Tibetan
ཉན་ཐོས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་སྟོན་གྱི། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་གྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་། ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པའི་ལམ་དང་། སྟོང་པ་ ཉིད་ཀྱི་ལམ་སྟོན་གྱི། བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། གསོ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་།གང་ཟག་གི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །མཐའ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་སྟོན་གྱི། མཐའ་གཉིས་ལ་གནས་པ་མི་སྟོན་ཏོ། །སེམས་གཡེངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་སྟོན་གྱི་གཡེང་བའི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །སྤྲོས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལམ་སྟོན་གྱི་བྱིས་པ་སྤྲོས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །འཁོར་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྟོན་གྱི་འཁོར་བའི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །ལམ་གོལ་བར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལམ་སྲོལ་མ་དོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚེར་མ་མེད་པའི་ལམ་སྟོན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ཚེར་མས་གང་བའི་ལམ་མི་སྟོན་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་བཅུ་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལམ་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་བཅུ་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ལུས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་སོ། །ཚོར་བ་རྣམས་དང་། སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་དང་། ཡུལ་རྣམས་དང་། དགོན་པ་རྣམས་དང་། གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། གཞོངས་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རྣམས་དང་། རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། གྲགས་པ་དང་། སྒྲ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསླབ་པ་བཅས་པ་རྣམས་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལུས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་ཞེ་ན། རིགས་ཀྱི་
Chinese
对于以声闻乘调伏的众生，宣说声闻乘之道，而不宣说菩萨之道。对于以一切智智调伏的众生，宣说一切智智之道，而不宣说独觉之道。对于以独觉乘调伏的众生，宣说独觉乘之道，而不宣说一切智智之道。对于执著于我的众生，以及执著于法的众生，宣说无我之道和空性之道，而不宣说我、众生、命、滋养、士夫和补特伽罗之道。对于安住于二边的众生，宣说远离二边之道，而不宣说安住于二边。对于心散乱的众生，宣说止和胜观之道，而不宣说散乱之道。对于喜爱戏论的众生，宣说如实之道，而不宣说孩童喜爱戏论之道。对于喜爱轮回的众生，宣说涅槃之道，而不宣说轮回之道。对于进入歧途的众生，宣说非歧途和无荆棘之道，而不宣说充满烦恼荆棘之道。种姓之子，菩萨具有这十种法，就是不颠倒宣说道的那些人。种姓之子，菩萨具有十种法，就是恒常相续不断地等持心的人。哪十种呢？即是：于身念住极近而住。于诸受、心和法，以及处所、寂静处、村落、城市、城镇、田野、地方、国王的宫殿眷属，以及利得、恭敬、名声、声音、偈颂，以及如来所制定的学处，以及近烦恼、遍烦恼和一切随烦恼，皆念住极近而住。种姓之子，菩萨如何于身念住极近而住呢？种姓之
English
To beings tamed by the Shravaka Vehicle, one teaches the path of the Shravaka Vehicle, but not the path of the Bodhisattva. To beings tamed by Omniscience itself, one teaches the path of Omniscience itself, but not the path of the Pratyekabuddha. To beings tamed by the Pratyekabuddha, one teaches the path of the Pratyekabuddha, but not the path of Omniscience itself. To beings who are manifestly attached to self, and to those who are manifestly attached to dharma, one teaches the path of selflessness and the path of emptiness, but not the path of self, sentient beings, life, nourishment, person, or individual. To beings who abide in the two extremes, one teaches the path that is free from the two extremes, but one does not teach abiding in the two extremes. To beings whose minds are distracted, one teaches the path of Shamatha and Vipassana, but one does not teach the path of distraction. To beings who are manifestly delighted in elaboration, one teaches the path of Suchness, but one does not teach the path of children who are manifestly delighted in elaboration. To beings who are manifestly delighted in Samsara, one teaches the path of Nirvana, but one does not teach the path of Samsara. To beings who have entered a wrong path, one teaches the path that is not a wrong path and is without thorns, but one does not teach the path that is full of the thorns of affliction. Son of good family, Bodhisattvas who possess these ten dharmas are those who teach the path without reversing it. Son of good family, Bodhisattvas who possess ten dharmas are those who constantly and continuously maintain equanimity of mind. What are the ten? They are as follows: One abides, having established mindfulness very closely on the body. And on feelings, mind, and dharmas, as well as places, solitary places, villages, cities, towns, fields, regions, the retinues of the king's palace, as well as gain, respect, fame, sound, verses, as well as the precepts established by the Tathagata, as well as near afflictions, pervasive afflictions, and all encompassing afflictions, one abides, having established mindfulness very closely. Son of good family, how does a Bodhisattva abide, having established mindfulness very closely on the body? Son of
Tibetan
བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལུས་དང་ལྡན་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་སྤོང་ངོ་། །དེ་འོག་གི་རྐང་པའི་མཐིལ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡར་ལ་ཀླད་པའི་བར་དུ་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པ་ལ་རྟོག་གོ །ལུས་ལ་བདག་མེད་པར་ཡང་རྟོག་གོ །ལུས་མི་བརྟན་པ་དང་། འཇིག་པ་དང་། ཆུ་རྒྱུས་ཀྱིས་གླགས་པ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། དྲི་ང་བ་དང་། ཁ་དོག་མི་སྡུག་པར་རྟོག་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚེ། གང་ལུས་ལ་ལུས་སུ་འདོད་པ་དང་། ལུས་ལ་འདོད་ཆགས་པ་དང་། ལུས་ལ་དགའ་བ་དང་། ལུས་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་། ལུས་ལ་ཞེན་པ་དེ་དག་མི་འབྱུང་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་དེའི་རྐྱེན་དེའི་གཞིས་ལུས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ལུས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྣམས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལུས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་ཞེ་ན། འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཚོར་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྡུག་བསྔལ་ན། བྱིས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བར་འཛིན་ཏེ། བྱིས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འཛིན་གྱིས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བར་ཐུགས་སུ་ཆུད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་བསླབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་འགོད་ཀྱིས་བདག་གིས་ཀྱང་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་བསླབ་པར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་རྟོག་པས་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་སོ། །དེ་ཚོར་བ་དག་ལ་ཆགས་པའང་མེད། ཁོང་ཁྲོ་བའང་མེད་ཅིང་དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ཀྱང་བསླབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་འགོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ལ་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་གནས་ཞེ་ན། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། སེམས་འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་མངོན་པར་དགའ་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བར་མངོན་པར་དགའ་བའོ། །བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་དགའ་བའོ། །མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་མངོན་པར་དགའ་བའོ། །གཡོ་ཞིང་མི་བརྟན་པ་ལ་མྱུར་དུ་འགྱུར་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བའོ། ། ངན་སོང་རྣམས་ཀྱི་སྒོའོ། །ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
這個兒子，凡是菩薩具有身體的罪惡不善之法，都以正確的智慧徹底觀察並完全捨棄。從腳底開始，向上直到頭頂，觀察身體的過患。也觀察身體無我。觀察身體不穩定、會毀壞、被筋脈連接、氣味不好、臭穢、顏色不美觀。當這樣觀察時，凡是對身體產生身體之想、對身體產生貪慾、對身體產生喜愛、對身體產生我所執、對身體產生執著，這些都不會產生。由於那個原因、那個條件、那個基礎，就不會被與身體相關的法所支配。否則，與身體相關的法就會被它自身所支配。這樣，就是對身體非常專注地安住。菩薩如何對感受專注地安住呢？ 這裡，菩薩這樣想：所有這些感受都是痛苦，愚癡顛倒的人們卻執著為快樂。愚昧無知的人們將痛苦執著為快樂，而聖者們則了知一切都是痛苦，因此為了捨棄它而努力。也要引導其他眾生進入那個教法，自己也要跟隨他們學習。這樣觀察，就是對感受非常專注地安住。他對那些感受沒有貪戀，也沒有嗔恨，而是為了捨棄它們而精進。也要引導其他人進入那個教法。這樣，就是對感受非常專注地安住。菩薩如何對心專注地安住呢？ 他這樣想：這個心對於無常的事物顯現為恆常而感到歡喜，對於痛苦顯現為快樂而感到歡喜，對於無我顯現為有我而感到歡喜，對於不淨顯現為清淨而感到歡喜，動搖且不穩定，迅速變化，是煩惱的根本，是惡趣之門，是近分的煩惱。
English
This son, whatever sinful and unwholesome dharmas a Bodhisattva possesses in relation to the body, he thoroughly examines them with correct wisdom and completely abandons them. Starting from the soles of the feet and going upwards to the crown of the head, he contemplates the faults of the body. He also contemplates the body as being without self. He contemplates the body as being impermanent, decaying, connected by tendons, having an unpleasant odor, being foul-smelling, and having an unattractive color. When he contemplates in this way, thoughts of the body as a body, attachment to the body, delight in the body, grasping at the body as self, and clinging to the body will not arise. Because of that cause, that condition, that basis, he will not be controlled by the dharmas associated with the body. Otherwise, the dharmas associated with the body will be controlled by it. Thus, he dwells with mindfulness closely set on the body. How does a Bodhisattva dwell with mindfulness closely set on feelings? Here, the Bodhisattva thinks thus: "All these feelings are suffering, but foolish and inverted people cling to them as happiness. Ignorant people cling to suffering as pleasure, but noble ones understand that all is suffering, and therefore they strive to abandon it." He also guides other beings into that teaching, and he himself will follow them in learning. By contemplating in this way, he dwells with mindfulness closely set on feelings. He has no attachment to those feelings, nor anger, but he strives to abandon them. He also guides others into that teaching. Thus, he dwells with mindfulness closely set on feelings. How does a Bodhisattva dwell with mindfulness closely set on the mind? He thinks thus: "This mind delights in perceiving impermanence as permanence, delights in perceiving suffering as happiness, delights in perceiving no-self as self, delights in perceiving impurity as purity, is wavering and unstable, changes rapidly, is the root of afflictions, is the door to the lower realms, and is the proximate affliction."