Tibetan
ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འཆབ་པ་མེད་དེ། བདག་ཉིད་ཆུང་ཟད་ཅིག་ཁོ་རུ་ཆུང་བས་དེའི་ཕྱིར་བདག་ཞི་བའི་ཆོས་སྟོན་པ་དེར་འགྲོ་མ་ནུས་པར་གྱུར་དུ་ཟད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དག་ནི་ཆོས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འཆབ་པ་མེད་ཀྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དག་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙོམས་པས་ན་གང་བདག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པས་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོ་འདི་ཉིད་ལ་གནས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་མེད་པ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་མི་གནས་ཞེ་ན་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་གང་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཡོད་པ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་མི་འགྲོའོ། །གང་མི་འགྲོ་བ་དེ་ནི་མི་གནས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པ་དང་། དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལ་གནས་པ་འདི་ལ་གནས་པ་ལས། ལྷའི་བུ་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་དེ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་འཁོར་དེར་འོད་ཟེར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷའི་བུ་འོངས་ཏེ་འདུག་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་ གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་གནས་པ་གང་ལ་གནས་ཏེ། ད་ལྟར་ལངས་པ་ལགས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་བདག་ལ་གནས་པ་ཡོད་ན་ནི་བདག་གནས་པས་གནས་པར་བྱེད་ན། ལྷའི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་གནས་པ་མེད་མོད་ཀྱི། ལྷའི་བུ་ཁྱོད་གནས་པ་གང་ལ་གནས་ཏེ་ད་ལྟར་ལངས་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ། བདག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པས་གནས་ཏེ་ད་ལྟར་ལངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས། སྨྲས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་ན་དྲན་པ་མེད། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེར་གནས་ཏེ་ད་ལྟར་ལངས་པ་ལགས་སམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། གནས་པ་གང་ལ་གནས་ན་བྱིས་པ་ལྟ་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་རྒྱུ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་པ་དེ་ལ་གནས་ཏེ་བདག་ད་ལྟར་ལངས་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
为什么呢？因为如来们对于法没有老师的隐瞒，因为我自身太小了，所以我就不能去往那宣说寂静之法的处所了。如来们对于法没有老师的隐瞒，如来们对于一切众生都是平等的，所以我安住在正念中，心想就住在这环山的顶峰上。对于此，妙吉祥童子所说的正念是这样的：例如，一切法没有忆念，没有作意，一切法不住留，一切法没有住处。为什么不住留呢？因为没有去处。任何法都不是真实存在的，因此它们不去。凡是不去的，就是不住留的。例如，显示住留和非住留，没有忆念且没有作意，这就是妙吉祥的正念。之后，妙吉祥童子安住于正念，从这安住处起身，四万二千天子前往妙吉祥童子所在之处，到达后，顶礼妙吉祥童子的双足，然后坐于一旁。之后，在那个眷属中，名为光芒幢的天子前来，坐下后对妙吉祥童子这样说道：妙吉祥，您安住在何处，现在才起身呢？妙吉祥说：天子，如果我有什么安住处，我就会因为安住而安住。天子，因为一切法都是空性的，所以我没有安住处。天子，你说你安住在何处，现在才起身呢？我说，我安住在正念中，因为安住于正念，所以现在才起身。问道：妙吉祥，安住在正念中是怎样的呢？答道：一切法没有忆念，没有作意。问道：妙吉祥，您是安住在没有忆念，没有作意之处，现在才起身的吗？妙吉祥说：凡是安住之处，就像孩童一样的所有异生凡夫，贪欲、嗔恨和愚痴生起之处，我就安住在那里，现在才起身的。
English
Why is that? Because the Tathagatas have no teacher's concealment regarding the Dharma, because I myself am too small, so I could not go to that place where the peaceful Dharma is taught. The Tathagatas have no teacher's concealment regarding the Dharma, the Tathagatas are equal to all sentient beings, so I abide in mindfulness, thinking that I dwell on this peak of the surrounding mountains. Regarding this, the mindfulness of Manjushri, the youthful one, is like this: For example, all dharmas have no memory, no attention, all dharmas do not abide, all dharmas have no dwelling place. Why do they not abide? Because there is nowhere to go. No dharma is truly existent, therefore they do not go. Whatever does not go, does not abide. For example, showing abiding and non-abiding, without memory and without attention, this is the mindfulness of Manjushri. Then, Manjushri, the youthful one, abiding in mindfulness, from this place of abiding, forty-two thousand sons of gods went to where Manjushri, the youthful one, was, and after arriving, prostrated at the feet of Manjushri, the youthful one, and then sat on one side. Then, in that retinue, a son of the gods named Light Banner came, sat down and said to Manjushri, the youthful one: Manjushri, where do you abide, that you have just risen now? Manjushri said: Son of the gods, if I had any abiding place, I would abide because of abiding. Son of the gods, because all dharmas are empty, I have no abiding place. Son of the gods, you say where do you abide, that you have just risen now? I say, I abide in mindfulness, because I abide in mindfulness, so I have just risen now. Asked: Manjushri, what is it like to abide in mindfulness? Replied: All dharmas have no memory, no attention. Asked: Manjushri, are you abiding in the place where there is no memory, no attention, that you have just risen now? Manjushri said: Wherever one abides, like all ordinary beings who are like children, where greed, hatred, and delusion arise, I abide there, and have just risen now.
