Tibetan
་ད་དུང་དུ་འབྲས་བུའི་ལྷག་མ་འདི་དེ་རིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུར་མཆིས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ཚལ་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ཚལ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞུགས་བཞུགས་པ་དེ་ག་ལ་བ་དེར་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བཞི་འབུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨན་ད་རྙིལ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། མ་རྒད་དང་། སྤུག་དང་།བཻ་ཌཱུརྱ་རྣམས་ལས་བྱས་པ། ཁ་ཁྱེར་བྱེ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསྒྲེང་བ། བ་དན་དམར་པོ་ཕྲ་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ། ཀུན་ནས་ཚལ་དེ་རབ་ཏུ་བྲོ་རྡུང་བ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེ་དེ་ལྟར་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་དབྱར་གྱི་དུས་སམ་སྟོན་གྱི་དུས་སུ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་མེད་པ་ན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བས་གཟའ་དང་སྐར་མའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས། དབུས་ན་མཛེས་པ་དེ་ལྟར་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེ་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་འོད་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་བརྒྱ་བྱིན་འབའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པར་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་འོད་རབ་ཏུ་འབར་བ་དེ་ལ་ལྷ་གང་ཡང་ཡུན་རིང་དུ་ལྟ་བར་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་རྣམས་སོ་ག་རབ་ཏུ་ཚ་བའི་ཉི་མའི་གུང་ལ་ཉི་མ་ཡུན་རིང་དུ་བལྟ་བར་མི་ནུས་པ་ལྟར། ཁང་པ་བརྩེགས་པ་འདི་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ལྷ་དག་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་འོད་ལ་ལྟོས། ལྷའི་མཆོག་མཐོང་ལགས་སོ། །འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ་དེ་ཉན་ཐོས་སོམ་ཉི་དང་བྲལ་བ། བདེན་པ་མཐོང་བ། གཉི་གའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྒོམས་པ་འབུམ་ཕྲག་བཞི་རྣམས་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཚལ་དང་གཞལ་མེད་ཁང་མྱོས་འགྲོ་འདུལ་བ་འདིར་གཤེགས་སོ། །དེ་དབྱར་ཟླ་བ་བཞིར་གནས་འདིར་བཞུགས་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་བཤད་དེ། འདི་ལྟར་འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདི་ནི་གཟུགས་ཀུན་འབྱུང་བའོ། །འདི་ནི་
Chinese
而且这果实的残余就像今天的果实一样。然后，天界之王帝释天前往名为楼阁园林的大园林中，世尊所居住的地方。那里有四十万楼阁环绕，由七宝构成，即：安达尼罗、金刚、玛瑙、珊瑚和吠琉璃。周围环绕着各种各样的城市，竖立着各种各样的旗帜和幡幢，四周环绕着各种各样的红色细幡，整个园林宛如击鼓般美丽。在那些楼阁中，遍知者的楼阁是如此美丽。正如在阎浮提，夏季或秋季天空无云时，太阳和月亮的光芒压倒了所有星辰的光芒，在中央显得美丽一样，那些楼阁的光芒也压倒了一切，世尊的楼阁显得格外美丽。那里反复出现那样的光芒，除了帝释天之外，没有哪个天神能够长时间注视那燃烧的楼阁之光。例如，阎浮提的人们在酷热的夏日中午无法长时间注视太阳一样，这座楼阁也是如此。然后，帝释天前往那座楼阁，到达后对众天神说：诸位天神，请看楼阁的光芒，看到了天神之王。像这样，世尊，无上调御丈夫，声闻弟子远离疑惑，证见真谛，从二边中解脱，具有六神通，修习四神足的四十万众，为了利益和安乐诸天神，来到了这园林和降伏醉象的无量宫。他在夏季的四个月里住在这里，为三十三天众说法，即：这是色。这是色之集起。这是
English
Moreover, this remnant of the fruit is like today's fruit. Then, the king of the gods, Indra, went to the great garden called the Garden of Pavilions, to the place where the Blessed One was residing. There, four hundred thousand pavilions surrounded it, made of the seven precious jewels, namely: Andanila, diamond, agate, coral, and lapis lazuli. It was surrounded by various kinds of cities, and various kinds of banners and flags were erected, surrounded by various kinds of fine red banners, and the entire garden was beautiful as if it were being drummed upon. Among those pavilions, the pavilion of the All-Knowing One was so beautiful. Just as in Jambudvipa, in summer or