡུལ་འཁོར་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་པའམ། ལྗོངས་བཅོམ་པར་གྱུར་པ་ན་རྒྱལ་པོ་དེའི་དྲུང་དུ་ལྗོངས་རྒྱུ་བས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་རྒྱུ་བར་གྱུར་ན་དེ་དོན་མེད་པར་རྒྱུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་སྒོམ་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་རྒྱུའོ། །དེ་རྒྱུ་བར་གྱུར་པས་ནད་དང་། རྒ་བ་དང་། འཆི་བ་དང་། མྱ་ངན་དང་། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམས་ལས་ཡོངས་སུ་མི་འགྲོལ་ལོ། །དགེ་སྦྱོང་ངན་པ་དགེ་སྦྱོང་དུ་ཁས་འཆེས་པར་གྱུར་པ་འདིའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དག་སྲེད་པའི་འདུན་པ་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་བར་རྩོམ་པར་འདོད་ན་དེ་ལ་དེས་ཡིད་མཉམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་ཞིང་དབང་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་དང་བར་གྱུར་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ཡིད་བཏང་བར་གྱུར་ན། དེ་དག་གི་རྩ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བག་ལ་ཉལ་དང་བཅས་ནས་རྩ་བ་ནས་བཅད་ནས་འདོན་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར། བསམ་གཏན་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཟས་འབའ་ཞིག་གི་བློ་དང་ལྡན། །དགེ་སློང་འདི་ནི་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཤ་ཟ་དང་ནི་མཚུངས་པའི་ཡིད། །བསམ་གཏན་ལས་ནི་སྦྱིན་བདེ་མིན། །ཞེས་ནི་མཁས་པས་རབ་ཏུ་གསུངས། །བསམ་གཏན་བདེ་བ་ལས་གཞན་ན། །བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །བསམ་གཏན་བདེ་བ་ བླ་མེད་གང་། །སྐྱེ་བོ་ཐ་ཤལ་དེ་སྤངས་ནས། །བྱིས་པ་རོ་ལ་དགའ་བྱེད་པ། །རྨོངས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བཅོམ། །ཡུལ་ལ་ཀུན་ནས་འཁྱིམ་པ་ཡི། །འདི་ཡིད་རྟག་ཏུ་དེ་ལ་སོང་། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འདྲེ
Chinese
見到影像後，比丘不應一次又一次、一而再再而三地遊歷各個地方。那樣做會使地方變得荒蕪。如果還要遊歷，那是為了五種所欲之樂而遊歷。例如：因疾病需要藥物，需要用具，以及為了上師的緣故而遊歷地方，才應當遊歷。同樣地，如果是為了佛塔，或是比丘們的衣服破舊了，在這種情況下，也可以在地方上遊歷。同樣地，為了僧團的緣故，遊歷者應當遊歷，即為了那些能利益僧團的事物。同樣地，如果其他國王的領地被摧毀，或地方被摧毀時，遊歷者應當前往那位國王那裡。這樣做才會有成果，否則如果國王遊歷，那就是毫無意義的遊歷。遠離禪定和修行而遊歷。那樣遊歷，就不能從疾病、衰老、死亡、悲傷、哀號、痛苦和不悅中完全解脫。惡劣的修行者自稱是修行者，這種出家是毫無意義的。因此，如果有人想要努力使貪欲的慾望平息，那麼他應當使心平等，使諸根完全調伏，並對三寶生起信心。應當從根源上斬斷並去除那些從其根源產生的煩惱，連同潛伏的習氣。然後，那時世尊光護說了偈頌，如下：捨棄禪定和修行，只顧食物的念頭，這個比丘應當在此被視為，與食肉者相同的心。禪定不是布施的安樂，這是智者所說的。除了禪定的安樂之外，沒有其他的安樂。禪定的安樂，是無上的。捨棄了那樣的人，孩子們喜歡屍體，愚癡的人被徹底摧毀。總是徘徊在欲境中，這顆心總是傾向於那裡。如同來世的鬼魂。
English
Having seen the image, a bhikkhu should not travel to various places once and again, repeatedly. Doing so will make the places desolate. If one still travels, it is for the sake of the five desirable qualities. For example, due to illness needing medicine, needing implements, and for the sake of the guru, one should travel to places. Similarly, if it is for a stupa, or the bhikkhus' clothes have become tattered, in that case, one can also travel in places. Similarly, for the sake of the sangha, travelers should travel, that is, for those things that will benefit the sangha. Similarly, if the territories of other kings are destroyed, or a place is destroyed, the traveler should go to that king. Doing so will have results, otherwise if the king travels, that is a meaningless travel. Traveling while being separated from meditation and cultivation. Traveling in that way, one cannot be completely liberated from disease, old age, death, sorrow, lamentation, suffering, and