Tibetan
།ལྷའི་བུ་འོད་ཟེར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་དམིགས་པའི་གནས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་དམིགས་པའོ། །མཚན་མ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་དམིགས་པའོ། །དེ་བས་ན་གནས་པ་དེ་ལ་གནས་ཏེ་ད་ལྟར་ལངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་པ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་གང་ན་དྲན་པ་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་གནས་པའི་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གནས་པ་དེ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་མི་གནས། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མི་གནས། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་མི་གནས་སོ། །གང་ཁམས་གསུམ་ལ་མི་གནས་པ་དེ་དག་ནི་མཉམ་པའི་གནས་པས་གནས་པའོ། །གང་མཉམ་པའི་གནས་པས་གནས་པ་དེ་དག་ལ་ནི་མི་མཉམ་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་མི་མཉམ་པ་མེད་པ་དེ་དག་ནི་འགྲོ་བ་མེད་དོ། །གང་ལ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ དེ་དག་ལ་ནི་མ་རིག་པ་མི་མཐོང་ངོ་། །གང་མ་རིག་པ་མི་མཐོང་བ་དེ་དག་ལ་ནི་རིག་པ་མ་སྐྱེས་སོ། །གང་རིག་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །གང་མི་འབྱུང་བ་དེ་དག་ནི་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་འཇིག་པ་མེད་དོ། །གང་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་དག་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །གང་མ་བྱུང་བ་དེ་དག་ནི་དབྱེ་བར་མི་ནུས་སོ། །གང་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་ལྷའི་བུ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་བུ་དེ་ནི་འཕགས་པ་གནས་པ་རྡུལ་དང་བྲལ་བའོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་རྡུལ་ཅེས་བགྱི་བ་ལགས། སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་ཆུང་ངུ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྡུལ་ཏོ། །ལྷའི་བུ་མཚན་མ་ནི་རྡུལ་ཏོ། །འདུ་ཤེས་དང་། འཛིན་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། རློམ་སེམས་དང་། འདུད་པ་དང་། ཁེངས་པ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། ཆགས་སེམས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་། དམིགས་པ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། རྟོག་པ་དང་། རྟོག་པའི་མཚན་མ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་། ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ང་སློང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཆད་པར་འཛིན་པ་དང་། རྟག་པར་འཛིན་པ་དང་། མེད་པར་འཛིན་པ་དང་། ལོག་པར་འཛིན་པ་དང་། ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང་། མེད་པར་འཛིན་པ་དང་། ལྷའི་བུ་ཇི་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་སྤྲོས་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་པ་དང་། སྒྲུན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རྡུལ་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ནས
Chinese
天子光芒幢请问：文殊，何为如来所不缘之住处？答：天子，安住于空性，是如来所不缘。安住于无相，以及安住于无愿，是如来所不缘。因此，安住于彼住处，而今方起立。请问：安住于念住是何等？答：天子，何处无忆念，无作意，彼乃殊胜之住处。安住于彼住处者，不住于欲界，不住于色界，不住于无色界。不住于三界者，乃以平等之住而住。以平等之住而住者，则无不平等。无不平等者，则无行。无行者，则不见无明。不见无明者，则无生起明。无生起明者，则不生。不生者，则不转为生。不转为生者，则无坏灭。无坏灭者，则不生。不生者，则不可分别。不可分别者，天子，乃极清净。天子，彼乃圣者之住处，离尘垢。请问：文殊，何谓尘垢？答：天子，于微小处，生起执持如来之分别识，彼乃尘垢。天子，相乃尘垢。受与，取与，贪与，慢心与，敬与，骄与，礼拜与，贪心与，嗔恚与，缘与，行与，愿与，分别与，分别之相与，周遍分别与，种种分别与，一切分别与，于境作意与，生起我与，断见执与，常见执与，无见执与，邪见执与，有见执与，无见执与。天子，如是所有种种分别、戏论、作意、心念、诤论，彼一切于圣者之法调伏中，说为尘垢。此后
English
The son of the gods, Light Banner, asked: "Manjushri, what is the abode that the Tathagata does not apprehend?" Replied: "Son of the gods, abiding in emptiness is what the Tathagata does not apprehend. Abiding in the signless, and abiding in the wishless, is what the Tathagata does not apprehend. Therefore, abiding in that abode, I now arise." Asked: "What is it like to abide in mindfulness?" Replied: "Son of the gods, where there is no memory and no attention, that is the supreme abode. Those who abide in that abode do not abide in the desire realm, do not abide in the form realm, and do not abide in the formless realm. Those who do not abide in the three realms abide in equanimity. Those who abide in equanimity have no inequality. Those