Tibetan
དེ་སྨྲས་པ། ཉིན་མོ་གསར་དུ་བྱུང་བ་ཡིས། །རྙིང་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་ལྟར། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སར་པ་ཡིས། །རྙིང་པ་ཉེ་བར་རྗེད་པར་བྱེད། །དེ་ལྟར་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་དུ། །བདེ་བ་འཛིན་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །འཚོ་བའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་དང་། །ཇི་སྟེ་འབྲལ་བའི་མཐའ་མི་རིག །ཇི་ལྟར་ཤིང་དང་སྦྲང་རྩིར་བསྲེས། །ཇི་ལྟར་དུག་དང་ཟས་བསྲེས་པ། །དེ་ལྟར་བདེ་བ་འདི་ཀུན་གྱི། །མཐའ་མི་བདེ་བ་མ་རིག་གོ །ལྷ་ཡུལ་དུ་ནི་ལྷག་པར་ཡང་། །ཡུལ་རྣམས་ལྟ་ལ་ག་ལ་ངོམས། །སྲེད་པས་ངོམས་པ་མེད་པ་དེ། །ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ག་ལ་བདེ། །ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་སྟོབས་ལས་ནི། །ལྷ་ཡུལ་རྣམས་སུ་ཡེ་ནས་སྲེད། །སྲེད་མེས་ཡོངས་སུ་གདུང་རྣམས་ཀྱི། །བདེ་བ་ཉེ་བར་མ་དམིགས་སོ། །གཅིག་ཏུ་བདེ་སྤྱོད་སྲེད་བྲལ་ཞིང་། །ང་མེད་རེ་བ་མེད་པ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་གྲོང་འགྲོ་བ་ནི། །བདེ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཐོབ་བོ། །གང་དག་སྲེད་པའི་བག་ལ་ཉལ། །ཡང་ཡེ་སེམས་ལ་མི་འཇོག་པ། །དེ་དག་ཐོག་མཐའི་དྲི་མ་བྲལ། །བདེ་བའི་ནང་ནའང་དེ་བདེའོ། །སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་དང་། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རེ་མེད་དང་། །བྱ་དང་མི་བྱ་མ་རྨོངས་པ། བདེ་བ་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་གནས། །གང་གིས་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །དགའ་བཅས་འབྱུང་བ་བཅོམ་པ་དག །བརྟན་པོ་གཙོ་དེ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །བདེ་ལྡན་མྱ་ངན་འདས་ལ་གནས། །གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལྡན། །སྲེད་བཅས་དེ་ལ་བདེ་བ་མེད། །གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་མེ་ལས་གྲོལ། །དེ་ནི་དྲི་མེད་བདེ་བར་འདོད། །དེ་ལྟར་དགེ་སློང་དེས་བག་མེད་པ་ལ་གནས་པའི་ལྷ་དེ་རྣམས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་སྲེད་པའི་མེ་རབ་ཏུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་བག་མེད་པ་རྣམས་མཐོང་ནས་སྙིང་རྗེ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལྷ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚལ་དུ་བས་འཁྲིགས་ པ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལ་བ་དེར་ལྷ་མོའི་ཚོགས་གཡེར་བ་རོལ་མོ་དང་། གླུ་དབྱངས་དང་། གད་མོ་སྣ་ཚོགས་འདོན་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་བདེ་བར་གནས་པ་རྣམས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་དགའ་སྤྱོད་བྱེད་དུ་དོང་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་བྱ་བཞིན་དུ་འགྲོ། ཁ་ཅིག་ནི་གཞལ་མེད་ཁང་བྱ་ངང་པས་བཏེག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ། ཁ་ཅིག་ནི་གྲོགས་དང་ལྡན་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐོར་ནས་རྐང་པས་འགྲོ་སྟེ། བདེ་བར་གནས་པ་དེ་རྣམས་གླུ་དབྱངས་ལེན་ཞིང་ལུས་ངལ་བ་མེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཚལ་དུ་བས་འཁྲིགས་པ་ཞེས་བྱ་
Chinese
如是说： 新日之生起，如令旧者无。 乐与苦之新者，令旧者近忘却。 如是天之世间中，执乐之众生， 生涯之终乃死亡，云何离别之终不忍。 如木与蜜混合，如毒与食混合。 如是此一切乐之，终不乐者未觉悟。 天境中尤甚者，于境观视岂能厌。 贪欲无厌足者，于彼特异岂能乐。 甚乐之威力故，于天境中本即贪。 贪火遍燃诸众生，不觉安乐之临近。 唯一享乐离贪欲，无我无希冀， 趋入寂灭城，得彼安乐也。 何者耽著贪欲眠，复不置心于本觉， 彼等离却初后垢，于安乐中亦安乐。 心极摄持且，于一切处无希冀， 于应作不应作不愚昧，安乐恒常近安住。 何者已成轮回因，摧灭喜乐之生起， 彼稳固之主宰趋向彼岸，具乐安住于寂灭。 何者具有贪嗔，具贪彼无安乐， 何者解脱贪欲火，彼即无垢名安乐。 如是彼比丘见诸安住于放逸之天人，如一日般贪欲之火猛烈增长，遂生悲悯。 其后，诸天人与天女眷属一同前往名为“绿荫繁茂”之园林，彼处天女眷属喧闹嬉戏，奏乐歌唱，发出各种笑声，众人围绕其中，安乐居住，于园林中尽情享乐。 其中一些天人被天女眷属围绕，如鸟般在空中飞行。 一些乘坐由天鹅抬起之无量宫殿飞行。 一些乘坐具有同伴之无量宫殿飞行。 一些则被天女眷属围绕，步行前往。 彼等安乐居住，歌唱，身体毫无疲惫，全都前往名为“绿荫繁茂”之园林。
English
