Tibetan
མེད། །རློམ་སེམས་མེད་པ་ལ་ནི་རྟེན་པའང་མེད། །རྟེན་པ་མེད་པ་ལ་ནི་གཡོ་བའང་མེད། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་བདག་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་བདག་མེད་རང་བཞིན་བདག་མེད་དེ། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་རྟོགས་ནས་ཀྱང་། །མཁས་པ་ཆོས་གཞན་ཀུན་ནས་སློང་མི་བྱེད། །མ་སྐྱེས་གང་ཡིན་དེ་ནི་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད། །རྣམ་པར་གཞག་པས་ཆོས་ཀུན་སྟོན་པར་བྱེད། །ཆོས་རྣམས་སྟོན་ཀྱང་བདག་ལ་སེམས་པ་མེད། །སྲིད་གསུམ་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་ཏུ་བསྟན་དུ་མེད། །གཟུགས་མེད་ལུང་དུ་མ་བསྟན་སྒྱུ་མ་འདྲ། །མཁས་པ་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཚོལ། །དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཚོལ་བ་ན། །སེམས་དང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་མེད། །སེམས་དེ་སེམས་གང་གིས་ནི་ཚོལ་བྱེད་པ། །སེམས་དེ་ཡང་ནི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མི་གོས་ཏེ། །དེ་ཡི་མཚན་མ་འདོད་ཆགས་འཇུག་པ་མེད། །དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་མ་གྲུབ་ཤེས་ནས་ཀྱང་། །དེ་ཡིས་རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཤེས། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་སྐྱེས་པར་མ་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་དེ་ཡིས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤེས། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་མིང་གིས་བྱས། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་མིང་གིས་རྣམ་པར་བརྗོད། །ནམས་ཀྱང་རྣ་བས་མིག་ནི་མཐོང་བ་མེད། །རྣ་བ་ཡིས་ནི་ནམས་ཀྱང་མིག་མི་མཐོང་། །སྣས་ཀྱང་ལྕེ་མིན་ལྕེས་ཀྱང་སྣ་མ་ཡིན། །དེ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་ནི་མཐོང་བ་མེད། ། ལུས་ཀྱིས་ནམས་ཀྱང་ཡིད་ནི་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཡིད་ཀྱིས་ནམས་ཀྱང་ལུས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །འདི་དག་ཕན་ཚུན་འདོགས་པར་མི་བྱེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རྟག་ཏུ་དབེན་པ་ཡིན། །སྤྱོད་མེད་བྱེད་པ་མེད་ལ་བེམས་པོ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རྟག་ཏུ་མཚུངས་ཤིང་མཉམ། །ནང་ཡང་ཕྱི་རོལ་དག་གིས་མི་ཤེས་ལ། །ཕྱི་རོལ་དག་ཀྱང་ནང་གིས་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་འདི་དག་རབ་ཤེས་པ། །རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་ཤེས་པ་མཐའ་ཡང་ཡས། །ཕྱོགས་བཅུར་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས། །མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་མཐའ་ཡས་ཚུལ་ཁྲིམས་རབ་དག་པ། །དེ་དག་ཆོས་རྣམས་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ། །ལེགས་པར་གསུངས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐོས། །བཟུང་ནས་ཀྱང་ནི་ཡང་དག་འཛིན་པར་བྱེད། །དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཀྱང་ཤེས། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ནི་ཞིང་རྣམས་བྱེ་བར་འགྲོ། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། །གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་སྔོན་གྱི་གནས་ཀྱང་དྲ
Chinese
