Tibetan
་དག་གང་ཡིན། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དག་འདས་པ་མ་ཡིན། མ་བྱོན་པ་མ་ཡིན། ད་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གང་དུས་གསུམ་དུ་སྟོང་པ་དེ་ནི་བལྟ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡང་འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་གིས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟ་བར་བྱ། ཅི་ཤའི་མིག་གིས་བལྟ་བར་བྱའམ། འོན་ཏམ་ལྷའི་མིག་གིས་བལྟ་བར་བྱ། གལ་ཏེ་ཤའི་མིག་གིས་བལྟ་ན་ནི་ཤའི་མིག་ནི་སྟོང་པ་སྟེ་སྟོང་པས་ནི་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་སྟེ་ལྷའི་མིག་གིས་བལྟ་ན་ནི་དེ་ལ་ལྷའི་མིག་ཏུ་བརྟགས་ན་ལྷའི་མིག་གོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྟགས་པའི་མིག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་མཐོང་ངོ་། །སྨྲས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ནི་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་ན། དེ་ལ་སུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟ་བར་མི་འགྱུར། མཆོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེའམ། སངས་རྒྱས་ཞེའམ། སེམས་ཅན་ཞེའམ། བགྲོ་བ་ཞེའམ། མཆོད་པ་ཞེའམ། ལྟ་བ་ཞེས་གང་ཆུང་ཟད་སྨྲ་བ་སྨོས་པ་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འཁྲུགས་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱེད་ལས་གང་བཟོད་པ་དག་ནི་འདོང་ངོ་། །གང་མི་བཟོད་པ་དག་ནི་ཁྱེད་ཅིག་བདག་ནི་འགྲོའོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཀྱིས་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཅིག་ཏུ་སོང་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་འཁོར་དེ་ནས་སུའང་མ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་དཔུང་པ་བརྐྱང་བ་ལས་བསྐུམ་པའམ། བསྐུམ་པ་ལས་བརྐྱང་བ་ཙམ་དུ་དེའི་ཐང་ཅིག་སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ་གྱིས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས་ཀུན་དུ་འོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་འདུག་གོ །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལ་ལན་བདུན་བསྐོར་ནས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་གི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །ཡང་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་གཡས་ཕྱོགས་ན་སྲིང་མོ་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཅས་ཤིང་འདུག་སྟེ། དེ་ཀུ
Chinese
是什么呢？文殊，如来不是已逝，不是未到，不是现在，任何法在三时中是空性，那是不能见的。如是说。又说文殊，要见如来，用哪个眼的识去见如来呢？是用肉眼去见呢？还是用天眼去见呢？如果用肉眼去见，肉眼是空性的，空性是不能见的。如果用天眼去见，那么认为那是天眼，就会产生天眼的念头，用分别的眼是不能见到如来的。说：善男子，你所说的都是空性，这样谁也见不到如来，供养不了如来。善男子，如来，佛，有情，辩论，供养，见等等，任何微小的言说、陈述、表达的文字，一切文字的自性都是空性。因此，名为平等性的词语，不会扰乱如实性，不会改变如实性，你们中谁能忍受的就留下，谁不能忍受的就离开，我走了。然后文殊童子，因为不满足于法，所以无二，变成了一个，凭借佛的威力，眷属中谁也没有离开。然后文殊童子，就像一个大力士伸开手臂又收回，或者收回又伸开一样，在那一弹指、一瞬间、一刹那间，文殊童子从娑婆世界隐没，到达普光世界。然后文殊童子绕三千大千世界七圈，用头顶礼那些佛陀薄伽梵的足，然后坐于一旁。又在那时，薄伽梵如来入欲王（འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ།）的右侧，有一位名叫除疑的姐妹，结跏趺坐而坐着，她...
