Tibetan
་སྨད་པའོ། །དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་དང་། ངེས་པར་གྱུར་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའོ། །དེ་ལ་ཐེག་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གང་གིས་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཡང་ཡུན་རིང་པོར་བསྡད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའམ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པར་མྱུར་བ་མྱུར་བར་སྡུག་བསྔལ་མཐར་དབྱུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བ་འདི་ནི་ཐེག་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་མོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་གང་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་གང་གིས་ངེས་པར་གྱུར་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་སྟེ། ངེས་པའི་ས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ངེས་པར་གྱུར་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ལ་སྨོན་པ་སྟེ། བདག་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གིས་ལྷ་ འམ་ལྷ་ལ་ལ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་པར་སྨོན་པ་སྟེ། འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ང་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙེམས་པས་ང་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ངན་ནོ། །བདག་ནི་བཙུན་ནོ། །བདག་ནི་དེ་དང་མཉམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྙེམས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྒོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྙེམས་པའོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་གཙང་བར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་འགལ་བར་སྤྱོད་པ་སྟེ། གང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྙེམས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་སྙེམས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱུག་པ་དང་། བདག་ཉིད་སྙེམས་པ་སྟེ། འདི་ནི་རྒོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པ་བཅུ་པོ་དེ་དག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་འཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།། །། བམ་པོ་གཉིས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པ་བཅུས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་འཕྲོགས་པ་དང་རྣམ་པར་མི་འགྲོ་བ་དང་། ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། འཇུག་པ་མེད་ཅིང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་། འཐབ་པ་མེད་ཅིང་རྩོད་པ་མེད་པ་དང་བྲི་བ་མེད་ཅིང་གང་བ་མེད་པ་དང་། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི
Chinese
是呵责的。其中怀疑有两种：阻碍乘和阻碍决定。其中阻碍乘的怀疑是，怀疑什么能迅速圆满现证菩提，想：这也太久了，长久住留有什么用？声闻乘或独觉乘更快，能迅速穷尽痛苦，因而舍弃大乘，这是阻碍乘的怀疑。其中阻碍决定的怀疑是什么呢？是怀疑什么不进入决定，即不进入决定的地界，这是阻碍决定的怀疑。这是两种怀疑。其中执取殊胜是指对布施等善行，希求果报，想：我以布施和持戒等，变成天或某个天，等等，所有这些都是邪愿，这称为执取殊胜。其中我慢是指因骄慢而称为我慢，这是不好的。我想：我尊贵，我与他相等，等等，骄慢就是我慢。其中掉举有两种：生起烦恼和极度骄慢。其中生起烦恼是指对色，完全执着为清净，从而以身语意做出违背的行为，这是圣者们所呵责的。其中极度骄慢是指对决定出离的道本身，极度骄慢，极度追逐，以及自以为是，这称为掉举。菩萨以这十种入法之理，通达空性的不相顺品。 第二品 种姓之子，菩萨应以十法入理通达空性之说，何为十？即：不被夺取，不转变，无贪且非离贪，无入亦无出，无斗亦无诤，无减亦无增，一切行皆自性
English
is reprehensible. Doubt is of two kinds: that which obstructs the vehicle and that which obstructs certainty. Among these, doubt that obstructs the vehicle is the doubt that questions what quickly and manifestly perfects enlightenment, thinking: What is the use of staying for so long? The Hearer's Vehicle or the Solitary Realizer's Vehicle is faster, quickly exhausting suffering, and thus abandoning the Great Vehicle. This is doubt that obstructs the vehicle. What is doubt that obstructs certainty? It is the doubt that does not enter into certainty, that is, it does not enter into the realm of certainty. This is doubt that obstructs certainty. These are the two kinds of doubt. Among these, taking as supreme is wishing for the fruit of well-practiced generosity and so on, thinking: May I, through generosity and discipline and so on, become a god or some god, and so on. All of these are wrong aspirations. This is called taking as supreme. Pride is called pride because of arrogance. This is bad. Thinking: I am noble, I am equal to him, and so on. Arrogance is pride. Agitation is of two kinds: generating afflictions and extreme arrogance. Generating afflictions is to completely fixate on form as pure, and then to act contrary with body, speech, and mind. This is what the noble ones condemn. Extreme arrogance is extreme arrogance in the very path of definite emergence, extreme pursuit, and self-conceit. This is called agitation. Bodhisattvas should understand the non-concordant aspects of emptiness through these ten ways of entering the Dharma. Second Chapter Son of lineage, Bodhisattvas should understand the teaching of emptiness through the ten ways of entering the Dharma. What are the ten? They are: not being robbed, not being transformed, being without attachment and not being separated from attachment, being without entering and without leaving, being without fighting and without contention, being without decrease and without increase, all phenomena being of their own nature.