无有。没有傲慢心的人，就没有依赖。没有依赖的人，就没有动摇。这所有的法都从我而生，那就是无我，自性无我。通达这所有的法都是无我之后，智者不会四处寻求其他的法。凡是没有出生的，就不会产生和变化。那对于它没有明显的执着。以分别安立来宣说一切法。宣说诸法，却不执着于我。所有三有都由心所成。然而心本身却无法被指示。无色，未被言说，如幻象一般。智者寻求心的法性。当他寻求心的法性时，无法见到心和心的法性。那个心用什么心来寻求呢？那个心也无法见到自性。它不会被一切法所染污，它的特征是没有贪欲的侵入。即使知道一切法都没有成立，他也会始终像虚空一样了知。正如虚空没有出生一样，他也是如此了知一切法。无有实义的虚空，只是假名安立。诸法空性，以名言来分别诠释。虚空，耳朵无法看见，眼睛也无法看见。耳朵无法看见虚空，眼睛也无法看见。鼻子不是舌头，舌头也不是鼻子。它们彼此之间无法互相看见。 身体无法看见虚空，意识也无法看见。意识无法看见虚空，身体也无法看见。这些不会互相束缚，因此这些总是远离的。没有行为，没有造作，如同木石一般。对于法界，总是相同且平等。内部的，外在的无法知晓，外在的，内部的也无法知晓。因此，通达这些法，他的智慧总是无边无际。十方无数的佛陀和声闻，即使能够见到，也不会去分别思量。智慧无边，戒律清净。那些宣说诸法的人，所有他们善说的一切都听闻。听闻之后，如实地受持。他能知晓一切众生的心。以神通力前往无数的佛土。无数不可思议的劫，如恒河沙数般的过去世也能忆起。
English
There is not. For one without arrogance, there is no reliance. For one without reliance, there is no wavering. All these dharmas arise from the self, which is selflessness, self-naturelessness. Having realized that all these dharmas are selfless, the wise do not seek other dharmas from all directions. Whatever is unborn will not arise or change. There is no manifest attachment to it. Through distinctions, all dharmas are taught. Although teaching the dharmas, there is no thought of self. All three realms are accomplished by the mind. Yet, that very mind is always impossible to point out. Formless, unexpressed, like an illusion. The wise seek the nature of the mind. When they seek the nature of the mind, they do not see the mind or the nature of the mind. With what mind does one seek that mind? That mind also does not see its own nature. It is not stained by all dharmas, and its characteristic is the absence of the entry of desire. Even knowing that all dharmas are unestablished, one always knows them to be like the sky. Just as the sky is unborn, so too does one know all dharmas. The sky, devoid of essence, is merely named. Empty dharmas are expressed through names. The ear does not see the sky, nor does the eye see it. The ear does not see the sky, nor does the eye see it. The nose is not the tongue, nor is the tongue the nose. They do not see each other. The body does not see the sky, nor does the mind see it. The mind does not see the sky, nor does the body see it. These do not bind each other, therefore these are always separate. Without action, without doing, like wood or stone. In the realm of dharma, always the same and equal. The inner is not known by the outer, nor is the outer known by the inner. Therefore, those who thoroughly know these dharmas, their knowledge is always infinite. Countless Buddhas and Shravakas in the ten directions, even if seen, are not conceptualized. Wisdom is infinite, discipline is perfectly pure. Those who teach these dharmas, all that they have spoken well is heard. Having heard, it is properly held. They know the minds of all beings. Through miraculous powers, they go to countless Buddha-fields. Countless, inconceivable kalpas, like the sands of the Ganges, past lives are also remembered.
