English
Perfect meditation without conditions, The perfection of wisdom has arrived. Also causing all sentient beings to ripen, That is without dwelling on an object. Also completely purifying the fields, There is also no clinging. That is seeking the wisdom of the Buddha. There is also no attachment to letters. For those who practice in this way, It is not difficult to attain enlightenment. Of immeasurable and inconceivable, Emptiness, signlessness, and, If one believes in wishlessness, Then that will also become immeasurable. In order to embody faith for sentient beings, Even when practicing generosity, one does not abide in that way. Giving is also the giver or the receiver, In accordance with that, one also practices the Dharma. Having given alms, there is no attachment to that. Not the supreme morality, there is no attachment to patience. Not the supreme diligence, there is no attachment to meditation. There is no stinginess towards wisdom and knowledge. Even when giving alms, one practices morality. Even when meditating on patience, one always possesses diligence. One does not always abide in meditation. The giver is definitely liberated by wisdom. With those solitary Buddhas and hearers, Although always abiding, the Bodhisattva, Always cherishing whatever essence there is, Has no desire for those fearless ones. With these dharmas, the dwelling is complete, Those Bodhisattvas are without reproach. The wisdom of means is inconceivable, Even their small acts of generosity become limitless. Son of the gods, if a Bodhisattva possesses four qualities, then he thoroughly understands that all dharmas are of one nature, one taste, one entry, and one teaching. What are the four? Son of the gods, here, the Bodhisattva is skilled in the knowledge of the unmixed realm of Dharma, follows the emptiness of all dharmas, and does not impute anything to any dharma, neither imputing self nor imputing other, and comprehends all dharmas in a solitary manner. Son of the gods, if a Bodhisattva possesses these four qualities, then he thoroughly understands that all dharmas are of one nature, one taste, one entry, and one teaching. Knowing in this way, he does not engage in duality with worldly and transworldly dharmas, with those who have faults.
Tibetan
ང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་རྣམས་དང་། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་དང་། འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མི་འཇུག་གོ །དེས་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མཆོག་གམ། ཐ་མར་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་ངོ་། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐ་དད་པར་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དབྲིར་ཡང་མེད་ལ་བསྣན་དུ་ཡང་མེད་དོ། །ཚུལ་གཅིག་པ་ཡང་ཤེས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དབེན་པའི་ཚུལ་ལོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་དུ་དབྱེ་བ་ཡང་སྟོན་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆད་པར་ཡང་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་ངོ་། །བཟོད་པ་གཅིག་པ་དང་ཡང་ལྡན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བཟོད་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་བཟོད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་དོ། །འཇུག་པ་གཅིག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་སྐྱེ་བའི་འཇུག་པས་སོ། །ལྷའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ཉེ་བར་གྱུར་ཏམ། འོན་ཏེ་ཉེ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་གུ་སྙམ་དུ་ཡང་མི་སེམས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེས་ཚུལ་གཅིག་པ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་གཞན་པར་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལ་སེམས་ཅན་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་ཡང་རྒྱས་པར་དཔྱད་དེ། དེའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་འབྱེད་ པར་མི་བྱེད་དེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཡང་དག་དམིགས་པ་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་ཇི་བཞིན་ཆོས་ཀུན་དེ་དང་འདྲ། །འཛིན་པ་མེད་ཅིང་རྫས་ཀྱང་ཅི་ཡང་མེད། །ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་འདུས་བྱས་གང་ཡིན་པའི། །ཆོས་ཀུན་ཡ་མ་བརླ་སྟེ་བྱེད་པ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཚུལ་གཅིག་ཡིན་པར་ཤེས། །ཆོས་རྣམས་གང་ལའང་སྒྲོ་ནི་འདོགས་མི་བྱེད། །བདག་གམ་གཞན་ལའང་རྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་པ་བསལ་བྱས་པ། །དེ་ལ་ནམས་ཀྱང་ཐ་དད་དབྱེ་བ་མེད། །དབེན་པ་སྤྱོད་ཅིང་རབ་ཏུ་དབེན་ལ་གུས། །ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བར་བྱེད། །དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ལྟ་བ་ན། །དབེན་པ་ལ་ཡང་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཆོས་
Chinese
我。（对于）无过失者们，以及有漏者和无漏者们，以及有为法和无为法的诸法，不作二取。因此，对于任何法，也不真正地视为最胜或最劣。不真正地视为凡夫的诸法和阿罗汉的诸法是不同的，凡夫的诸法的自性是什么，那也就是阿罗汉的诸法的自性。既没有减少，也没有增加。也了知唯一之理，即是寂静之理。也显示一切法的种种差别，但不真正地视为法的法界断灭。也具有唯一的忍，即是空性之忍。空性和忍也不作二取。以唯一的入处而入一切法，即是以不生之入处而入。天子菩萨是与无上正等觉近的，但他也不会想“我已近了”或者“我没有近”等等。那是什么缘故呢？因为他不真正地视为从唯一之理，众生是其他的，菩提也是其他的。此外，在此，凡是不执著众生，那也就是菩提。然后，世尊领悟了那个意义，又更加详细地分析，那时说了这些偈颂：法的法界是不作分别的，对于法的法界也没有真正的执著。如法的法界一般，一切法都与之相同。没有执著，也没有任何实体。一切法都随顺空性。无论是内在的还是外在的，凡是有为的，一切法都是无常的，没有作者。了知一切法都是唯一之理，对于任何法都不作增益。也不依赖于自或他，断除了我与我所之想，对于那也没有任何差别分别。行于寂静，并且极其恭敬寂静，视一切法为空性。当他如此看待一切法时，对于寂静也不作分别。世间和出世间的法。
English
I do not make a duality of those who are without fault, and those who are with outflows and without outflows, and the dharmas of conditioned and unconditioned. Therefore, I do not truly see any dharma as supreme or inferior. I do not truly see the dharmas of ordinary beings and the dharmas of arhats as different, whatever is the nature of the dharmas of ordinary beings, that is the nature of the dharmas of arhats. There is neither decrease nor increase. Also knowing the single principle, which is the principle of solitude. Also showing the various distinctions of all dharmas, but not truly seeing the realm of dharma as cut off. Also possessing a single patience, which is the patience of emptiness. Emptiness and patience are also not made into a duality. Entering all dharmas with a single entry, that is, entering with the entry of non-arising. The son of the gods, the Bodhisattva, is close to the unexcelled, perfectly complete enlightenment, but he does not think, "I am close," or "I am not close," and so on. Why is that? Because he does not truly see that from the single principle, sentient beings are other, and enlightenment is also other. Furthermore, here, whatever is not clinging to sentient beings, that is enlightenment. Then, the Bhagavan, having understood that meaning, further analyzed it in detail, and at that time spoke these verses: The realm of dharma is not to be differentiated, and there is no true clinging to the realm of dharma. Like the realm of dharma, all dharmas are the same as it. There is no clinging, and there is no substance whatsoever. All dharmas follow after emptiness. Whether internal or external, whatever is conditioned, all dharmas are impermanent, there is no maker. Knowing that all dharmas are of a single principle, do not make any superimposition on any dharma. Do not rely on self or other, having eliminated the thought of self and what belongs to self, there is no difference or distinction for that. Practicing solitude and greatly respecting solitude, viewing all dharmas as emptiness. When he thus looks at all dharmas, he does not make any distinction about solitude. The dharmas of the world and beyond the world.