displeasure. A bad practitioner who claims to be a practitioner, this ordination is meaningless. Therefore, if someone wants to strive to pacify the desires of craving, then he should make the mind equal, make the senses completely subdued, and generate faith in the Three Jewels. One should cut off and remove from the root those afflictions that arise from its root, along with latent habits. Then, at that time, the Bhagavan Light Protector spoke the verses, as follows: Abandoning meditation and cultivation, only having the thought of food, this bhikkhu should be regarded here, as the same mind as a meat-eater. Meditation is not the bliss of giving, this is what the wise ones have said. Other than the bliss of meditation, there is no other bliss. The bliss of meditation is unsurpassed. Abandoning such a person, children like corpses, the foolish one is completely destroyed. Always wandering in the realm of desire, this mind always inclines towards there. Like a ghost in the next world.
Tibetan
ན་བྱེད་པའི། །མི་དགེའི་ཆོས་ནི་འཕེལ་བར་བྱེད། །བསམ་གཏན་བསྒོམ་དང་ངེས་པར་བྲལ། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་སྤངས་པ། །རྒོད་བག་རྩུབ་དང་རྨོངས་པ་ནི། །གསོན་པ་ན་ཡང་ཤི་དང་མཚུངས། །འཇིག་རྟེན་འདིར་ནི་གསོན་པ་ནའང་། །ཆོས་གཞན་ལ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག །ཆོས་སྤངས་རྟག་ཏུ་རྨོངས་པ་ནི། །གསོན་པ་ན་ཡང་ཤི་དང་མཚུངས། །མི་ཡི་པགས་པས་གཡོགས་པ་ཡི། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱུགས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཡེ་ཤེས་མར་མེ་ཡིས། །སྙིང་ནི་གསལ་བར་མ་བྱས་པའི། །སྐྱེས་བུ་འདི་སྲིད་དུ་ཡིན་ཏེ། །གང་ཞིག་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་འཇུག་པའི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་དགའ་སྐྱེས་པ་ཀུན། །རང་དང་མཚུངས་པར་ཕ་རོལ་གནོན། །སྐྱེས་བུ་སྦྱིན་ཉམས་འདོད་ལྡན་དང་། །སྡིག་ལས་ཀྱང་ནི་དབང་རྒྱལ་མིན། །འདི་ནི་མི་མིན་ཤེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ནི་ཡི་དགས་ལུས་དང་ལྡན། །ཤེས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་བྲལ་ཞིང་། །སྦྱིན་པ་རིན་ཆེན་རྣམ་པར་སྤངས། །སྐྱེས་བུ་གསོན་པ་ཉིད་ན་ཡང་། །ཤི་བ་ཡིན་པར་མངོན་པར་བརྗོད། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དཀའ་བསམ་གཏན། །བརྟན་དང་དྲན་པ་ཏིང་འཛིན་ལྡན། །སྐྱེས་བུའི་སྐྱེས་བུར་གྱུར་པ་སྟེ། །ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱག་བྱེད་དོ། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་སྐྱེས་བུ་ཡིན། །ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཕྱུགས་དང་མཚུངས། །ཡོན་ཏན་ཡོད་མེད་རྣམ་པ་ཤེས། །གང་དེ་ལྷ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་ཡོན་ཏན་ཡོན་ཏན་མིན་རྣམས་ཤེས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བདེ་བར་འགྱུར། །གང་ཡང་རྟག་ཏུ་བློ་དང་རྣམ་བྲལ་བ། །འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དེ་དག་རྣམས་མཉན་ལ་དགེ་སློང་གིས་བརྐམ་ཞིང་ཆགས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་ན་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་རྣམས་གལ་ཏེ་དེ་དགེ་སྦྱོང་འཁོར་བའི་འཇིགས་པས་འཇིགས་པར་གྱུར་ན་ཡོངས་སུ་སྤང་ བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་བཅུ་གཅིག་པས་ནི་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་ན་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དང་། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འདྲི་བར་མི་བྱེད་པའོ། །འདིས་འདིར་བློ་དམན་པ་རྣམས་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཟུམ་པ་མ་ཡིན་པའི་བློ་གྲོས་ཅན་དུ་ཡང་བདག་ཉིད་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བདག་ནི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ཡིན་པ་དང་། ང་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། དོན་རྣམས་ཀྱིས་དང་། ང་དང་མཚུངས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ང་ནི་མ་ལུས་པར་ཤེས་
