Tibetan
ར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དེ། སིལ་སྙན་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཚལ་དང་། ཉེ་བའི་ཚལ་རྣམས་སུ་དགའ་བར་བྱེད། ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ལྷའི་བདེ་བ་དཔེ་མེད་པ་དག་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་ན་ཤིང་ལྗོན་པ་དུ་མས་མཛེས་པར་བྱས་པ། ལྷའི་ཉམས་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མཐོང་བ་དང་། དེར་ལྷ་དེ་དག་འཛམ་བུའི་ཆུ་བོའི་གསེར་གྱི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །ཚལ་དེ་ཡང་བྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་ཚལ་གྱི་ལྕུག་མ་གཞོན་ནུ་འཕྱང་བ་དག་ཏུ་ཤིང་རྟས་ཕྱིན་པ་དང་། བྱ་ལྷའི་སྐད་དུ་རྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་རྣམས་དང་སྨྲ་བ་འཐུན་པ་དག་ལྷ་དེའི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་མཐུས་བསྐུལ་བ་དང་། འདི་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། དགའ་བར་བྱེད་པའི་ལས་རྣམས་དག །སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་འདིར་བྱེད་པ། །དེ་ཡི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ནི། །ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །བདེ་བ་ཐོབ་པའི་ལྷ་དེ་དག །བག་མེད་པ་ལ་མ་བསྟེན་ན། །དེ་ནི་བདེ་ལས་བདེ་ཐོབ་ཅིང་། །མྱ་ངན་འདས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །བདེ་བའི་མཐའ་དེ་ཟད་འགྱུར་ཞིང་། །འདི་ལ་རྟག་དང་ཐེར་ཟུག་མེད། །དེ་ཐོབ་གཞལ་མེད་ཁང་རྣམས་ལ། །སྐྱེས་བུ་མཆོག་རྣམས་ཆགས་མ་བྱེད། །བདེ་མཐའ་རྟག་ཏུ་ལྷུང་འགྱུར་ཞིང་། །བདེ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་མེད་དེ། །རྒྱུ་དེ་ཐམས་ཅད་རིག་ནས་སུ། །ཡིད་ལ་ངེས་པར་ལེགས་པར་བྱོས། །བསགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་མར་ཟད། །མཐོ་བའི་མཐའ་ནི་ཐ་མར་རྙིལ། །འདུ་བའི་མཐའ་ནི་ཐ་མར་འབྲལ། །འཚོ་བའི་མཐའ་ནི་ཐ་མར་འཆི། །སྐྱེས་པ་རྟག་ཏུ་ འཆི་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་མེད་དེ། །ཁམས་གསུམ་དག་ཏུ་སྔོན་བྱུང་ཞེའམ། །ཕྱི་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་། །ནུབ་པར་འགྱུར་བ་རབ་ཏུ་མངོན། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཐ་མར་འཆི་བ་གནས་པ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་འདི་ཤེས་ནས། །བག་མེད་ཡིད་ལ་མ་བྱེད་ཅིག །བག་མེད་དུག་གི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །བག་ཡོད་འཆི་མེད་གནས་ཡིན་ལ། །བག་མེད་འཆི་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །བག་ཡོད་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ལ། །བག་མེད་རྣམས་ནི་རྟག་ཏུ་འཆི། །ཇི་ལྟར་དུག་དང་ཇི་ལྟར་མེ། །སྲོག་ཆགས་བག་མེད་དེ་བཞིན་ཏེ། །བག་མེད་མྱོས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། །སྡུག་ལས་སྡུག་བསྔལ་དེ་འགྲོའོ། །རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་མི་རྣམས་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། །གང་ན་བག་མེད
Chinese
于是转变，像那样被天女众围绕着，在具有五种乐器的园林和附近的园林中感到快乐，完全享用，并体验着无与伦比的天界快乐。像那样享用时，看到远处有一个被众多树木装饰，令人愉悦的天界园林，那些天神乘坐着瞻部河的金车前往那里。当车子驶入那个发出各种鸟鸣声，垂挂着嫩枝的园林时，被称为鸟天语嬉戏的声音，与天神们交谈相合，被天神们的善业力量所驱动，像这样以偈颂说道：行快乐之业，任何士夫于此处行，彼之业之异熟，善妙圆满成熟。获得安乐之天神，若不依止放逸，彼则从安乐得安乐，追随寂灭之后。安乐之边际终将穷尽，于此无有常恒，获得彼等无量宫殿，殊胜士夫莫生贪著。安乐之边恒时堕落，安乐之中无有常性，了知彼等一切因，于意念中善加思维。积聚一切终将耗尽，高位之边终将衰朽，聚合之边终将离散，生存之边终将死亡。出生者恒常终将死亡，于彼无有常性，于三界中先前已生，或从后来生者亦无有。如是太阳之升起，与没落极为明显，如是所有出生者，最终死亡是安住处。了知诸法之自性，此生与灭之后，莫于放逸作意念，放逸乃是剧毒之最。不放逸是不死之处，放逸是死亡之处，不放逸者不趋向死亡，放逸者乃是恒常死。如是毒药与如是火，众生放逸亦如是，放逸迷醉之有情众，从苦而往痛苦去。恒常不放逸之人，为世间一切所敬礼，何处有放逸
English
Then it transforms, like that surrounded by a host of goddesses, they rejoice in the gardens with five kinds of musical instruments and the nearby gardens, fully enjoying and experiencing unparalleled heavenly bliss. As they enjoy in that way, they see from afar a heavenly garden adorned with many trees, delightful to the gods, and those gods ride in golden chariots of the Jambu River and go there. When the chariot enters that garden where various birds sing and young shoots of the garden hang down, the sound called bird-heavenly language playing, in harmony with the