Thus he spoke: As the arising of a new day makes the old disappear, so do new pleasures and sufferings cause one to nearly forget the old. Thus, in the world of the gods, those beings who cling to pleasure—the end of their lives is death, and how can the end of separation be endured? Like mixing wood with honey, like mixing poison with food, likewise, the end of all these pleasures is unhappiness, which is not realized. Especially in the heavenly realms, how can one be satiated with seeing the realms? Those who are never satiated with desire, how can they be happy in particular? From the power of extreme pleasure, there is inherent desire in the heavenly realms. The fire of desire completely burns all beings, and the proximity of happiness is not perceived. To enjoy pleasure alone, free from desire, without self, without hope, and to go to the city of nirvana is to attain that happiness. Those who are accustomed to the sleep of desire and do not place their minds in original awareness are free from the defilements of beginning and end, and they are happy even in happiness. When the mind is extremely gathered, without hope in all things, and not confused about what should and should not be done, happiness always dwells nearby. Those who have destroyed the cause of samsara, who have conquered the arising of joy, that steadfast lord goes to the other shore and dwells in the bliss of nirvana. Whoever has attachment and hatred, with desire, has no happiness. Whoever is freed from the fire of attachment is said to be stainless and happy. Thus, that monk, seeing those gods dwelling in carelessness, whose fire of desire was increasing intensely as if it were a single day, felt compassion. Then, those gods, together with their retinues of goddesses, went to a garden called "Abundant with Greenery," where the retinues of goddesses were bustling about, making music, singing songs, and uttering various kinds of laughter. Surrounded by them, they dwelt in happiness, indulging in pleasure in the garden. Some of them, surrounded by retinues of goddesses, went through the sky like birds. Some went in immeasurable palaces carried by swans. Some went in immeasurable palaces with companions. Some, surrounded by those very retinues of goddesses, went on foot. Those who dwelt in happiness, singing songs and without any physical fatigue, all went to the garden called "Abundant with Greenery."
Tibetan
བ་ག་ལ་བ་དེར་འདོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཚལ་དེ་ན་ལྷ་གཞན་སྔར་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་གཞན་དེ་དག་མཐོང་ནས་དེ་ནས་ཡང་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ། ཡིད་ཤིན་ཏུ་མགུ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ལྷ་གསར་དུ་འོངས་པ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྙིང་པ་རྣམས་ཕན་ཚུན་འདྲེས་ནས་ཅ་ཅོ་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་སྐྱེས་ཏེ། རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཉམས་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དུ་བས་འཁྲིགས་པའི་ཚལ་དེ་ཀུན་སྒྲ་རྣམ་པ་དུ་མས་ཀུན་དུ་གང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གླིང་བུའི་སྒྲ་དང་། པི་བང་གི་སྒྲ་དང་། རྫ་རྔའི་སྒྲ་དང་། ཁར་རྔའི་སྒྲ་དང་། ལྷ་མོ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་སྒྲ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ན་གླུ་དབྱངས་དང་དགོད་པའི་སྒྲ་དང་། ཆུ་བོ་དང་། མཚོ་དང་། ཆུ་མང་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འབབ་པའི་སྒྲ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་བྱ་ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འདུག་པའི་སྒྲ་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གླུ་དབྱངས་ཀྱི་སྒྲ་ཐོས་ན་སྙན་པ་དག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཚལ་དེ་སྒྲ་སྙན་པ་ཀུན་གྱིས་གང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚལ་དེ་ན་ལྷའི་སྨན་དང་། བྱ་དང་། ཀླུང་དང་། ལྟེང་ཀ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ལྷའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ལྷ་རྣམས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་དགའ་སྤྱོད་བྱས་ནས་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། །དེ་རྣམས་ཚལ་དེ་ནས་བྱུང་ནས་ཡང་ལྷུན་པོ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་ག་ལ་བ་དེར་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་འདོང་བར་བྱེད་དེ། ལྷ་དེ་རྣམས་དེར་འདོང་བ་ན་སོ་སོར་སྣང་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་དེར་ལྷགས་སོ། །ལྷའི་པད་མའི་རྫིང་དང་ལྟེང་ཀ་དང་ཉེ་བའི་ཚལ་ ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྷུན་པོ་སོ་སོར་སྣང་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་དེ་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་གནས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་མིའི་འཇིག་རྟེན་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་མི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཡོད། ཆོས་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཡོད། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཡོད། ཕན་པར་མི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཡོད། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཐུ་ཆེའམ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མཐུ་ཆེ། བདུད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལྷ་མ་ཡིན་བརྟན་པ་དང་། ཀླུ་རབ་འཇོམས་ལ་སོགས་པ་མཐུ་ཆེའམ་མི་ཆེ་ཞེས་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་སྐྱོང་བ་དེ་རི་ཀུན་སྣང་དེ་ལ་གནས་སོ། །རིའི་རྩེ་མོ་དེ་དང་ཧ་ཅང་མི་ཉེ་བ་རི་རབ་ཀྱི་ངོས་ལ་ཉི་མ་འཁོར་བར་བྱེད་དེ། དེ
Chinese
便往那个地方去了。然后，在那花园里，先前到来的其他天人们看到那些天人，然后又非常高兴，心里非常满足。然后，新来的天人和旧的天人互相混合，发出喧闹声和音乐声，生起极大的喜悦和快乐。烟雾弥漫的花园里到处都充满了各种各样的声音，例如：笛子的声音、琵琶的声音、陶土鼓的声音、腰鼓的声音、天女用装饰品装饰的声音，同样，那里还有歌声和笑声，河流、湖泊和各种各样的水流淌的声音，各种颜色和形状的珍宝鸟的声音，以及天人们歌声的声音，听起来悦耳动听，就这样，那花园里充满了各种美妙的声音。在那花园里，有天界的药物、鸟类、河流、莲花、鲜花、丰盛的果实，以及天界的五种欲妙，天人们享受着花园的欢乐，体验着快乐。他们从那花园出来后，又在名为“各别显现”的山顶上，被天女们围绕着行走。当那些天人往那里去的时候，便到达了各别显现的山顶。在那座拥有天界莲花池和靠近莲花的花园，以及丰盛的各别显现山顶上，伟大的国王圣生者被天女们围绕着居住在那里，他成办所有世间的利益，并且思考着在人世间，有多少人具有佛法和佛法所生的世间道德？有多少人不具有佛法？有多少人成办利益于世间？有多少人不利益于世间？神圣的佛法力量大，还是非佛法力量大？是魔鬼一方的非天稳固，还是龙族降伏者等等力量大？就这样，他守护着众生，居住在那座普照山（Rikun Sang）。太阳在离那山顶不太远的地方，绕着须弥山的山腰运行。
English
Then they went to that place. Then, in that garden, the other gods who had come before saw those other gods, and then they were very happy and their hearts were very satisfied. Then, the newly arrived gods and the old gods mingled with each other, and the sounds of clamor and music arose, and great joy and pleasure arose. That garden, thick with smoke, was filled with various sounds, such as the sound of flutes, the sound of lutes, the sound of earthenware drums, the sound of waist drums, the sound of goddesses adorned with ornaments, and likewise there were sounds of singing and laughter, and the sound of rivers, lakes, and many kinds of water flowing, and the sound of precious birds of various colors and shapes, and the sound of the gods' songs, which were pleasant to hear. Thus, that garden was filled with all kinds of pleasant sounds. In that garden, there were divine medicines, birds, rivers, lotuses, flowers, abundant fruits, and the five desirable qualities of the gods. The gods enjoyed the pleasures of the garden and experienced happiness. Having emerged from that garden, they again went to the summit of the mountain called 'Distinct Appearance,' surrounded by a host of goddesses. When those gods went there, they arrived at the summit of the mountain of Distinct Appearance. On that summit of Mount Distinct Appearance, which was rich with a pond of divine lotuses and a garden near the lotuses, the great king Holy Born One dwelt, surrounded by a host of goddesses. He accomplished the benefit of all the worlds, and pondered how many in the human world possess Dharma and the worldly morality born of Dharma, how many do not possess Dharma, how many accomplish benefit for the world, how many do not benefit the world, whether the power of the sacred Dharma is greater or the power of non-Dharma is greater, whether the Asuras on the side of demons are steadfast, or whether the Naga subduers and others are more powerful. Thus, he protected beings and dwelt on that All-Illuminating Mountain (Rikun Sang). The sun revolved around the side of Mount Meru not too far from that mountain peak.