Tibetan
མས་པ་མྱོང་བའི་དོན་ནི་ཚོར་བའི་དོན་ནོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ནི་ཚོར་བའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འདི་དག་ ལ་ཡིད་འཇུག་པ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་ཞིང་ངོ་བོ་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་ཆེན་པོ་བཅུའི་ཆོས་ལྟ་བུའོ། །སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་དང་། རེག་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ནི་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མི་འདྲ་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉི་མའི་གཞི་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་འོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། སེམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་ནས། མིག་འདི་ནི་གསོག་ཏུ་མཐོང་། གསོབ་ཏུ་མཐོང་། སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ངོ་། །ཡང་དག་པར་མཐོང་བའི་དགེ་སློང་དེ་ནི་ལམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་ནས་ལོག་པར་ལྟ་བ་སྤངས་ཏེ། དེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བས་དེ་མིག་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་གཏི་མུག་རྙོག་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྤོང་ངོ་། །ཤའི་གོང་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་སྟེ། ཚིལ་དང་། རྣག་དང་། ཁྲག་དང་། མཆི་མའི་གནས་ཡིན་པར་རིག་ནས། འདོད་ཆགས་སྤོང་ཞིང་མི་རྟག་པར་རིག་ནས་རྟག་པར་མི་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། རུས་པའི་བུ་གའི་ནང་ན་ཤའི་གོང་བུ་ཡོད་པར་རིག་ནས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། རྒྱུས་པས་སྦྲེལ་བར་རིག་ཅིང་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་འདི་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་པར་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལ་སྙིང་པོ་མེད་ཅིང་བདག་མེད་པར་རིག་ལ། མདོར་ན་མིག་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་མཐོང་ནས། མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་ཤིང་གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་འདི་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་དང་། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་སྟེ། ཅི་འདི་ལ་སྙིང་པོ་ཡོད་དམ། ཅི་གཙང་ངམ། ཅི་རྟག་གམ། ཅི་བདེ་བ་ཡོད་དམ་སྙམ་མོ། །དེ་གཟུགས་ལྟ་ཞིང་ཤེས་ཏེ། རྟོག་པས་གཟུགས་སུ་མི་དམིགས་ཏེ། འདི་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །གཟུགས་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལ་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པའི་ངོ་བོ་ནི་མེད་ལ། སྡུག་པ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་ཁོ་ནར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་བཟུང་བའི་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་སྡུག་པ་དང་སྡང་བར་སེམས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་མཐོང་ནས། རྣ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་དེ། དེ་སྒྲ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་གོ །སྒྲ་སྐྱེས་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེས་རྣ་བ་ལ་ཡང་བརྟེན། སྒྲ་ལ་ཡང་བརྟེན། དེ་སྐྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་ལས་རེག་པ། རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་རེག་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གང་གིས་མྱོང་བར་བྱེད། དེ་ལ་རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་གང་གིས་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པར་བྱེད། རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱུང་བའི་སེམས་གང་གིས་སེམས་པར་བྱེད་སྙམ་ན། འདུ་ཤེས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ནི་རིང་ངོ་སྙམ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྒྲ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་འདི་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་མི་གསལ་བ་དང་ཆུང་བ་དང་། ཆེན་པོར་སྙན་པ་དང་མི་སྙན་པ་འདི་འབྱུང་སྟེ། དེ་སྒྲ་བྱུང་བ་དེ་ལ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱེད་ཅིང་ཡང་དག་པར་སེམས་པར་བྱེད་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་ཚོར་བས་ཤེས་པར་བྱེད་ལ། སོམ་ཉིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྣ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ན་རྟོག་པར་བྱེད། རྟོག་པ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལ་སྒྲ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྙན་པའམ་མི་སྙན་པ་ནི་མེད་དོ། །སྒྲ་སྙན་ པའམ་མི་སྙན་པ་འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། སྒྲ་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ། སྙིང་པོའམ། བདག་དང་བཅས་པ་ནི་མེད་ལ། སྒྲ་སྙན་པའམ། མི་སྙན་པ་འདི་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཁོ་ནའོ་སྙམ་མོ། །དེ་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མངོན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ན། སྒྲ་ཐོས་པ་ན་རྨོངས་པ་མེད་ཅིང་ཆགས་པ་མེད་ལ། སྙིང་པོ་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་རྣ་བ་དང་། སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མངོན་པར་རྟོག་པ་ན། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་སྟེ། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདག་གི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །རེག་པ
Chinese
感受痛苦的意义就是感觉的意义。认识的意义就是在感觉的时候正确地认识。这些法产生信心的特征不同，本体也不同，例如十大地的法。心的特征不同也是如此，通过分别念而作意，以及思择、忆念、感觉、认识、心、触、精进、禅定这些，对于一个所缘来说，特征本身就是不同的。同样，感觉的特征也不同，同样，认识的特征也不同，例如太阳的本体是一个，但是光明的体性各不相同，同样，感觉的本体也不同，心的本体也不同。因此，要知道从眼睛的聚集而产生的触所带来的感觉、认识和心的真相。要知道眼睛是空虚的，是疏松的，是没有精华的。正确认识的僧人，通过了解道的真相而舍弃邪见。因为他首先运用了正确的见解，所以他舍弃了与眼睛一同产生的、具有愚痴和混乱性质的认识的本体。他看到了肉团的真相，认识到这是脂肪、脓、血和眼泪的处所，从而舍弃贪欲，认识到这是无常的，因此不认为它是常有的。认识到骨头孔中有肉团，从而脱离贪欲。认识到这是由筋连接的，并且认识到这个眼睛的生处是相互关联的，认识到这没有精华，没有我。总之，他认识并看到这眼睛是痛苦的根源，从而脱离了对眼睛生处的贪欲。他如实地了解眼睛的生处，并且对色进行分别思择。 如果对不真实的色，即丑陋的、不丑陋的、未说明的进行彻底的思考，那么会想：这有精华吗？这干净吗？这是常有的吗？这有快乐吗？他观察并了解色，通过分别念不执著于色，这