English
What are they? Manjushri, the Tathagatas are not past, not future, not present. Any dharma that is empty in the three times cannot be seen. Thus he spoke. Again, Manjushri, if one says one sees the Tathagata, with which eye-consciousness does one see the Tathagata? Does one see with the eye of flesh? Or does one see with the divine eye? If one sees with the eye of flesh, the eye of flesh is empty, and emptiness cannot be seen. If one sees with the divine eye, then if one considers it to be the divine eye, one will have the thought that it is the divine eye. One cannot see the Tathagata with the eye of discrimination. He said: Son of good family, since you explain everything as emptiness, then no one will be able to see the Tathagata or make offerings to the Tathagata. Son of good family, the words Tathagata, Buddha, sentient being, debate, offering, seeing, etc., any small utterance, statement, or expression, all those letters are empty in their nature. Therefore, the term called equality does not disturb suchness, it does not change suchness. Those of you who can endure, stay. Those who cannot endure, leave. I am leaving. Then Manjushri, the youth, because he was not satisfied with the Dharma, became non-dual and became one. By the power of the Buddha, none of the retinue left. Then Manjushri, the youth, like a strong man extending his arm and retracting it, or retracting it and extending it, in that snap of the fingers, instant, or moment, Manjushri, the youth, disappeared from the Saha world and went to the world of Universal Light. Then Manjushri, the youth, circled the three thousand great thousand worlds seven times, bowed his head at the feet of those Buddhas, the Bhagavat, and sat to one side. Also at that time, on the right side of the Bhagavat Tathagata Entering Desire King, there was a sister named Remover of Doubt, sitting in the lotus position, and she...
Tibetan
ན་དུ་ཟླ་བའི་འོད་དྲི་མ་ མེད་པར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བསྟོད་དོ། །བཀུར་རོ། །ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པའོ། །སྟོང་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནས་དམིགས་པ་ཆེན་པོས་བསྐྱོད་ཅིང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཆེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་འོངས་ཀྱིས། གང་ངས་ནི་འདི་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོ་ལ་འཕངས་པ་དང་འདི་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་པར་འགྱུར་བས་སྐྱེ་བོ་ཕྱི་མ་དག་དང་། མ་འོངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ལ་ཡང་སྣང་བར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དེ་ལྟར་ཟབ་པས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་སྟོང་པ་ལ་གནས་པའི་མཆོག་ཀྱང་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོར་འཕངས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གང་གི་དབང་མ་མཐོང་ནས་འདིར་འོངས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་ན་མཆིས་པ་ལས་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བ་ནི་དཀོན་ནོ། །ཆོས་ཐོས་པ་ཡང་དཀོན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་འོད་ཅེས་བགྱི་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ཡང་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔག་ཏུ་མ་མཆིས། གྲངས་མ་མཆིས་པ་དག་ཚོགས་སོ། །ཚོགས་ནས་སངས་རྒྱས་བགྲོ་བ་ཞེས་བགྱི་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འཆད་ཀྱིས། བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཆོས་བཤད་པ་དེ་དག་མཉན་དུ་མཆིའོ་སྙམ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་ཆོས་ཉན་པའི་སླད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདིར་མཆིས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་དེའི་ཚེ་ཅི་ནས་ཀྱང་ རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོར་འཕངས་པར་གྱུར་ལ། བདག་གང་དུ་བླངས་ཤིང་ཁྱེར་སྙམ་དུ་ཡང་མི་ཤེས་པ་དེ་འདྲ་བར་མྱུར་དུ་བཏེག་སྟེ་འཕང་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུ
Chinese
于彼如月之光明，无垢显现之三摩地中入定。其后，世尊如来入欲王如是思惟：此妙吉祥童子乃诸佛世尊赞叹于我，恭敬于我，于甚深能忍，安住于空性者也。如是思惟，此乃从娑婆世界之界，以大执持而行，且具大我执而来。我将此抛向铁围山之顶，并由此开始宣说甚深之法，如此一来，亦将示现于未来之众生，以及未来之菩萨。何以故？如是佛之法不可思议，如是甚深，如妙吉祥童子般安住于空性之殊胜者，亦将被抛向铁围山之顶也。其后，世尊如来入欲王以此语告妙吉祥童子：妙吉祥，汝未见何义而来此？妙吉祥答言：世尊，我乃于娑婆世界之界中，如是思惟：诸佛世尊出现于世间甚为稀有，听闻佛法亦甚为稀有。于名为普光之世界界中，亦有十方诸佛世尊无数无量聚集。聚集后宣说名为“佛陀辩论”之法类。我思惟欲见彼等如来，并听闻彼等说法，故世尊，我乃为听闻佛法之故而来此佛土。其后，世尊如来入欲王于彼时，无论如何亦现神通之加持，现神通之加持故，妙吉祥童子被抛向铁围山之顶。亦不知自己被抓往何处，如是迅速提起抛掷之神通加持而现之。其后，妙吉祥童
English
There, he entered into the samadhi called 'Appearing without Stain, Like the Light of the Moon.' Then, the Bhagavan Tathagata Entering Desire King thought to himself, "This Manjushri, the youthful one, is praised by all the Buddhas, the Bhagavats, and honored by me. He is patient with the profound and dwells in emptiness." Thinking thus, "This one has come from the realm of the Saha world, moved by great attachment and possessed of great self-grasping. I will throw him to the summit of the iron mountain range, and from this, I will begin to teach the profound Dharma, so that it will also be shown to future beings and future Bodhisattvas. Why is that? Because the Dharma of the Buddha is inconceivable and so profound that even the supreme one who dwells in emptiness, like Manjushri, the youthful one, will be thrown to the summit of the iron mountain range." Then, the Bhagavan Tathagata Entering Desire King spoke these words to Manjushri, the youthful one: "Manjushri, not seeing the power of what meaning have you come here?" Manjushri replied: "Bhagavan, I was in the realm of the Saha world, and I thought to myself, 'It is rare for the Buddhas, the Bhagavats, to appear in the world. It is also rare to hear the Dharma. In the world realm called 'All-Illuminating,' countless and innumerable Buddhas, the Bhagavats, from the ten directions have gathered. Having gathered, they are expounding the Dharma category called 'Buddha Debate.' I thought to myself that I would like to see those Tathagatas and listen to those Dharma teachings. Therefore, Bhagavan, I have come to this Buddha-field for the sake of hearing the Dharma.'" Then, the Bhagavan Tathagata Entering Desire King, at that time, in any way, manifested the manifestation of miraculous power, and because of the manifestation of miraculous power, Manjushri, the youthful one, was thrown to the summit of the iron mountain range. He did not even know where he was taken and carried, and in such a way, he was quickly lifted up and manifested the manifestation of miraculous power of throwing. Then, Manjushri, the youthfu
Tibetan
ར་པ་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོར་འཕངས་པ་ལས་སེམས་ཤིང་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏོ། །རྒྱུ་གང་དང་རྐྱེན་གང་གིས་ན་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བུར་བལྟ་ན་བཟང་བ། མཛེས་པ། གླང་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་དེ་འདྲ་བ་དག་གི་ནང་ནས་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོ་འདིར་འཕངས་པར་གྱུར། བདག་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོར་སུས་འཕངས་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་སེམས་པ་ལས་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེས་བདག་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོར་འཕངས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ་བདག་ནི་འཁོར་དེ་ནས་འཕངས་ལ། སྲིང་མོ་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་ན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཤིང་འདུག་པ་ལས་སྲིང་མོ་དེ་ནི་མ་འཕངས་ཀྱི། བདག་འཕངས་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཞིག་ཏུ་དེ་ལྟར་མོ་ནི་མ་འཕངས་ལ་བདག་འཕངས་པ་ལས་ན་སྲིང་མོ་དེ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ཟབ་མོ་ལ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་པར་གྱུར་པ་ཞིག་གི །བདག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་གམ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། གང་བདག་གིས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུ་བསྐྱེད་དེ། སླར་ཡང་འཁོར་དེར་འགྲོའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟ་བུའི་རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པས་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཅིག་གིས་ཤར་ཕྱོགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་འདས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེར་ཆུང་ངུ་ན་སྐྲའི་རྩེ་མོའི་ཆ་ཤས་ཙམ་དུ་ཡང་འགྲོ་མི་ནུས་ན་འཁོར་དེར་འགྲོ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གནས་མེད་དོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་ གྱུར་པ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་ཀུན་དུ་སོང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་དང་། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་འཁོར་དེར་འགྲོ་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཀུན་ཏུ་སོང་ནས་སླར་ཡང་རི་ཁོར་ཡུག་གི་རྩེ་མོ་ལ་འདུག་ནས་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་མཐུ་ཆེས། དེ་ལ་བདག་གི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྣམ་པས་གནོན་ཡང་མི་ནུས། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་
Chinese
当被抛到拉帕山顶时，心中这样想：以何因何缘，我从如此美好的、美丽的、有如大象般宏大的佛陀眷属中，被抛到这拉帕山顶？我被谁抛到拉帕山顶？如此思索后，心中这样想：是薄伽梵如来入欲王将我抛到拉帕山顶的。之后，妙吉祥童子这样想：我从那个眷属中被抛出，而姐妹断疑却在薄伽梵如来入欲王处结跏趺坐，姐妹没有被抛出，我却被抛出。为何如此，她没有被抛出，我却被抛出？难道姐妹是善根极其炽盛、对甚深之法极其堪忍之人？难道我不是那样的人吗？之后，妙吉祥童子这样想：我应当运用神通之力，再次回到那个眷属中。之后，妙吉祥童子在那时，显现了何种神通之显现，以一个发心，从东方经过恒河沙数般的佛土，显现了那样的神通之显现，即使如此，也无法到达那个佛土，哪怕是像头发尖端那样微小的部分，更何况是回到那个眷属中呢？那是不可能的。之后，妙吉祥童子 走遍了十方世界无边无际的国土，却无法凭借佛陀的神力和加持回到那个眷属中。之后，妙吉祥童子走遍了十方无数亿万的佛土，又再次坐在拉帕山顶，心中这样想：诸佛薄伽梵的加持力是如此强大，我无法用我的神通来压制。诸佛薄伽梵也没有过失。就这样。
English
When thrown to the summit of Mount Rāpa, he thought to himself: By what cause and what condition was I thrown from such a great assembly of the Buddha, which is so beautiful, so magnificent, like great elephants, to this summit of Mount Rāpa? Who threw me to the summit of Mount Rāpa? After thinking in this way, he thought to himself: It was the Blessed One, the Tathāgata, King Entering Desire, who threw me to the summit of Mount Rāpa. Then, Mañjuśrīkumārabhūta thought to himself: I was thrown from that assembly, but the sister Doubt-cutter is sitting in the presence of the Blessed One, the Tathāgata, King Entering Desire, in the lotus position. The sister was not thrown, but I was thrown. Why is it that she was not thrown, but I was thrown? Is it that the sister is one whose roots of virtue are extremely blazing, who is extremely tolerant of the profound? Am I not such a one? Then, Mañjuśrīkumārabhūta thought to himself: I should generate the power of miraculous abilities and return to that assembly. Then, Mañjuśrīkumārabhūta, at that time, manifested what kind of manifestation of miraculous abilities? With a single thought, from the east, having passed as many Buddha-fields as there are grains of sand in the Ganges River, he manifested such a manifestation of miraculous abilities, but even so, he could not reach that Buddha-field, not even as small as a part of the tip of a hair. What need is there to mention returning to that assembly? Such a thing is impossible. Then, Mañjuśrīkumārabhūta went to all the boundless and limitless realms of the ten directions, but he could not return to that assembly by the power and blessing of the Buddha. Then, Mañjuśrīkumārabhūta went to hundreds of thousands of billions of Buddha-fields in the ten directions, and then sat again on the summit of Mount Rāpa, thinking to himself: The blessing of the Buddhas, the Blessed Ones, is so powerful that I cannot suppress it with my miraculous abilities. The Buddhas, the Blessed Ones, are also without fault. Thus it is.