Tibetan
བོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་རབ་ཏུ་འཐོབ་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་འཐོབ་བོ། །དེ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་འདུན་པ་དྲག་པོ་དེས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་སྔ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཤིང་། ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་མཉེན་པའི་སེམས་སོ། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་སོ། །ལས་སུ་རུང་བའི་སེམས་སོ། །འོད་གསལ་བའི་སེམས་སོ། །དྲང་བའི་སེམས་སོ། །བདེ་བ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་མངོན་པར་སྨན་ཏོ། །དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པའི་སྣང་བ་སྐྱེའོ། །དེ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པའི་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མང་བ་དེ་ལ་དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བདེ་བ་དེ་ལ་ཡང་ཆགས་པར་མི་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་མི་ཆགས་པས་དེ་ལ་ནམ་མཁའ་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་པར་གྱུར་ཅིང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། མདོར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་འབྱུང་བའི་གཟུགས་ནི་སའི་ཁམས་དང་། ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་སོ། །འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་ནི་ཁ་དོག་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཟུགས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དེ། གཟུགས་དེ་དག་གི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས། ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་མི་འབྱུང་སྟེ་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ན་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ན་ཐོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འཇུག་གོ །སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡ
Chinese
彼如是知已，于不生之法得忍，得大希求。彼以不生之法之强希求，于乐及苦不生执着。彼亦舍乐，先已舍苦，意乐及不意乐亦灭，非乐亦非苦，舍与念清净，第四禅圆满而住。彼入第四禅已，得柔软之心，适悦之心，堪能之心，光明之心，正直之心。彼乐利益一切有情。彼利益一切有情，且面向乐，则生于不生之法得忍之相。彼生于不生之法得忍之相已，不喜第四禅之非苦亦非乐之多。亦不执着于舍与念清净之乐。 彼不执着于彼，则彼现虚空。彼于一切色之想皆已超越，有碍之想灭尽，不作意种种之想，念虚空无边，虚空无边处生处圆满而住。彼作是念：总而言之，于此色有二种，谓生及生所造。于彼，生色者，谓地界、水界、火界、风界。生所造色者，谓颜色、香、味、触。如是色有八种。于彼诸色之想皆已超越，有碍之想不生，则灭尽。何处有色想，彼处即有碍想。是故于色之想皆已超越，则有碍之想灭尽。有碍之想灭尽，则不作意种种之想。不作意种种之想，则念虚空无边。彼虚空无边
English
Having known that, he obtains a great and intense desire to fully attain forbearance in the Dharma of non-arising. Through that intense desire for the Dharma of non-arising, attachment to pleasure and pain does not arise. Having abandoned pleasure and previously abandoned suffering, and with the cessation of mental pleasure and displeasure, being neither pleasure nor pain, he dwells having perfected the fourth dhyana, which is equanimity and complete purity of mindfulness. Having entered into the fourth dhyana, he has a pliable mind, a pleasing mind, a workable mind, a luminous mind, and an upright mind. That happiness manifestly benefits all sentient beings. Because he is manifestly directed towards benefiting and bringing happiness to all sentient beings, the appearance of forbearance in the Dharma of non-arising arises. Having arisen with the appearance of forbearance in the Dharma of non-arising, he does not rejoice in the abundance of the fourth dhyana, which is neither suffering nor pleasure. He also does not become attached to the happiness of equanimity and complete purity of mindfulness. Because he is not attached to that, the sky itself appears to him. Having completely transcended all perceptions of form, with the cessation of perceptions of resistance, and not attending to perceptions of diversity, thinking "space is infinite," he dwells having perfected the sphere of infinite space. He thinks to himself: "In short, there are two kinds of form here: the elements and that which is derived from the elements." Among them, the form of the elements is the earth element, the water element, the fire element, and the wind element. The form derived from the elements is color, smell, taste, and touch. Thus, there are eight kinds of form. Having completely transcended the perceptions of those forms, perceptions of resistance do not arise and cease. Wherever there is perception of form, there is perception of resistance. Therefore, having completely transcended perceptions of form, perceptions of resistance cease. When perceptions of resistance cease, attending to perceptions of diversity does not occur. Because he does not attend to perceptions of diversity, he engages in thinking "space is infinite." That infinite space
