English
Those deities who are feared and disliked by Ulupa (Tibetan: ུལ་པ་), repeatedly teach the Dharma for the sake of the meaning of the means of certain occurrence, and for the sake of benefit. That which is called deceit, which mainly arises from the mind, is indeed dishonesty. It is indeed an unruly thing that binds one very tightly to samsara. That which is called jealousy is by its very nature harmful to others. That which is called stinginess, which mainly arises from the mind, is indeed the fear of running out of wealth and possessions, and the greed that arises from the mind. These are the minor ones that arise from the earth of all three realms. If they are divided separately into the three realms, how many are there? Anger, resentment, jealousy, stinginess, concealment, deceit, and irritation belong to the desire realm. Only deceit occurs in the desire realm and also in the world of Brahma. Pride and excessive pride occur in all three realms. These ten principal dharmas arise from the minor earth. Furthermore, there are ten principal virtuous dharmas that arise from the great earth. What are they? They are: non-attachment, non-hatred, knowing shame, having embarrassment, faith, pliancy, conscientiousness, diligence, equanimity, and non-harming. These virtues arise from the great earth. Now, the individual characteristics of these are as follows: That which is the basis of all those virtuous dharmas is this non-attachment, which is the root of them all. Likewise, so is non-hatred. That which is called knowing shame is being alone and thinking of oneself as fearful. That which is called having embarrassment is the embarrassment of others. That which is called faith is the joy of going. That which is called pliancy is the state of eliminating the afflictions of the mind and body of virtuous mind, which makes it very calm. That which is called conscientiousness is accomplishing virtuous dharmas. That which is called equanimity is engaging equally in what should be done and what should not be done, and in causes and conditions. That which is called mainly non-harming is being without harm to sentient beings. These virtues arise from the great earth, and these have been explained. To these, the mind...
Tibetan
མི་འཇུག་པ་དེ་དག་ནི་འཆི་བའི་ཚེ། གཤིན་རྗེའི་མི་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་ལ། དེ་དག་འཆི་བའི་དུས་དེའི་ཚེ་ཀུན་དུ་དངང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བས་ཡང་དག་པར་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ས་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། དགེ་བ་ས་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། ཆུང་ངུ་ས་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྡུས་པའི་མིང་ནི་བཅུ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་གཙོ་བོ་བཅུ་གཅིག་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་དགེ་སློང་ལུས་དང་ལུས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །བརྟགས་ནས་ཀུན་དུ་ཆགས་པར་མི་བྱེད། རྨོངས་པར་མི་བྱེད་ལ་དེ་སེམས་ལ་དམ་དུ་འཛིན་པར་མི་བྱེད་དེ། འདི་ནི་བསྒོམ་པ་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་ གོམས་པར་བྱེད་དེ། སྔོན་འདོད་པ་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་སྨོད་པར་བྱེད། རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད། ཡིད་ལ་མི་བྱེད། འགྱོད་པར་བྱེད་སྐྱོན་དུ་འགྲང་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་བདག་བག་ཡོད་ན། ཡུལ་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་ལ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་བག་ཡོད་པ་ལ་གནས་པ་ནི། བག་ཡོད་པ་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་། གོམས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་དེ་དག་ཀྱང་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི། འདི་ལྟར་བདག་གི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་རྒྱུ་བདེ་བ་རྐྱེན་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་དེ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་དགེ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེའི་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་བསྒོམ་པ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་བདག་ལ་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ཅི་ལས་བྱུང་། རང་བཞིན་ཅི་ཡིན་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་རྐྱེན་ཅི་ཡིན་གཞི་ཅི་ཡིན། སྐྱེས་པ་དེས་བདག་གི་སེམས་གཡེང་བར་མི་བྱེད་དམ་ཞེས། ཚོར་བ་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གོམས་པར་བྱེད་ལ། དེ་དག་ལ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་པར་ལྟ་སྟེ། གསོབ་དང་གསོག་དང་སྙིང་པོ་མེད་པར་གོམས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་ལྔ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་གོམ