speech of the gods, driven by the power of the gods' virtuous deeds, they speak in verses like this: Those who do deeds of joy, whatever person does here, the ripening of their deeds will be perfectly and completely matured. Those gods who have attained happiness, if they do not rely on carelessness, they will obtain happiness from happiness and follow after nirvana. The end of happiness will eventually be exhausted, and there is no permanence or constancy in this. Having obtained those immeasurable palaces, supreme beings should not be attached. The end of happiness will always fall, and there is no permanence in happiness. Having known all those causes, contemplate them well in your mind. All accumulations will eventually be exhausted, the end of high status will eventually decay, the end of assembly will eventually separate, and the end of life will eventually die. Those who are born will always die, and there is no permanence in that. Whether they have been born before in the three realms, or whether they will be born later, there is no such thing. Just as the rising of the sun and its setting are very obvious, so the final death is the dwelling place of all who are born. Having known the nature of all phenomena, this birth and death, do not be mindful of carelessness, carelessness is the best of poisons. Non-carelessness is the place of immortality, and carelessness is the place of death. Those who are non-careless do not go to death, and those who are careless always die. Just as poison and just as fire, living beings are careless in the same way, and those sentient beings who are intoxicated by carelessness go from suffering to suffering. Those who are always non-careless are revered by all the world, wherever there is carelessness.
Tibetan
་མི་གནས་པ། །ཞི་བ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད། །དེ་ཀུན་མཐའ་ནི་ཟད་འགྱུར་ཏེ། །རྨོངས་པ་གང་ཞིག་མི་རིག་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་འཆི་འགྱུར་ཏེ། །མ་བྱས་དོན་མེད་གདུང་བར་བྱེད། །རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་དགའ་འདོད་ན། །འཆི་བའི་བར་དུ་དགེ་བ་བྱོས། །ཆོས་སྤྱོད་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདམས་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ཡི་དེ་ཉིད་རྣམ་སྟོན་པ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ཀུན། །རྟག་ཏུ་མི་རྟག་མི་བརྟན་ལ། །འགྱུར་ཞིང་ཚ་བར་རྟག་ཏུ་གསུངས། །དེ་ནས་ལྷ་དེས་བྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ཐོས་ནས། ཡང་དག་པར་བསམས་ཏེ་ཡིད་ལ་ཡང་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། །སྔོན་གྱི་ཚེའི་འབྲས་བུ་དྲན་ནས་ཡུད་ཙམ་ཞིག་བག་མེད་པ་ལ་མ་ཞུགས་སོ། །མོས་པའི་སྲབ་སྐྱོགས་ཀྱིས་ཡིད་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་ལ་བག་མེད་པ་མ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཡིད་མི་བརྟན་པ་དེ་ལྷའི་བདེ་བའི་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་འདོད་པ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེ་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ། དེ་ཡུལ་སྡུག་པ་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཕྱིས་ལྷ་ཡུལ་དེ་ ནས་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤི་ནས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། ཡི་དགས་དང་། དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་མ་སྐྱེས་ལ། མི་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་མིའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ན། དེ་ལས་དེ་དང་རྒྱུ་འཐུན་པར་ནམས་ཀྱང་བཅིངས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་དང་ལྡན་ལ་ཉམ་ང་བ་རྣམས་ལས་ཐར་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་དགེ་སློང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཤེས་པ་དེ། ལྷ་ལག་ན་ཡོལ་གོ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། དེས