Tibetan
འགོག་པར་ལྟ་ཞིང་ཚོར་བ་དག་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་ཅེ་ན། ཚོར་བ་ནུབ་པ་དེས་འདུ་ཤེས་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་ནུབ་པ་དེས་འདུ་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་བར་འདོད་པ་མེད་དེ། གནས་པ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་ལ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་དོ། །གནས་པ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་ལ། གཞན་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་འདི་ནི་དགེ་སློང་ཕུང་པོའི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདུད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མི་གནས་ཤིང་། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན། དེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། གཙང་བ་དང་། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་ཡིན། འཁོར་བ་ན་སྒྲ་དང་། རེག་པ་དང་། གཟུགས་དང་། དྲི་སྡུག་པ་དྲ་བའི་ཞགས་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་དྲན་པ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱ་བ་ནུས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། དགེ་སློང་བརྩོན་འགྲུས་ཞན་པ་དང་། །ལེ་ལོ་བྱེད་ཅིང་ལྟ་བ་ལ། །གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་སྤྲོ་དགའ་མེད། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དགེ་སློང་ཡིན། །མལ་ཆ་སྟན་ལ་ལོངས་མི་སྤྱོད། །དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་སངས་རྒྱས་གསུངས། །གང་ཞིག་ལེ་ལོ་མངོན་དགའ་བ། །དེ་ནི་དགེ་བའི་འོས་མིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་ནི། །ལེ་ལོ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཡོད། །གང་ལ་ལེ་ལོ་གཅིག་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཆོས་ནི་མེད་པ་ཡིན། །བགོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་འཛིན་པ། །དེ་ནི་དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །གང་གི་བློ་གྲོས་བརྗོད་མེད་ཅིང་། །བསམ་གཏན་མེད་ལ་ཟག་ཟད་མེད། །ཆ་བྱད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ འཛིན་པ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དགེ་སློང་མིན། །གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཀུན་དགར་བརྩོན། །ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དགའ་མེད་ཅིང་། །བུད་མེད་ཆང་ལ་ཆགས་པའི་བློ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དགེ་སློང་མིན། །གང་ཞིག་བདུད་ཀྱི་འཆིང་གཅོད་དང་། །སྡིག་པའི་ལས་དག་གཅོད་བྱེད་ལ། །དགེ་འདུན་སྤྱོད་ཡུལ་མི་སྤྱོད་པ། །དེ་ནི་དགེ་སློང་སངས་རྒྱས་གསུངས། །སྦྲུལ་གདུག་དང་ནི་ཏ་མྲ་དག །སྨིན་པ་ཟ་བ་ཉིས་ན་རུང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ན་དགེ་འདུན་གྱི། །བཟའ་བཏུང་སྤྱོད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་འདུས་པ་ནི། །དེ་ནི་བསོད་སྙོམས་འོས་མིན་ཞིང་། །དེ་ནི་བསོད་སྙོམས་རིགས་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་དམྱལ་བའི་འོས་ཡིན་ནོ། །སྦྲུལ་གདུག་ཁུང་ན་འདུག་ལྟ་བུའི། །ཉོན་མོངས་གང་གིས་བཅོམ་ཞིང་སྤངས། །དགེ་སློང་དེ་ནི་བསོད་སྙོམས
Chinese
如果观察止息，并且对于感受等也不执著，那么感受灭尽就不会对知觉感到欢喜，知觉灭尽就不会想要诸行生起，对于没有住留、没有坏灭、没有变异的识的生起，也不会想要。没有住留、没有坏灭，也没有向其他变异的这种自性，就是比丘对蕴的如实知，不住于魔的境界，不被贪嗔痴等所损害。这不是常见、乐、净、我的见解。在轮回中，不会被声音、触觉、形色、气味等丑恶的网索束缚，也不会失去正念，因为他能辨别忆念安住，能够断尽烦恼，并且会趋向于涅槃。这里有偈颂：比丘精进薄弱，懒惰并且耽著于见解，对于任何事物都不常怀喜悦，这样的人就是比丘。不享用卧具坐垫，（这样的人）被称为比丘，是佛所说。如果对懒惰感到非常欢喜，那就不适合行善。一切烦恼的根本，就是懒惰，存在于谁那里。谁那里存在着懒惰，那人就没有佛法。仅仅依靠袈裟就满足，那人就被称为比丘。谁的智慧不可言说，没有禅定也没有烦恼断尽。仅仅依靠外表就满足，那样的人不是比丘。努力于寺庙和僧团，不喜好佛法的修行，心怀对妇女和酒的贪恋，那样的人不是比丘。谁能斩断魔的束缚，并且断除罪恶的行为，不修习僧团的修行，那样的人是佛所说的比丘。毒蛇和多罗树的果实，成熟后食用尚可容忍，如果戒律败坏，享用僧团的饮食是不允许的。谁聚集了烦恼，那人就不适合接受供养，那人不配接受供养，那人是下地狱的料。如同毒蛇住在洞穴里一样，谁能摧毁和舍弃烦恼，那样的比丘才适合接受供养。
English
If one observes cessation and is not attached to feelings, then the cessation of feelings will not delight in perception, and the cessation of perception will not desire the arising of actions. There will be no desire for the arising of consciousness that has no abiding, no destruction, and no change. This nature of having no abiding, no destruction, and no change is the bhikkhu's knowledge of the suchness of the aggregates. It does not abide in the realm of Mara and is not harmed by desire, hatred, and ignorance. It is not a view of permanence, pleasure, purity, or self. In samsara, one will not be bound by the ugly nets of sound, touch, form, and smell, and one will not lose mindfulness, because one can discern and abide in mindfulness, able to exhaust defilements and turn towards nirvana. Here are verses: A bhikkhu who is weak in diligence, lazy, and attached to views, who does not always rejoice in anything, such a person is a bhikkhu. Not enjoying bedding and cushions, (such a person) is called a bhikkhu, as the Buddha said. If one is very pleased with laziness, then one is not fit for virtue. The root of all afflictions is laziness, which exists in whom. Whoever has laziness, that person has no Dharma. Merely being content with robes, that person is called a bhikkhu. Whose wisdom is inexpressible, who has no meditation and no exhaustion of defilements. Merely being content with appearances, such a person is not a bhikkhu. Striving for temples and sanghas, not delighting in the practice of Dharma, with a mind attached to women and alcohol, such a person is not a bhikkhu. Whoever cuts the bonds of Mara and cuts off sinful deeds, does not practice the practice of the Sangha, that person is the bhikkhu spoken of by the Buddha. Poisonous snakes and the fruits of the tala tree, it is tolerable to eat them when ripe, but if the discipline is broken, it is not permissible to enjoy the food and drink of the Sangha. Whoever has accumulated defilements, that person is not fit to receive offerings, that person is not worthy of receiving offerings, that person is destined for hell. Like a poisonous snake dwelling in a hole, whoever has destroyed and abandoned defilements, that bhikkhu is fit to receive offerings.