autumn when the sky is without clouds, the light of the sun and moon overwhelms the light of all the stars, and it is beautiful in the center, so too, the light of those pavilions overwhelmed everything, and the pavilion of the Blessed One was especially beautiful. There, such light repeatedly arose, and no god other than Indra alone could look at that burning light of the pavilion for a long time. For example, just as the people of Jambudvipa cannot look at the sun for a long time at noon on a very hot summer day, so too is this pavilion. Then, Indra went to that pavilion, and upon arriving, said to the gods: Gods, look at the light of the pavilion, you have seen the king of the gods. In this way, the Blessed One, the unsurpassed tamer of beings, whose disciples are free from doubt, who have seen the truth, who are liberated from both extremes, who possess the six superknowledges, and who have cultivated the four legs of miraculous power, along with four hundred thousand others, has come to this garden and immeasurable palace for the benefit and happiness of the gods, to subdue the intoxicated elephant. He stayed here for four months of summer, teaching the Dharma to the gods of the Thirty-Three, namely: This is form. This is the arising of form. This is
Tibetan
གཟུགས་འགག་པའོ། །འདི་ནི་གཟུགས་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་ཀུན་འབྱུང་བ། རྟག་ཏུ་ཉེས་དམིགས་འབྱུང་བ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་རིམ་གྱིས་ལྷ་རབ་ཏུ་མྱོས་ཤིང་། །རབ་ཏུ་བག་མེད་པར་གནས་པ། འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་ལྟ་བ། རྒྱགས་པ་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་བྱེད་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ལྷ་བག་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་འདི་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་བཀའ་སྩལ་པ། བག་མེད་འཁོར་བའི་རྩ་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ལྷ་ཡི་གནས་ཀྱང་ཡིན། །བག་མེད་དུག་གིས་མྱོས་པ་གང་། །དེ་དག་སྲིད་པ་ཉམ་ངར་བྱིང་། །བག་མེད་རྣམས་ལས་གྲོལ་བ་གང་། །དེ་ནི་སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་རྒལ། །བག་མེད་མུན་པའི་རྩ་བ་སྟེ། །མ་རིག་མུན་པ་བྱེད་པ་ཡིན། །མུན་པ་ཡིས་ནི་རྨོངས་པ་གང་། །དེ་དག་ལ་ནི་མིག་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་གཞི་པོ་ནི། །མེ་དང་ཉི་མ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ལྟར་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ། །བག་མེད་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །བག་མེད་པ་ཡི་མེས་གདུངས་པས། །དེ་ཡི་ཡིད་ནི་རྣམ་པར་གཡོ། །གང་གིས་རྨོངས་པའི་བྱིས་པ་དག །སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་རབ་ཏུ་འགྲོ། །བག་མེད་པ་ཡིས་རྨོངས་པའི་ལྷ། །བུད་མེད་དབང་གྱུར་མི་བརྟན་པ། །འབྲལ་དང་སྡུག་བསྔལ་བརྗེད་ནས་སུ། །འདུ་བ་དང་ནི་བདེ་བ་འདོད། །སྡུག་བསྔལ་ཆེ་ལ་ཉེ་བར་གནས། །འཚོ་བའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། །བདེ་བའི་མཐའ་ནི་མི་བརྟན་ལྟུང་། །འདུ་བའི་མཐའ་ཡང་འབྲལ་བར་འགྱུར། །བདེ་མཐའ་རྟག་ཏུ་ལྟུང་བ་དང་། །ལང་ཚོའི་མཐའ་ནི་རྒ་བ་སྟེ། །ལུས་ཅན་ཀུན་ནི་ལས་ཀྱི་མཐའ། །དགེ་དང་མི་དགེ་ལས་ཀྱིས་སུ། །ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་བཅིངས་གྱུར་པ། །ཕྱི་ནས་རོ་བྲོ་མེད་པར་ཤེས། །འདི་དག་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པར། །གར་མཁན་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་དེ། །ལས་ཀྱི་གར་གྱིས་བཅིངས་པ་དག །འདི་ནི་འཁོར་བར་རྟག་ཏུ་འཁྱམ། །བརྟན་པོ་དེ་ལ་ཡིད་མ་རྟོན། །ལས་འགྲོར་རྟག་ཏུ་མ་འགྲོ་ཤིག །ཐབས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་དུག་ལྟ་བུར། །བག་མེད་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་གྱིས། །བག་མེད་པ་ལས་གྲོལ་བ་ནི། །སྲིད་གསུམ་མཚོ་ལས་རྒལ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་འཇིག་དེས་ལྷ་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བཏུལ་ཅིང་། བག་མེད་པར་རོ་བྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་ མཐོ་རིས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟན་ཏེ། ལྷའི་བྱ་བ་ཆེན