Tibetan
ས་འགགས་པར་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་གང་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐྱེད། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་བཀག་གོ་ཞེས་ཐོས་ན་མི་སྐྲག་པ་དང་། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་དེ་དག་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཐོས་ན་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ནི་རྟག་པ། ཆོས་རྣམས་ནི་མི་ཟད་པའོ་ཞེས་ཐོས་ན་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་མི་འཕྲོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་ཏེ། རྙེད་པས་དགའ་བ་ཡང་མེད་མ་རྙེད་པས་མི་དགའ་བ་ཡང་མེད། གྲགས་པས་ཡི་སོས་པ་ཡང་མེད། མ་གྲགས་པས་སྲོ་ཤི་བ་ཡང་མེད། སྨད་པས་ཞུམ་པ་ཡང་མེད། བསྟོད་པས་དགའ་བར་སེམས་པ་ཡང་མེད། བདེ་བས་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད། སྡུག་བསྔལ་བས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་དེ། གང་དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་འཕྲོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་མི་འགྲོ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་གང་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་འགྲོ། གང་དུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་འགྲོ། དེ་གང་ནས་རྣམ་པར་འགྲོ་བ་དང་། གང་དུ་རྣམ་པར་འགྲོ་བ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་སོ། །གང་མི་འགྲོ་རྣམ་པར་མི་འགྲོ་བ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་འགྲོ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པའམ། མི་ཆགས་པ་མེད་དེ། དེ་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་གང་ལ་མི་ཆགས་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞིང་། གང་ཆོས་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཆགས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་འཇུག་པ་མེད་ཅིང་ལྡོག་པ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་འཇུག །གང་ནས་ཀྱང་མི་ལྡོག་སྟེ། དེ་གང་ལ་འཇུག་པ་དང་། གང་ནས་ཀྱང་ལྡོག་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ལ་མི་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ལྟར་འ
Chinese
忍耐地裂，以及听闻任何法皆非凡夫所生，亦非诸佛所断，而不生怖畏；听闻轮回自性与涅槃自性相同，而不生疑惑；听闻如来之身是常，诸法是不灭，即是趣入。 于此，如何以不被夺取而了知空性语者？空性语者因不住留，故不被世间诸法所夺，得利不喜，不得利亦不忧；闻名不悦，不闻名亦不恼；受辱不馁，受赞亦不喜；安乐不染著，痛苦不厌离。何者如是而不被世间诸法所夺，即是知空性者。如是不被夺取而了知空性语者。 如何以不游移而了知空性语者？空性语者从任何处皆不游移，往任何处亦不游移。彼从何处游移，往何处游移，彼即见为空性，知为空性。何者不游移、不往移，彼亦知为空性。如是不游移而了知空性语者。 如何以无染著且非远离染著而了知空性语者？空性语者于任何处皆无染著或不染著。彼于何染著，于何不染著，彼即知为空性，见为空性。于何法染著，以及无染著，彼亦知为空性。如是无染著且非远离染著而了知空性语者。 于此，如何以无趣入且无退转而了知空性语者？空性语者于任何处皆不趣入，从任何处皆不退转。彼于何趣入，从何处退转，彼即知为空性，见为空性。然亦非不趣入菩提之资粮，何者如是
English
Enduring the cracking of the earth, and not being afraid upon hearing that no dharma is produced by ordinary beings, nor stopped by the Buddhas; not doubting upon hearing that the nature of samsara and the nature of nirvana are the same; entering upon hearing that the body of the Tathagata is permanent, and that all dharmas are imperishable. Here, how does one comprehend the speaker of emptiness through non-seizure? The speaker of emptiness is not seized by worldly dharmas because he does not abide. He is not delighted by gain, nor displeased by loss. He is not pleased by fame, nor withered by obscurity. He is not disheartened by blame, nor does he rejoice in praise. He does not become attached to pleasure, nor does he become disgusted by suffering. Whoever is not seized by worldly dharmas in this way is one who knows emptiness. Thus, one comprehends the speaker of emptiness through non-seizure. How does one comprehend the speaker of emptiness through non-movement? The speaker of emptiness does not move from anywhere, nor does he move to anywhere. He sees and knows as emptiness from where he moves and to where he moves. He also knows as emptiness that which does not move or move away. Thus, one comprehends the speaker of emptiness through non-movement. How does one comprehend the speaker of emptiness through being without attachment and also not being separate from attachment? The speaker of emptiness has neither attachment nor non-attachment to anything. He knows and sees as emptiness to what he is attached and to what he is not attached. He also knows as emptiness to what dharma he is attached and to what he is without attachment. Thus, one comprehends the speaker of emptiness through being without attachment and also not being separate from attachment. Here, how does one comprehend the speaker of emptiness through being without entering and without turning back? The speaker of emptiness does not enter into anything, nor does he turn back from anything. He knows and sees as emptiness into what he enters and from what he turns back. However, he also does not not enter into the accumulations of enlightenment. Whoever is like that