Tibetan
ས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་དག །ལྷ་ཡི་ཡུལ་དུ་མཆོད་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་མི་དགེས་དམྱལ་བར་ཁྲིད། །ལས་ཀྱི་འགྱུར་བ་དེ་འདྲའོ། །ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཐོབ་ནས་སུ། །ལྷ་གང་ཁྱད་དུ་གསོད་མི་བྱེད། །གང་དུ་སྲེད་པས་མི་གནོད་པ། །དེ་ནི་བདེ་ལས་བདེ་བར་འགྲོ། །ལས་ཀྱི་ཐག་པ་རིང་པོ་ཡིས། །སྲིད་པར་རྒྱུ་བ་བཅིངས་པ་རྣམས། །དགྲ་དག་འཁོར་ ལོས་བཅིངས་པ་ལྟར། །དབང་མེད་ལས་ཀྱིས་འཁྱམ་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་མཁའ་ལ་རླུང་ཤུགས་ཀྱིས། །ཕྱག་དར་དུམ་བུར་གཏོར་བ་ལྟར། །དེ་ལྟར་སྲིད་པར་རྒྱུ་བ་རྣམས། །སྟེང་དང་ཐད་ཀར་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དག་ལས། །པད་མ་བྱུང་བ་མཛེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་སུ། །ལྷ་ཡུལ་དུ་ནི་བྱུང་བ་མཛེས། །ཇི་ལྟར་ཤེལ་ནི་རབ་དང་ཞིང་། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རབ་དང་ལྟར། །དེ་ལྟར་སེམས་ནི་རབ་དང་བ། །བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡིས་ལྔ་དག་བསྲུངས་པ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་བཅིངས་པ་གསུམ་ལས་གྲོལ། །ཆོས་གཅིག་ལས་ནི་རབ་འདས་པ། །ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་མཆོད་པར་འགྱུར། །ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་ཁྲེལ་མེད་དང་། །རྒོད་དང་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ནི། །འདི་དག་དུག་དང་མེ་དང་འདྲ། །མཁས་པས་དེ་དག་བསྲུང་བར་གྱིས། །བདེན་དང་སྦྱིན་དང་དེ་བཞིན་དུ། །བཟོད་དང་རྟག་ཏུ་དགེ་བཤེས་གཉེན། །འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་རྟག་བྱམས་པ། །ལྷ་ཡུལ་གྱི་ནི་ལམ་རྒྱགས་ཡིན། །མི་དག་སེམས་ལ་གཡོ་མེད་པ། །བདེ་བས་བསྐྱོད་པ་མཉམ་བཞག་པ། །རང་གི་ལས་འབྲས་མངོན་སུམ་སྟེ། །ལྷ་ཡི་གནས་སུ་འོངས་པ་ཡིན། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གཙོར་འཛིན་པ། །ཀུན་ནས་འཇིག་རྟེན་སྲོག་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ལས་སྐྱོབ་གཞན་མེད། །དེ་བས་ཆོས་ལ་དགའ་བར་གྱིས། །གང་ཞིག་ཆོས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ནས། །མི་དག་ཉེས་པར་བྱེད་ལ་དགའ། །དེ་ནི་ཉེས་པས་གདུངས་པ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཐོབ་ནས་སུ། །བག་མེད་རྣམས་ལ་ཆགས་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དགེ་བའི་ལས་མཐའ་ཟད། །འཆི་བའི་མཐའ་ནི་མི་རིག་གོ །གང་ན་འཆི་བར་འགྱུར་བ་མེད། །དེ་ནི་གཏན་དུ་བདེ་དང་ལེགས། །འཆི་བའི་ཞགས་པས་བཅིངས་པ་དག །ནམ་ཡང་བདེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བདེ་ཐོབ་པ། །དེ་ལྟར་སྲེད་པའི་ཚོགས་འཕེལ་ལོ། །སྲེད་པའི་མེ་ཡིས་གདུངས་པ་ནི། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ཉེ་བར་འདྲེན། །ལྷ་ལ་བག་མེད་མི་རིགས་ཀྱིས། །ཤིན་ཏུ་བག་མེད་མ་བྱེད་ཅིག །བག་མེད་ཉེས་པས་རྣམ་ཉམས་པ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུ
Chinese
于处断已说：善业令众生，于天界受供养，如是不善引地狱，业之变异即如是。得天界已，不应特意杀任何天神，于何处贪欲不为害，彼即从乐趣向更乐。以业之长绳，束缚于有中流转者，如敌等为轮所缚，无力为业所驱驰。如空中风力，将拂尘摧为碎片，如是于有中流转者，于上及于四方漂荡。如从因与缘，生出莲花极美丽，如是善业令，于天界中生极美。如水晶极净，如虚空极净，如是心极净，趣向最胜乐。彼以守护五者，恒常从三缚解脱，从一法极超脱，于天界受供养。无惭且无愧，以及粗暴罪恶之友，此等如毒如火，智者当守护彼等。真实与布施，以及如是忍辱与恒常善知识，恒常慈爱有情者，乃天界之资粮。诸人不于心怀诈，以乐推动而等持，自之业果现前者，乃至于天界而来者。执持法与非法为要者，乃一切世间之命根，如是法外无有救护者，是故当喜乐于法。何者舍弃一切法，喜乐于人作恶事，彼为罪恶所苦恼，恒常即成痛苦者。得天界已，若于放逸者生贪著，彼即善业之边际尽，不见死亡之边际也。于何处无有死亡，彼即恒常安乐且善妙，为死亡之索所缚者，何时亦无有安乐。如是如是获得乐，如是如是贪欲之众增长，为贪欲之火所恼者，引众生近于地狱。于天不应为放逸，不应以劣种性极放逸，以放逸罪而损减者，三十三
English
Having decided, he spoke: Virtuous deeds cause beings to be revered in the realm of the gods. Likewise, non-virtue leads to hell. Such is the transformation of karma. Having attained the realm of the gods, one should not kill any god in particular. Where desire does not harm, one goes from happiness to greater happiness. Those bound by the long rope of karma, wandering in existence, are driven helplessly by karma, like enemies bound by a wheel. Just as the force of wind in the sky shatters a feather duster into pieces, so those wandering in existence drift upwards and in all directions. Just as a lotus arises from causes and conditions, beautiful, so too, by virtuous deeds, birth