Tibetan
་དང་། ཚོར་བ་དང་། སེམས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དགེ་སློང་དེ་སྣ་དང་། དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ལྟ་སྟེ། སྣ་ལ་ཡང་བརྟེན། དྲི་ལ་ཡང་བརྟེན། དེ་སྐྱེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། ཉེ་བའམ། རིང་བའམ། ཡིད་དུ་འོང་བའམ། ཡིད་དུ་མི་འོང་བའམ། དྲི་ཞིམ་པའམ། དྲི་མི་ཞིམ་པའམ། རླུང་གིས་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པའམ། ཁྱེར་ཏེ་མི་འོང་བའི་དྲི་སོ་སོར་སྣོམ་མོ། །དེ་ལ་སྣའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དྲི་དེ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལ་གསུམ་འདུས་པ་ལས་རེག་པ། རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚོར་བའོ། །ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་རྣ་བ་དང་། སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་མཐོང་ནས། ནང་གི་རེག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རེག་པ། ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུ་ཤེས། དེ་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུ་ཤེས་དེ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འདི་དག་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་རྩོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ས་ཆེན་པོའི་ཆོས་བཅུ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་ཐ་དད་ཅིང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་གཞན་བྱ་བ་གཅིག་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དེ་སྣ་དང་དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པར་དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་ཚོལ་ཏེ། ཅི་འདི་ལ་སྐྱེ་མཆེད་འདི་རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཐེར་ཟུག་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྣ་དང་། དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པར་ཤེས་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་ཅིང་བདག་གི་མེད་དོ་ཞེས་རིག་ནས་སྣ་དང་། དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཙམ་ཡིན་ལ། དེས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་ཞན་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་གོ་སྙམ་མོ། །ཡང་དགེ་སློང་དེ་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཚོལ་བར་བྱེད་དེ། ལྕེ་ལ་ཡང་བརྟེན། རོ་ལ་ཡང་བརྟེན། དེ་སྐྱེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་ལས་རེག་པ་རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚོར་བ། ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུ་ཤེས། རེག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རེག་པ། སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འ
Chinese
以及，感受和心也是如此。再者，比丘观察鼻和气味的生处，也依赖鼻，也依赖气味，也依赖生起它的作意，鼻的识产生，近的或远的，可意的或不可意的，气味香的或气味不香的，风带来的或不带来的气味各自嗅闻。对此，鼻的生处与外面的气味结合，由此三者聚集产生触，触和一起产生的感受和，认识和，心生起。对此，体验的相是感受。认识的相是认识。那耳朵和，声音的生处见到后，内在的触的相是触，认识的相是认识。那心的相是认识，那是作意，这些法是一刹那所缘，事业是各自分别造作，譬如如同自性不相同的地大之法十种一样。同样，这些法全部的 相各不相同，一刹那间其他事业一起造作，这样想，和前面一样。比丘了知鼻和气味的生处的真实性，就如此寻求，难道这个生处是常、是稳固、是恒常没有且完全变化吗？鼻和，气味的生处了知是无常和，痛苦和，空和，无我，并且了知它们全部无我且无我所，鼻和，气味的生处这仅仅是普遍的分别，由此系缚所有各自的众生，智慧浅薄者对相各自分别思索。再者，比丘寻求舌的生处，也依赖舌，也依赖味道，也依赖生起它的作意，舌的识产生，三者聚集产生触，触和一起产生的感受和，认识和，心生起。对此，体验的相是感受，认识的相是认识，触的相是触，心的相是作意，法
English
And, feeling and mind are also the same. Furthermore, the monk observes the source of nose and smell, relying on the nose, relying on the smell, and also relying on the attention that generates it, the consciousness of the nose arises, whether near or far, pleasant or unpleasant, fragrant or not fragrant, the smells brought by the wind or not brought are smelled separately. In this regard, the source of the nose combines with the external smell, and from the gathering of these three, contact arises, and feeling, perception, and mind arise together with contact. In this regard, the characteristic of experiencing is feeling. The characteristic of knowing is perception. After seeing that ear and the source of sound, the characteristic of inner contact is contact, the characteristic of knowing is perception. The characteristic of that mind is perception, which is attention. These dharmas are focused on a single moment, and the actions are initiated separately. For example, it is like the ten dharmas of the great earth whose nature is not the same. Similarly, all these dharmas have different characteristics, and other actions are initiated together in one moment. Thinking like this is the same as before. The monk, knowing the true nature of the source of nose and smell, seeks it in this way: Is this source permanent, stable, constant, non-existent, and completely changing? Knowing that the source of nose and smell is impermanent, suffering, empty, and selfless, and knowing that they are all selfless and without self, this source of nose and smell is merely a universal distinction, by which all individual beings are bound, and those of shallow wisdom separately contemplate the appearances. Furthermore, the monk seeks the source of the tongue, relying on the tongue, relying on the taste, and also relying on the attention that generates it, the consciousness of the tongue arises, and from the gathering of the three, contact arises, and feeling, perception, and mind arise together with contact. In this regard, the characteristic of experiencing is feeling, the characteristic of knowing is perception, the characteristic of contact is contact, and the characteristic of mind is attention, dharma.