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་བརྟགས་ན། ལྷ་ལག་ན་ཡོལ་གོ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དྲི་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་འདུག་པ་མཐོང་ངོ་། །དེར་སེམས་ཅན་དག་ལས་གང་གིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་སྙམ་ནས། དེས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་བརྟགས་ན། སྐྱེས་བུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་སེམས་པས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་སྙིང་དང་ཡིད་ཤིན་ཏུ་དང་བ། སེམས་རྙོག་པ་མེད་པར་གྱུར་པ། གཞན་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་སམ། ཆོས་སམ་དགེ་འདུན་ལ་ཞིང་ཆེན་པོར་ཤེས་ནས། གོས་ཤིན་ཏུ་དྲི་ཞིམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་ལ་ལེགས་པར་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་ཡང་སེམས་ན། དེ་ལུས་དང་བྲལ་ནས་བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དྲི་ལ་ཆགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་
Chinese
不住留，趋向寂静最殊胜。一切终将归于尽，愚昧无知即无明。彼将死于后来时，徒劳无益受煎熬。若欲恒常自欣悦，临终之前行善事。行持佛法乃安乐，智者如是作教诲。如实显示因之性，诸佛如是说轮回。恒常无常不坚固，变异炽燃常宣说。 此后，那位天人听闻那些鸟儿的话语后，如实地思维，心中生起极大的欢喜。忆起前世的果报，片刻也没有放逸。以信解的缰绳系缚其心，对于色、声、香、味、触等悦意之境，不再生起放逸之心。之后，那颗不稳定的心，又被天界的安乐所控制，直至可爱的欲望未尽之时，他都在享受那些可爱的境界。此后，他将从天界死去。死后，如果不是因为将要感受其他果报的业力，而堕入地狱、饿鬼、畜生道中，而是与人类有共同的福报，转生为人，那么他将永远不会被与此相关的业力所束缚，并且能够看到他将恒常拥有安乐，并从恐惧中解脱。 此后，又一位比丘，了知业果成熟的道理，观察手持拂尘的天人所居住的地方。他以闻所生慧观察，看到手持拂尘的天人所居住的，名为耽着香处的地方是如何存在的。他心想：哪些众生将会转生到那里呢？于是他以闻所生慧观察，看到凡是具有戒律，以正念修习，内心和意念都非常清净，没有烦恼，不损害他人，并且了知佛、法、僧是殊胜的福田，用非常香的衣服供养，并且心想做得很好的人，当他身亡之后，将会转生到善趣天界，也就是耽着香处的天人之中。
English
Does not abide, goes to the supreme peace. All of that will come to an end. Ignorance is not knowing. That one will die later. Vainly suffers without purpose. If you always want to be happy, Do good deeds until death. Practicing Dharma is happiness, So the wise advise. Showing the nature of the cause, All the Buddhas say about samsara. Always impermanent, unstable, Changing and burning, they always say. Then, that god, having heard the words of those birds, thought about it correctly and generated great joy in his mind. Remembering the fruits of his previous life, he did not engage in carelessness for a moment. He holds that mind with the reins of faith, and does not give rise to carelessness towards desirable forms, sounds, smells, tastes, and tactile sensations. Then, that unstable mind again becomes subject to the bliss of the gods, and until the desirable and lovely desires are exhausted, he engages in those lovely objects. Then he will die from that heavenly realm. After death, if he is not born into the hells, pretas, and animals due to karma that will be experienced in other lifetimes, but is born among humans with equal fortune, then he will never be bound by karma that is related to that, and he will see that he will always have happiness and be liberated from fears. Then again, a monk who knows the ripening of the fruits of karma contemplates the abode of the gods holding whisks in their hands. He investigates with the wisdom arising from hearing, and sees how the abode of the gods holding whisks in their hands, called the place attached to scents, exists. Thinking, "Which beings will be born there?" he investigates with the wisdom arising from hearing, and sees that a man who has morality, whose heart and mind are very pure, having meditated with mindfulness, whose mind has become without disturbance, who does not harm others, and who knows that the Buddha, Dharma, and Sangha are great fields of merit, and who makes offerings with very fragrant clothes, and also thinks that he has done well, when he departs from his body, will be born into the happy realm of the gods, that is, among the gods in the place attached to scents.