Chinese
能造作的，不善之法增長。遠離禪定修習與決定，捨棄佈施與戒律，掉舉粗暴與愚昧，活著也如死去一般。此世間中活著時，也隨順其他法。捨棄正法恆時愚昧者，活著也如死去一般。以人皮覆蓋的，孩童們如同畜牲一般。誰沒有以智慧的明燈，照亮內心，此人存在於世上，凡是隨順戒律的，以戒律生喜悅的一切，都以自己為標準來壓制他人。捨棄佈施、貪求慾望的人，作惡也不能稱王。此非人應知，此具足餓鬼之身。遠離智慧與戒律，完全捨棄珍貴的佈施，這樣的人即使活著，也明顯是已死去。佈施與戒律、苦行禪定，堅定與憶念、具足三摩地，是大丈夫中的大丈夫，連天神們也頂禮。具功德者是大丈夫，無功德者如畜牲一般。能分辨功德有無，那人就被稱為天神。同樣能分辨功德與非功德，此人於一切時處皆得安樂。無論是誰，恆時遠離智慧，在此將成為痛苦者。因此，聽聞那些功德後，比丘不應貪求與執著。如是修習禪定時，這十種會造成障礙的法，如果那位修行者因輪迴的恐懼而感到害怕，就應當完全捨棄。此外，還有十一種法會障礙禪定修習，也會使比丘們極為痛苦。這是什麼呢？就是不發問。這會對此處智慧低下者造成障礙。不閉口，自以為是聰明人，也會向外炫耀自己，並且認為自己是通達一切教典的人，我就是能言善道的人，通達義理，沒有人能與我相比。我無所不知
English
That which creates, increases non-virtuous dharmas. Separated from meditation and determination, abandoning generosity and discipline, agitation, roughness, and ignorance, even when alive, are like being dead. In this world, even when alive, one follows other dharmas. Abandoning the Dharma, constantly ignorant, even when alive, is like being dead. Those children covered with human skin are like animals. Whoever has not illuminated their heart with the lamp of wisdom, that person exists in the world. Whoever follows discipline, all who are born with joy from discipline, oppress others with themselves as the standard. A person who abandons generosity and desires, even if they do evil, cannot be king. This is not a human being, it should be known; this possesses the body of a preta. Separated from knowledge and discipline, completely abandoning precious generosity, such a person, even when alive, is clearly said to be dead. Generosity and discipline, asceticism, meditation, steadfastness and mindfulness, possessing samadhi, are the greatest of great beings, even the gods pay homage. One who possesses qualities is a great being; one who lacks qualities is like an animal. One who can distinguish between the presence and absence of qualities, that person is called a god. Likewise, one who knows qualities and non-qualities, that person will be happy at all times and in all places. Whoever is constantly separated from wisdom, here will become a sufferer. Therefore, having heard those qualities, a monk should not crave or be attached to them. Thus, when practicing meditation, these ten dharmas that cause obstacles, if that practitioner is afraid of the fear of samsara, should be completely abandoned. Furthermore, there are eleven dharmas that obstruct the practice of meditation and also cause great suffering to the monks. What is this? It is not asking questions. This will cause obstacles to those of low intelligence here. Not keeping one's mouth shut, thinking oneself to be clever, one also shows oneself off to others, and thinks that one is a person who understands all the scriptures, that I am the one who can speak well, who understands the meaning, and that no one can compare to me. I know everything.