Chinese
那些不进入的人，在死亡的时候，会落入阎罗使者的掌控之中，那些人在死亡的时候会一直感到恐惧。那是因为什么呢？因为没有完全掌握善法。如前所述，心和心所生的法，以及从大地产生的，善法从大地产生的，以及微小之物从大地产生的，这些自身特性的总称，被称为第十。 什么是第十一主要修习呢？ 在这里，比丘观察身体和身体。 观察后，不会完全执着，不会愚昧，也不会将它紧紧抓住心中。 这是第一种修习。 此外，比丘要习惯于修习，谴责过去所亲近的欲望，不品尝其滋味，不放在心上，感到后悔，并以此为过失而满足，这是第二种修习。 此外，比丘要习惯于修习，像这样，如果我谨慎，就不会被所有具足的境所夺走，所有的随眠烦恼都会止息。 像这样安住于谨慎，修习并习惯于谨慎，这是第三种修习。 此外，比丘要习惯于修习，忆念善法，并习惯于它们。 像这样，我所产生的这些善法，是成熟的安乐，因安乐，缘安乐。 我将会产生那些成熟的安乐。 同样地，也要观察不善之法，他的修习将会是正确的，这是第四种修习。 此外，比丘要习惯于修习，像这样，我所产生的安乐感受是从哪里产生的？ 它的自性是什么？ 因是什么？ 缘是什么？ 基础是什么？ 它产生后不会扰乱我的心吧？ 像这样如实地习惯于那些感受，并视它们为无有实义，习惯于空虚、空洞和无有实义，这是第五种修习。 此外，比丘要习惯于修
English
Those who do not enter, at the time of death, will fall under the control of the messengers of Yama, and those people will always feel fear at the time of death. Why is that? Because they have not fully grasped the virtuous Dharma. As mentioned before, the mind and the dharmas arising from the mind, as well as those arising from the great earth, the virtuous dharmas arising from the great earth, and the small things arising from the great earth, the collective name of these self-characteristics is called the tenth. What is the eleventh main practice? Here, the Bhikshu contemplates the body and the body. After contemplating, he does not become completely attached, does not become ignorant, and does not hold it tightly in his mind. This is the first practice. Furthermore, the Bhikshu should become accustomed to the practice, condemning the desires that he has been close to in the past, not tasting their flavor, not keeping them in mind, feeling regret, and being satisfied with this as a fault, this is the second practice. Furthermore, the Bhikshu should become accustomed to the practice, like this, if I am cautious, I will not be robbed by all the endowed realms, and all the latent afflictions will cease. Like this, abiding in caution, practicing and becoming accustomed to caution, this is the third practice. Furthermore, the Bhikshu should become accustomed to the practice, remembering the virtuous dharmas, and becoming accustomed to them. Like this, these virtuous dharmas that I have produced are the maturation of happiness, the cause of happiness, the condition of happiness. I will produce those matured happiness. Similarly, one should also contemplate the non-virtuous dharmas, and his practice will be correct, this is the fourth practice. Furthermore, the Bhikshu should become accustomed to the practice, like this, where did the pleasant feeling that I have produced come from? What is its nature? What is the cause? What is the condition? What is the basis? Will it not disturb my mind after it arises? Like this, one should truly become accustomed to those feelings, and view them as without essence, becoming accustomed to emptiness, hollowness, and without essence, this is the fifth practice. Furthermore, the Bhikshu should become accustomed to
Tibetan
ས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་དང་གསོག་ཕན་ཚུན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། སྟོབས་གཅིག་གིས་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་རྣམས་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་པ་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་བདུན་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་བདག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དགེ་བ་དག་སྐྱེས་སོ། །དགེ་བའི་རྒྱུས་སྐྱེས་པ་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་ཏེ། བདག་གི་དམིགས་པ་དེ་བརྗེད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་དགེ་བ་སྐྱེས་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དགེ་བས་ཉམས་ཏེ། བདག་གི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བར་ཆད་བྱུང་ངོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