Tibetan
དི་དག་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ། བྱ་བ་ཐ་དད་པ་རྩོམ་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་གཅིག་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ལ་ཡང་བརྟེན། སྐམ་པ་ལ་ཡང་བརྟེན། ཐེའུ་ལ་ཡང་བརྟེན། ཐབ་ལ་ཡང་བརྟེན། མགར་བ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས། ལག་པའི་རྒྱན་སོར་གདུབ་གཅིག་བྱེད་དེ། ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཡང་། ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་སྐྱེད་དོ། །ཡང་དགེ་སློང་དེ་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ། གཙང་བའམ། བདག་དང་བཅས་པ་ཆུང་ཟད་ཡོད་པ་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ན་གང་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་ལྕེ་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ལོ། །དེ་སེམས་ཅན་རྒྱ་མཚོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གང་དུ་ཞུགས་ཤིང་ཆགས་པ། མི་དང་། ལྷ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དགས་འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་གནོད་ཅིང་ཞུགས་ཏེ་འཆིང་ངོ་། །དེ་ལྕེ་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལ་བདག་མེད་ཅིང་ལྕེ་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལ་བདག་གི་མེད་དེ། བདག་རྟག་པའམ། བརྟན་པའམ། ཐེར་ཟུག་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལྕེ་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་མེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དེ་ལས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ལོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དེ་ལུས་དང་། རེག་བྱའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལུས་ལ་ཡང་བརྟེན། རེག་བྱ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་ལས་རེག་པ། རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་འབྱུང་སྟེ། ཆོས་འདི་དག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་མིག་གི་དབང་པོའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་ཀྱི་རེག་པ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།། །།འཕགས་པ་དམ་པའི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ། བམ་པོ་ལྔ་པ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དགེ་སློང་དེ་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་བཅུ་བརྟགས་ནས། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོག་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ནང་གི་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་དེས།
Chinese
这些是缘于认识的相，成为自相和共相，造作各种不同的行为，并且全部都极好地成办一个意义。例如，也依靠树木，也依靠干燥，也依靠木匠，也依靠炉灶，也依靠铁匠，制作一个手指上的指环。同样，所有这些法的体性各不相同，同样，舌的生处之法也产生舌的生处和味的生处。而且，那位比丘如此很好地了知见到舌的生处的真如，如果在舌的生处有常、乐、净、我，稍微存在，以各种方式进行思维，也不会见到任何具有那样体性的微小之法，他便脱离了舌和味的生处的贪欲。众生大海的所有那些都融入和执着于哪里呢？人和天神，以及众生地狱、畜生和饿鬼这五种趣，互相损害和融入，从而系缚。他从舌和味的生处中解脱出来，并且脱离贪欲，对于舌的生处没有我，对于舌和味的生处没有我的，我不是常、不是稳固、不是坚实，是完全变化的法性，认为舌和味的生处是不存在的，他由此也脱离了贪欲。此外，那位比丘观察身体和触的生处，他依靠身体，也依靠触，从而见到身体的识产生，三者聚合产生触，触和合产生的感受、认识和思惟产生，这些法应当像前面一样了知。正如眼根的生处所说的那样，身体的触也应当理解。
English
These are based on the characteristics of perception, becoming self-characteristics and general characteristics, creating various different actions, and all of them excellently accomplish one meaning. For example, also relying on trees, also relying on dryness, also relying on carpenters, also relying on stoves, also relying on blacksmiths, one makes a finger ring. Similarly, the nature of all these dharmas is different, similarly, this dharma of the tongue's source also produces the tongue's source and the taste's source. Moreover, that monk thoroughly understands and sees the suchness of the tongue's source in this way, that if there is permanence, happiness, purity, self in the tongue's source, existing slightly, thinking in various ways, one will not see any small dharma possessing such a nature, then he is free from the desire of the tongue and taste's source. Where do all those oceans of sentient beings enter and cling to? Humans and gods, as well as sentient hells, animals, and hungry ghosts, these five destinies harm and merge with each other, thereby binding. He is liberated from the tongue and taste's source and is free from desire, there is no self for the tongue's source, there is no self for the tongue and taste's source, I am not permanent, not stable, not solid, it is the nature of complete change, thinking that the tongue and taste's source does not exist, he is also free from desire from this. Furthermore, that monk observes the body and the source of touch, he relies on the body, also relies on touch, thereby seeing the consciousness of the body arise, the three aggregates produce touch, the feeling, perception, and thought produced by the union of touch arise, these dharmas should be known as before. Just as the sources of the eye faculty have been explained, the touch of the body should also be understood.