in the realm of the gods is beautiful. Just as crystal is pure and clear, just as the sky is pure, so too, the mind is pure and goes to supreme bliss. By guarding these five, one is always freed from the three bonds, and by surpassing one dharma, one is revered in the realm of the gods. Those who are shameless and without modesty, and who are friends with the rude and wicked, are like poison and fire. The wise should guard against them. Truth and generosity, as well as patience and constant virtuous friends, and constant love for beings, are the provisions for the journey to the realm of the gods. Those who have no deceit in their minds, who are moved by happiness and remain in equanimity, whose karmic results are manifest, come to the abode of the gods. Holding dharma and non-dharma as essential is the life force of all the world. Thus, there is no other protection than dharma. Therefore, rejoice in dharma. Whoever abandons all dharma and delights in doing evil to others, is tormented by evil and always becomes a sufferer. Having attained the realm of the gods, if one becomes attached to the heedless, one's virtuous deeds will come to an end, and one will not know the end of death. Where there is no death, that is always happiness and goodness. Those bound by the noose of death never have happiness. As one gains happiness, so the multitude of desires increases. Those tormented by the fire of desire lead beings near to hell. Gods should not be heedless. One should not be extremely heedless with inferior qualities. Those diminished by the fault of heedlessness, thirty-three
Tibetan
མ་གནས་ནས་འཆི། །དེ་ལྟར་བྱ་ དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ན། ལྷ་མོས་ཡིད་གཡེངས་ཤིང་ཡུལ་གྱི་སྲེད་པས་བློ་གྲོས་དང་བློ་ཕྲོགས་པ་དང་བྱའི་སྒྲ་རྣམ་པར་འབྱིན་པ་བདེན་པ་དེ་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ཚལ་དང་ཉེ་བའི་ཚལ་དང་ལྟེང་ཀ་དང་འབབ་ཆུ་དག་ལ་རྗེས་སུ་སྟེན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་གལ་ཏེ་ཀུན་དགའ་ར་བ་བདེ་བར་གནས་པའི་ལྟེང་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་རི་མཐོ་བ་ག་ལ་བ་དེར་འདོང་བར་བྱེད་དོ། །རི་མཐོ་བ་དེ་ན་བྱ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བྱ་མོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཕན་ཚུན་དགའ་ཞིང་ཕན་ཚུན་ཤིན་ཏུ་ལྟ་འདོད་པ་དག་ལྟེང་ཀ་དང་པད་མའི་ཚལ་སྣ་ཚོགས་དེ་རྣམས་སུ་རྩེ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བྱ་དེ་རྣམས་མཐོང་ནས་ལྷ་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཀྱེ་ཨེ་མ་བྱ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཅན་འདི་དག་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་འབྱིན་ཅིང་ཉམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོ་རིས་ཀྱི་བྱ་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་འཐུན་པར་སྒྲ་འབྱིན་པའམ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྒྲ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་བྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གནས་བཅས་ལ་བདག་ཞོན་ཏེ། ཚལ་དང་ཉེ་བའི་ཚལ་དང་ལྟེང་ཀ་དག་བལྟ་བར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཉིད་དུ་ལྷ་དེ་དག་གི་བྱ་རྣམས་ལུས་ཆེན་པོར་གྱུར་ནས། ལྷ་དེ་དག་ག་ལ་བ་དེར་མྱུར་དུ་ཉེ་བར་འདོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལྷ་དེས་བྱ་དེ་དག་ལ་ལག་གིས་ཉུག་པར་བྱེད་དོ། །བྱུགས་ནས་ཀྱང་ཞོན་ནོ། །དེ་ནས་བྱ་རྣམས་ལ་ཞོན་མ་ཐག་ཉིད་དུ་ལས་སྤྲུལ་པ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བྱའི་ཚོགས་དག་ནམ་མཁའ་ལ་འདོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་ཞོན་མ་ཐག་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་གཞལ་མེད་ཁང་ཚལ་དང་ཉེ་བའི་ཚལ་དང་ལྟེང་ཀ་དང་འབབ་ཆུ་དང་པད་མ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཤིང་བྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་རྩེ་བར་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཉིད་དུ་བྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་གཞལ་མེད་ཁང་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ལྷ་དེས་ཡིད་ལ་བསམས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ལྷ་དེ་དག་གི་ཕྱི་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་ཆ་བྱད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པ་དག་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ནས་འདོང་སྟེ་ཡུལ་ནས་ཡུལ་དག་ཏུ་འདོང་བར་བྱེད་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ལྷའི་བདེ་བ་དག་གིས་རྩེ་ཞིང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན། མཐོ་རིས་ཀྱི་གནས་ དག་ལ་དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ས་དེ་དག་ལ་རྟོག་རྟོག་ནས་སྲེད་པ་འབུམ་འགྱུར་གྱིས་གཡེང་བར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐ
Chinese
从所在地死亡。 应当那样做。 当那些（事物）被展示之后，天女们由于心神散乱，以及对世间的贪恋夺走了智慧和理智，并且鸟儿发出各种各样的声音，（即使）那是真实的，也不会听到。她们会追随园林和靠近园林的园林、凉亭和流水。如果她们前往名为“昆嘎绕瓦德瓦内”（意为皆大欢喜安乐住）的凉亭，那是在高山上的某个地方。在那高山上，有名为“鸟儿显现欢喜”的地方，（那里）鸟儿们与雌鸟一起，彼此欢喜，彼此非常渴望观看，在凉亭和各种莲花池中嬉戏。然后，看到那些鸟儿后，天人们这样想：‘唉呀，这些各种形状的鸟儿发出各种各样的声音，令人愉快。我应当骑在那些能够和谐地发出声音，或者发出各种各样声音的天界鸟类的集合之上，去观看园林和靠近园林的园林以及凉亭。’然后，刚一生起这个念头，那些天人的鸟儿就变成了巨大的身体，迅速地靠近天人们所在的地方。然后，天人会用手触摸那些鸟儿。触摸之后，也会骑上去。然后，刚一骑上鸟儿，由业力幻化显现欢喜的鸟群便飞向天空。然后，刚一骑上那些各种各样的鸟儿的背上，心中便会想到充满七宝的无量宫殿，以及园林和靠近园林的园林、凉亭和流水，还有莲花盛开，各种各样的鸟儿在附近嬉戏。然后，刚一生起这个念头，那些鸟儿的背上，就会出现如天人心中所想的那样的无量宫殿。然后，在那些天人之后，手持各种各样装饰品的天女们跟随着，并且亲近嬉戏，从天空的中央飞翔，从一个地方飞向另一个地方。当她们都以天界的快乐嬉戏和亲近时，便会认为天界的地方是令人喜悦、非常喜悦和极其喜悦的。她们反复思索那些地方，被数百万倍的贪恋所迷惑。就像这样，一切有情众生……
English
One dies from where one is. It should be done that way. When those (things) are shown, the goddesses, due to being distracted and their wisdom and intellect being stolen by worldly desires, and the birds emitting various sounds, (even if) that is true, they will not hear it. They will follow gardens and gardens near gardens, pavilions, and flowing water. If they go to a pavilion called "Kungarawa Dewanay" (meaning all rejoice and live in peace), which is on a high mountain somewhere. On that high mountain, there is a place called "Birds Manifest Joy," (where) the birds, together with the female birds, rejoice with each other and are very eager to watch each other, playing in the pavilions and various lotus ponds. Then, seeing those birds, the gods think like this: 'Alas, these birds of various shapes emit various sounds and are delightful. I should ride on the collection of celestial birds that can harmoniously emit sounds or emit various sounds, and go to see the gardens and the gardens near the gardens, and the pavilions.' Then, as soon as this thought arises, the birds of those gods turn into huge bodies and quickly approach the place where the gods are. Then, the gods will touch those birds with their hands. After touching, they will also ride on them. Then, as soon as they ride on the birds, the flocks of birds manifested by karma and manifesting joy fly into the sky. Then, as soon as they ride on the backs of those various birds, they will think of immeasurable palaces filled with seven treasures, as well as gardens and gardens near gardens, pavilions and flowing water, and lotus flowers blooming, and various birds playing nearby. Then, as soon as this thought arises, on the backs of those birds, immeasurable palaces will appear just as the gods thought in their hearts. Then, after those gods, the goddesses holding various ornaments follow and closely engage in play, flying from the center of the sky, flying from one place to another. When they all play and closely engage in the pleasures of the heavens, they will think that the places of the heavens are delightful, very delightful, and extremely delightful. They repeatedly contemplate those places and are deluded by millions of times of desire. Like this, all sentient beings...