Chinese
色蕴灭尽。这是色蕴灭尽之道。同样，对于受、想、行蕴，生起，恒常过患生起，次第宣说。如是，彼薄伽梵次第令诸天欢喜，极度放逸而住，不观死亡之苦，唯以骄慢为事，为诸天之利益与安乐，以自相与共相如实宣说正法。其后，彼薄伽梵又以其他方式，为此等放逸而住之诸天开示，如是偈颂而作宣说：放逸乃轮回之根本，亦是天人之居处。何人耽于放逸之毒，彼等沉溺于有之险境。何人从放逸中解脱，彼即超越有之大海。放逸乃黑暗之根本，是造作无明黑暗者。何人因黑暗而愚昧，彼等即无有眼睛。如是，光明之所依乃是火与太阳，如是，愚昧者之首，普遍宣说是放逸。被放逸之火所焚烧，彼之意念即动摇不定。以何因缘，愚昧之孩童，完全趋入众生之地狱。诸天因放逸而愚昧，为妇女所支配而不稳固。遗忘分离与痛苦之后，贪求聚集与安乐。安住于巨大痛苦之中，生存之终结即是死亡。安乐之终结是不稳固与堕落，聚集之终结亦将变为分离。安乐之终结恒常是堕落，青春之终结是衰老，一切有情皆为业之终结，善与非善皆由业所致。一切有情皆被束缚，从外部知晓无有滋味。此等不同之行者，如舞者般舞蹈，被业之舞蹈所束缚者，此等恒常于轮回中漂泊。勿信任于稳固者，勿恒常趋向业之行境。以一切方便，如毒般，完全舍弃放逸。从放逸中解脱者，即是超越三有之大海。如是，薄伽梵灭轮回者调伏九万诸天，于一切高处显示离于放逸之滋味，乃诸天之大事。
English
Cessation of form. This is the path to the cessation of form. Similarly, for feelings, perceptions, and volitions, arising, constantly arising faults, are sequentially explained. Thus, that Bhagavan gradually delighted the gods, dwelling in extreme heedlessness, not looking at the suffering of death, only making pride their business, for the benefit and happiness of the gods, explained the Dharma as it is with its own characteristics and common characteristics. Then again, that Bhagavan, in another way, instructed the gods who were dwelling in heedlessness, and spoke these verses: Heedlessness is the root of samsara, and it is also the abode of the gods. Those who are intoxicated by the poison of heedlessness, they sink into the perilous state of existence. Whoever is liberated from heedlessness, that one crosses the ocean of existence. Heedlessness is the root of darkness, it is the maker of the darkness of ignorance. Those who are deluded by darkness, they have no eyes. Thus, the basis of appearance is said to be fire and the sun. Thus, the chief of the deluded ones is universally said to be heedlessness. Burned by the fire of heedlessness, their minds are agitated. By what means do the ignorant children completely go to the hell of beings? The gods are deluded by heedlessness, unstable under the control of women. Forgetting separation and suffering, they desire gathering and happiness. They dwell near great suffering, the end of life is death. The end of happiness is instability and falling. The end of gathering will also become separation. The end of happiness is always falling, the end of youth is old age. All embodied beings are the end of karma, good and non-good are caused by karma. All embodied beings are bound, from the outside they know there is no taste. These different goers, dance like dancers, those bound by the dance of karma, these constantly wander in samsara. Do not trust in the stable one, do not always go to the realm of karma. By all means, like poison, completely abandon heedlessness. Those who are liberated from heedlessness, they cross the ocean of the three realms. Thus, the Bhagavan, the destroyer of samsara, subdued ninety thousand gods, and showed in all the high places the taste of being free from heedlessness, which is the great deed of the gods.