Tibetan
ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པའམ། ལྷའི་མིག་གིས་བརྟགས་ན། ཆོས་གང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་བསྡུས་པ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་འགོག་པ་དང་ནམ་མཁའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་གང་ཆུང་ཟད་མེད་པའི་ཆོས་དེ་བསྡུས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམ་པ་དུ་མ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་གནས་སོ་སོར་རྟོག་པས་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་ཞིང་ཟད་པར་བྱེད་ལ་འཇིག་པར་བྱེད། ཟག་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཅིང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་འགོག་པ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་པ་མེད་ལ། སོ་སོར་རེག་པ་མེད། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཤིན་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་ལ། རབ་ཏུ་རྟོག་པ་མེད། གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་སྐྱེས་པ་དག་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་ཅིང་། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་བདག་འཇིག་པར་བྱེད་ལ། ཡང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་པ་གསུམ་པ་འདི་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་འགོག་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་ཆོས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་རྟག་པ་དེ་དག་དུས་ཀྱིས་མ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ལ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དགེ་སློང་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་དང་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་བཅུ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྟན་དུ་ཡོད་ཅིང་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ན་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པས་སྒྲ་འཛིན་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ན་སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པས་དྲི་འཛིན་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པས་རོ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་དང་། གཞན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཇི་ལྟར་ན་བསྟན་དུ་ མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་གིས་བསྟན་དུ་ཡོད་ཅིང་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དག་ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དེ་ཇི་ཙམ་དུ་དམིགས་པའི
Chinese
由听闻而生的智慧，或以天眼观察，何法摄于法处，即是分别抉择灭，非分别抉择灭及虚空。 其中，何法摄于无少分之法，即是虚空。所谓分别抉择灭，即是涅槃之分别抉择智慧，彼以多种方式现前，于处所分别抉择而息灭烦恼，令其灭尽、坏灭，遍向一切无漏法而令其现前。所谓非分别抉择灭，即是非分别抉择，彼不识知且无知，无有分别触，非为识知且无甚深通达，无有分别。亦坏灭他之百千所生之识，于眼、耳、鼻、舌、身、意之识，彼坏灭我，且不复生，此第三者即是非分别抉择灭。虚空与此三法，无有生，且恒常，彼等非由时所生，不生且不生起。复次，云何比丘分别法处之色与非色二者耶？其中，十有色者即是有色处。云何不可见且无碍之眼识，缘于可见且有碍之色耶？如是，云何耳识不可见且无碍而执持声耶？如是，云何鼻识不可见且无碍而执持香耶？如是，云何舌识不可见且无碍而了别味耶？如是，云何身识不可见且无碍而缘于外处五者？复次，此内处之五者，云何不可见且无碍者缘于可见且有碍之诸处耶？若然，比丘彼于几何而缘耶？
English
Through wisdom arising from hearing, or observing with the divine eye, what dharma is included in the dharma-sphere is separate discernment cessation, non-separate discernment cessation, and space. Among them, what dharma is included in the dharma of no small part is space. What is called separate discernment cessation is the wisdom of separate discernment of nirvana, which manifests in various ways, separately discerning the place and extinguishing afflictions, causing them to be exhausted and destroyed, turning towards all uncontaminated dharmas and causing them to manifest. What is called non-separate discernment cessation is non-separate discernment, which does not know and has no knowledge, has no separate touch, is not knowledge and has no deep understanding, has no separation. It also destroys hundreds of thousands of generated consciousnesses of others, and in the consciousnesses of the eye, ear, nose, tongue, body, and mind, it destroys the self and does not arise again. This third is non-separate discernment cessation. Space and these three dharmas have no birth and are constant. They are not produced by time, do not arise, and do not come into being. Furthermore, how does a monk distinguish between the two aspects of form and non-form in the dharma-sphere? Among them, the ten with form are the form-sphere. How does the invisible and unimpeded eye consciousness perceive the visible and impeded form? Likewise, how does the ear consciousness, being invisible and unimpeded, grasp sound? Likewise, how does the nose consciousness, being invisible and unimpeded, grasp smell? Likewise, how does the tongue consciousness, being invisible and unimpeded, discern taste? Likewise, how does the body consciousness, being invisible and unimpeded, perceive the five external spheres? Furthermore, how do these five internal spheres, being invisible and unimpeded, perceive the visible and impeded spheres? If so, to what extent does that monk perceive?