Tibetan
ན། །དེ་ཕྱིར་མངོན་ཤེས་ལྔ་པོ་འདི་བསྒོམས་ན། །བདེ་གཤེགས་ཡེ་ཤེས་དང་ཡང་ཉེ་བར་འགྱུར། །མཁས་དེ་རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་བྱ་བས་གནས། །བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པར་ཡང་དོན་བྱེད་འགྱུར། །གང་ཞིག་འདི་འདྲའི་ཆོས་བསྟན་ཐོས་ནས་ཀྱང་། །དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་གཙོ་བོ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ལ་བདུད་ཀྱིས་ཚུགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྫོགས་འཚང་རྒྱ། །ལྷའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། ལྷའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། འཁྲུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་པར་གྱུར་པར་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་སྟེ། དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པར་འདོགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པར་འདོགས་སོ། །དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུས་གསུམ་དུ་ ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་དེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་འདོར་ཞིང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་བྱེད་དེ། གང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མི་སྔོ་བའི་སེམས་སྐྱེད་པ་ཅི་ཡང་མེད་ལ་སེམས་ལ་མ་གཏོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་འདྲི་བར་བྱེད་དོ། །སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ལ་ཐབས་ཤེས་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པར་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་ལ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཆོག་མི་ཤེས་སོ། །སེམས་ཀྱི་ལས་དང་། དགེ་བའི་སེམས་ལ་ཡང་མཆོག་དུ་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་སྦྱིན་པ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱེད་ལ་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་སྲུང་ལ་དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །བཟོད་པ་ཡང་སྒོམ་ལ་དེ་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་རྩོམ་ལ་དེ་ལ་ཡང་དབེན་པར་ཤེས་སོ། །བསམ་གཏན་
Chinese
那。因此，如果修习这五种神通，就会更加接近善逝的智慧。智者恒常安住于成佛之事，即使未获得菩提，也能利益众生。无论谁在听闻如此教法后，生起广大的喜悦，都不会被魔所乘，迅速圆满证得无上菩提。天子，菩萨摩诃萨如果具足四法，应知其善于不可思议之方便智慧。何为四法？天子，在此，菩萨摩诃萨善于方便，即无论何时，当他见到自身被痛苦、不适和纷争所损害时，他都会为了平息众生的痛苦而精进努力。他将一切众生都必定系于菩提之心，并将一切法都必定系于菩提之心。他对一切众生于三世中所圆满的福德之聚也随喜，对一切佛于三世中所圆满的福德之聚也随喜，并将那善根施舍并完全布施给一切众生。对于任何不能完全趋向一切种智的发心，以及除了心之外的菩提，他都没有如实见到。他知晓菩提的体性是什么，心的体性也是什么，然后进行询问。对于心和菩提，他都没有执着，并通过方便智慧使善根增长。他不真正见到法界是清净的，通过证悟不可思议之法，对于真正成办善根也不知满足。对于心的业和善心，他也没有执为殊胜。他行布施，但对此也不分别。他守护戒律，但对此也没有执为殊胜。他修安忍，但对此也不安住。他精进努力，但对此也知其寂静。禅定
English
Therefore, if you cultivate these five superknowledges, you will become closer to the wisdom of the Sugatas. The wise one always abides in the act of attaining Buddhahood, and even without attaining enlightenment, he will benefit beings. Whoever, after hearing such a teaching, generates great joy, will not be possessed by demons, and will quickly perfect and attain supreme enlightenment. Son of the gods, a Bodhisattva Mahasattva who possesses four qualities should be known as skilled in inconceivable means and wisdom. What are the four? Son of the gods, here, the Bodhisattva Mahasattva is skilled in means, that is, whenever he sees himself harmed by suffering, discomfort, and strife, he strives diligently to pacify the suffering of all sentient beings. He certainly binds all sentient beings to the mind of enlightenment, and he certainly binds all dharmas to the mind of enlightenment. He also rejoices in the accumulation of merit perfectly accomplished by all sentient beings in the three times, and he also rejoices in the accumulation of merit perfectly accomplished by all Buddhas in the three times, and he relinquishes and completely gives that root of virtue to all those sentient beings. He does not truly see any mind that does not fully tend towards omniscience, nor does he see enlightenment apart from the mind. Knowing that the nature of enlightenment is the same as the nature of the mind, he inquires. He has no attachment to the mind and enlightenment, and he increases the roots of virtue through skillful means and wisdom. He does not truly see the realm of phenomena as pure, and by realizing inconceivable dharmas, he is never satisfied with truly accomplishing the roots of virtue. He does not hold the actions of the mind and the virtuous mind as supreme. He gives alms, but he does not discriminate about it. He keeps the precepts, but he does not hold them as supreme. He cultivates patience, but he does not abide in it. He exerts effort, but he knows it as solitary. Contemplation