Tibetan
ས་སོ་སྙམ་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་མེད་པས་མཐའ་ཡས་སོ། །གང་ལ་མཐའ་མེད་པ་དེའི་ཐོག་མ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། དབུས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད། ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འཇུག་སྟེ། དེ་ནི་དོན་དེའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་རྩོམ་པའོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་ མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་ནས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གང་ནམ་མཁའ་འདུ་ཤེས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ་སྙམ་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཅི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་། རྟོག་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བྱའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དག་ལས་ཆུང་ངུར་གྱུར་ཕྲ་བར་གྱུར་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ། ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དང་། གཞི་དེ་དང་ཐོབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མི་ཆགས་ཏེ། དེ་གོང་དུ་རྩོལ་ལོ། །དེ་གོང་དུ་རྩོལ་བ་ན་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་གང་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ཕྲ་བ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ
Chinese
如是思惟已，即圆满成就无边虚空处，而安住之。彼菩萨安住于无边虚空处等至，作是思惟：虚空是无边的，故名为无边。于无边者，何有其初？何有其中？如是，一切法皆无初、无终、无中。如是入定之菩萨，对众生生起大悲心，对诸法生起等同虚空之觉受，此乃于彼义之不生法忍。彼如是完全超脱无边虚空处，思惟：识是无边的，即圆满成就无边识处，而安住之。彼如是思惟：此缘于虚空之想，将转为识。彼如是思惟：此一切唯是识，然彼无边识亦非有，亦非无。彼如是入定，即获得不生法忍，然非圆满成就。彼如是完全超脱无边识处，思惟：一无所有，即圆满成就一无所有处，而安住之。所谓一无所有，何谓一无所有？谓贪欲、嗔恚、愚痴、分别、种种分别、完全分别，以及一切有为法，与非真实之遍计所生者，即名一无所有。一无所有者，谓较如是所说者更微小、更细微者，即名一无所有。安住于彼之菩萨，其不生法忍极炽燃、极明耀。彼以彼因、彼缘、彼基、彼得之故，不执著于一无所有处，彼更向上精进。彼更向上精进时，如是思惟：此乃于诸行之微细者，完全假立为一无所有，然彼非非想亦非非非想。所谓无想者，乃因空性之故。
English
Having thought thus, he fully accomplishes the sphere of limitless space and dwells in it. The Bodhisattva, having entered into equipoise in the sphere of limitless space, thinks thus: Space is limitless, therefore it is called limitless. For that which is limitless, how can there be a beginning? How can there be a middle? Thus, all dharmas are without beginning, without end, and without middle. The Bodhisattva who has thus entered into equipoise generates great compassion for sentient beings. For dharmas, a knowledge of equality with space arises, and this is the forbearance of non-arising of dharmas in that meaning. He completely transcends the sphere of limitless space in all aspects, and thinking, "Consciousness is limitless," he fully accomplishes the sphere of limitless consciousness and dwells in it. He thinks thus: "This perception of space will turn into consciousness." He thinks thus: "All this is only consciousness, but that limitless consciousness is neither existent nor non-existent." Having entered into equipoise in this way, he obtains the forbearance of non-arising of dharmas, but it is not fully accomplished. He completely transcends the sphere of limitless consciousness in all aspects, and thinking, "There is nothing at all," he fully accomplishes the sphere of nothingness and dwells in it. In the term "nothing at all," what is meant by "nothing"? "Nothing" refers to desire, hatred, delusion, conception, discrimination, complete discrimination, all conditioned dharmas, and those that arise from false imputation. That is called "nothing at all." "Nothing at all" refers to that which is smaller and more subtle than those things that have been spoken of. The Bodhisattva who dwells in that has a forbearance of non-arising of dharmas that is extremely blazing and extremely clear. Because of that cause, that condition, that basis, and that attainment, he does not cling to the sphere of nothingness, and he strives further upward. When he strives further upward, he thinks thus: "This is what is completely imputed as nothing in the subtle aspects of all conditioned things, but it is neither the absence of perception nor the absence of non-perception." The absence of perception is due to emptiness.