who have no inequality have no going. Those who have no going do not see ignorance. Those who do not see ignorance do not give rise to knowledge. Those who do not give rise to knowledge do not arise. Those who do not arise do not become arising. Those who do not become arising have no destruction. Those who have no destruction do not arise. Those who do not arise cannot be distinguished. Those who cannot be distinguished, son of the gods, are utterly pure. Son of the gods, that is the abode of the noble ones, free from dust." Asked: "Manjushri, what is called dust?" Replied: "Son of the gods, in the smallest place, the arising of consciousness that apprehends the Tathagata is dust. Son of the gods, signs are dust. Feeling, grasping, attachment, pride, reverence, arrogance, worship, desire, anger, conditions, going, aspiration, discrimination, the signs of discrimination, complete discrimination, various discriminations, all discriminations, attention to objects, the arising of self, the holding of annihilation, the holding of permanence, the holding of non-existence, the holding of wrong views, the holding of existence, the holding of non-existence. Son of the gods, all such discriminations, elaborations, attentions, thoughts, and contentions are said to be dust in the discipline of the noble Dharma." Then
Tibetan
་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ལྷའི་བུ་འོད་ཟེར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཡང་འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པ་བཤད་པ་འདི་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་ཆོག་གིས་མ་རྟོག་ཤིག །ཁྱོད་ནི་མ་སྐྱེས་པ་མ་བྱུང་བ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ལེགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། ལྷའི་བུ་གང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བརྟན་པ་འདི་ནི་བཤད་པའམ། བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་ པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་བརྗོད་པ་གང་ཡང་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མི་བརྗོད་པའོ། །ལྷའི་བུ་འོད་ཟེར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་གནས་པ་གང་ལ་གནས་པ་བྱིས་པ་ལྟ་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་རྣམས་རྒྱུ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་པ་དེ་ལ་གནས་ཏེ་ལངས་སོ་ཞེས་དེ་སྐད་བཤད་པ་གང་ལ་གནས་ན་བྱིས་པ་ལྟ་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་རྣམས་རྒྱུ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་བྱིས་པ་ལྟ་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་གནས་ན། འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་རྣམས་རྒྱུ་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པའི་བྱིས་པ་ལྟ་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་རྣམས་རྒྱུ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལས་བྲལ་ཏེ་བཤད་མི་ནུས་སོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཞེས་བགྱི་བ་གང་གི་ཚིག་བླ་དགས་ལགས། སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཞེས་བགྱི་བ་གང་གི་ཚིག་བླ་དགས་ལགས། བདག་གི་མཐའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་བདག་གི་མཐའ་ཞེས་བགྱི་བ་གང་གི་ཚིག་བླ་དགས་ལགས། སྨྲས་པ། འཁོར་བའི་མཐའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ། །གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ་འཁོར་བའི་མཐའ་ཞེས་བགྱི་བ་གང་གི་ཚིག་བླ་དགས་ལགས། སྨྲས་པ། ནམ་མཁའི་ཚིག་བླ་དགས་ཡིན་ནོ། །ལྷའི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་ནི་མཐའ་མ་མེད། ཆད་པ་མེད། རིང་བ་མེད། ཐུང་
Chinese
当文殊童子出现时，天子光芒幢幡赞叹道：文殊，好啊！好啊！又说：文殊，你所说的安住于念住是好的。文殊说：天子，不要这样认为。你以未生、未现、未示之法来赞叹，天子，哪里能说或表达安住于念住的坚定呢？为什么呢？因为一切法都不可说，一切法都是不可说的。为什么呢？因为没有任何言说，所以它们是不可说的。天子光芒幢幡问道：文殊，安住于何处，能使如孩童般的凡夫众生的贪欲、嗔恨和愚痴生起？安住于何处，能使如孩童般的凡夫众生的贪欲、嗔恨和愚痴生起呢？文殊说：天子，如果如孩童般的凡夫众生安住于无实有之处，贪欲、嗔恨和愚痴就会生起。安住于法界，安住于真实之际，安住于如是的如孩童般的凡夫众生的贪欲、嗔恨和愚痴就会生起。为什么呢？因为没有任何法可以脱离法界、如是和真实之际来说明。问道：文殊，所谓的真实之际是什么的异名呢？答道：天子，所谓的真实之际是众生之边的异名。问道：文殊，所谓的众生之边是什么的异名呢？是我的边的异名。问道：文殊，所谓的我之边是什么的异名呢？答道：是轮回之边的异名。问道：文殊，所谓的轮回之边是什么的异名呢？答道：是虚空的异名。天子，比如虚空的界限没有边际，没有断灭，没有长短。