English
The meaning of experiencing suffering is the meaning of feeling. The meaning of perception is to correctly recognize when feeling. The characteristics of these dharmas that give rise to faith are different, and their essence is also different, like the ten great lands. The different characteristics of mind are also the same. Through conceptualization, attention is paid, as well as investigation, memory, feeling, perception, mind, touch, diligence, and samadhi. For one object of focus, the characteristics themselves are different. Similarly, the characteristics of feeling are also different, and similarly, the characteristics of perception are also different. For example, the essence of the sun is one, but the nature of light is different. Similarly, the essence of feeling is also different, and the essence of mind is also different. Therefore, one should know the truth of feeling, perception, and mind that arise from the touch that comes from the gathering of the eye. One should see the eye as empty, loose, and without essence. A monk who has correct understanding abandons wrong views by understanding the truth of the path. Because he first employs the correct view, he abandons the essence of perception, which is born together with the eye and has the nature of ignorance and confusion. He sees the truth of the lump of flesh, recognizing that it is the place of fat, pus, blood, and tears, thereby abandoning desire, recognizing that it is impermanent, and therefore does not regard it as permanent. Recognizing that there is a lump of flesh inside the bone cavity, one becomes free from desire. Recognizing that it is connected by tendons, and recognizing that this birthplace of the eye is interconnected, recognizing that it has no essence and no self. In short, he recognizes and sees that this eye is the source of suffering, thereby becoming free from desire for the birthplace of the eye. He understands the birthplace of the eye as it is, and discriminates and investigates form. If one thoroughly contemplates unreal forms, that is, ugly, not ugly, and unexplained, then one will think: Does this have essence? Is this clean? Is this permanent? Is there happiness in this? He observes and understands form, and through conceptualization, he does not cling to form. This
Chinese
里没有精华。美和丑陋的形色，这只是普遍的分别念而已。这其中没有美和丑陋的自性。执取于美和愤怒的这个世界，认为这是美和憎恨。他从眼睛的生处看到，就去观察耳朵的生处。他分别声音。声音产生后进入感官的境地，它也依赖于耳朵，也依赖于声音，也依赖于产生它的作意，从而产生耳的识。三者聚集产生触，触和同时产生的感受、想和思发生。其中，触和同时产生的什么去体验？其中，触和同时产生的想，什么去普遍了解？触和同时产生的思，什么去思考呢？想是这样的：这是长的，这样的相。声音产生的因缘，由此产生的声音，不清晰、小、大、悦耳和不悦耳，这些产生。他分别觉知声音的产生，并且如实地思考，想进行分别。意识进行识别，感受进行了解，犹豫进行辨别。他对耳朵的生处执着时，就进行分别念。进行分别念时，就进行辨别。进行辨别时，就各自如实地觉知。这其中，声音自性上没有悦耳或不悦耳。声音悦耳或不悦耳，这只是普遍的分别念而已。这个声音自性上不是常、乐、精华或具有我。声音悦耳或不悦耳，这只是贪嗔痴而已。他对声音的生处普遍分别念时，听到声音时没有迷惑，没有贪恋，并且觉悟到没有精华。他对耳朵和声音的生处进行觉悟时，获得对耳识没有贪恋并且远离贪欲。认为耳识不是我，耳识不是我的。触。
English
There is no essence in it. Beautiful and ugly forms are merely universal discriminations. There is no nature of beauty or ugliness in this. This world, which is grasped by universal discriminations of beauty and anger, thinks of it as beauty and hatred. He sees from the birth of the eye and goes to observe the birth of the ear. He distinguishes sounds. When sound arises, it enters the realm of the senses. It also relies on the ear, also relies on the sound, and also relies on the attention that produces it, thereby giving rise to ear consciousness. From the gathering of the three, touch arises. Feeling, perception, and thought arise together with touch. Among them, what experiences touch and what arises simultaneously? Among them, what does the perception that arises simultaneously with touch universally understand? What does the thought that arises simultaneously with touch think about? Perception is like this: this is long, such a characteristic. The causes and conditions for the arising of sound, from which arise sounds that are unclear, small, large, pleasant, and unpleasant, these arise. He separately recognizes the arising of sound and thinks truthfully, and perception distinguishes. Consciousness distinguishes, feeling understands, and hesitation discerns. When he is attached to the birth of the ear, he engages in discrimination. When he engages in discrimination, he discerns. When he discerns, he individually and truthfully recognizes. Among these, sound is not inherently pleasant or unpleasant. Pleasant or unpleasant sounds are merely universal discriminations. This sound is not inherently permanent, happy, essential, or possessed of self. Pleasant or unpleasant sounds are merely greed, hatred, and delusion. When he universally discriminates about the birth of sound, when he hears sound, there is no confusion, no attachment, and he realizes that there is no essence. When he realizes the birth of the ear and sound, he obtains freedom from attachment to ear consciousness and freedom from desire. He thinks that ear consciousness is not self, ear consciousness is not mine. Touch.