ནི་བསྒོམ་པ་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་བརྒྱད་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་ཆོས་འདི་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཛིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདྲེས་པ་མེད་པ་འདི་ཉིད་ནི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་སྐྱེས་པ་དང་གོར་མ་ཆག་པར་འཆི་བ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གང་མཚན་ཉིད་གསུམ་མེད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དགེ་སློང་དེ་ནི་བསྒོམ་པ་བརྒྱད་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་དགུ་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་མི་གཙང་བ་དང་བྱམས་པ་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་དེ་དག་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གོམས་པར་བྱེད། རྟག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ཡང་བསྒོམ་པ་དགུ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་བཅུ་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་ཉིད་ལ་རྟག་ཏུ་ཕན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པ་བཅུ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་བསྒོམ་པ་བཅུ་གཅིག་པ་གོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ། ཐོས་པ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་གོམས་པ
Chinese
进一步地，应当如此修习：凡是属于行（འདུ་བྱེད་，saṃskāra，梵文，saṃskāra，合成物）的，都是无常的，是痛苦的，是空性的，是无我的，是由聚集的相互力量而产生的。不是由单一力量所生。应当如此修习。不执着于这些，这是第六种禅修。此外，比丘应当修习第七种禅修：如此，我的心中生起了善的作意。由善的因所生起的作意，被其他的作意所破坏，我忘记了那个目标。 同样地，我的心中生起了不善的作意，而它也被善的作意所破坏，我的那些善法因此而中断。如此常常专注于作意，这是第七种禅修。此外，比丘应当修习第八种禅修：如此，法具有自相和共相，这些法以不颠倒的方式执持各自的自相。一切法的无杂性，即是安住于法性之中。我出生后，不可避免地趋近死亡。在有为法中，没有任何事物是没有这三种特性的。如此修习，即是修习一切法的无常性。如此修习的比丘，即是修习第八种禅修。此外，比丘应当修习第九种禅修：如此，烦恼的根本是贪欲、嗔恨和愚痴这三者，它们各自的对治法是不净观、慈心观和缘起观。这些是对治法，应当如此修习。常常作意于此，这也是第九种禅修。此外，比丘应当修习第十种禅修：如此，修习随念佛陀的功德，这是为了利益和安乐世间。因此，恒常希望利益自己的人们，应当修习它，如此正确地忆念，这是第十种禅修。此外，比丘应当修习第十一种禅修：如此，一个接着一个地传递，对所听闻的每一刹那都加以熟悉
English
Furthermore, one should practice in this way: Whatever belongs to the saṃskāras (འདུ་བྱེད་，saṃskāra，梵文，saṃskāra，compounded things) is impermanent, is suffering, is empty, is without self, and arises from the mutual power of aggregation. It is not produced by a single power. One should practice in this way. Not being attached to these is the sixth meditation. Furthermore, the monk should practice the seventh meditation: Thus, good mental activities have arisen in my mind. The mental activity that arose from a good cause is destroyed by other mental activities, and I have forgotten that object. Similarly, unwholesome mental activities have arisen in my mind, and they are also destroyed by wholesome mental activities, and my wholesome dharmas are thereby interrupted. Thus, constantly focusing on mental activities is the seventh meditation. Furthermore, the monk should practice the eighth meditation: Thus, dharma has its own characteristics and general characteristics, and these dharmas hold their own characteristics in a non-inverted way. The non-mixing of all dharmas is what abides in the nature of dharma. After I am born, I inevitably approach death. Among conditioned dharmas, there is nothing that does not have these three characteristics. Practicing in this way is practicing the impermanence of all dharmas. The monk who practices in this way is practicing the eighth meditation. Furthermore, the monk should practice the ninth meditation: Thus, the root of affliction is the three: desire, hatred, and ignorance, and their respective antidotes are the contemplation of impurity, the contemplation of loving-kindness, and the contemplation of dependent origination. These are the antidotes, and one should practice in this way. Constantly focusing on this is also the ninth meditation. Furthermore, the monk should practice the tenth meditation: Thus, practicing mindfulness of the qualities of the Buddha is for the benefit and happiness of the world. Therefore, those who constantly wish to benefit themselves should practice it, and thus correctly remember, this is the tenth meditation. Furthermore, the monk should practice the eleventh meditation: Thus, passing on from one to another, becoming familiar with each moment of what is heard.