Tibetan
ག་ནི་འདོད་ཆགས་སོ། །བདག་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་། །བདག་ནི་གཏི་མུག་གོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན། དེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའོ། །བདག་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། །བདག་གིས་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་ བར་བྱའོ། །བདག་གིས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱའོ། །བདག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས། ཆོས་འདི་དག་ནི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། །འགོག་པ་ནི་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་གོ །དེ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ནས་འབར་བའོ། །ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལས་འབྲོས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚེ། སྐྱོ་བ་དང་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ། མཚན་མ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་དག་འབྱུང་སྟེ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་འདི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཇི་ནས་ཀྱང་བདག་གིས་ཀུན་འབྱུང་བ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་མི་མཐོ་ཞིང་ཁྲེལ་བར་སེམས། འཇིགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་འཇིགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་འཇིགས་པ་སྐྱེད་ཅིང་། དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་འདི་ཆོས་དེ་དག་ལས་ངོ་ཚ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་སྤང་བའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་གིས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེ་ཆོས་དེ་དག་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་འགོག་པར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་ཆོས་རྣམས་མངོན་དུ་བྱ་བ་དེ་ནི་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་གིས་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་སོང་ནས་ཆོས་དེ་དག་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ཞི་གནས་འཐོབ་སྟེ། དེའི་སྐྱོ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དེ་དང་། ཞི་གནས་ཐོབ་པ་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་ཞུམ་པར་འགྱུར། སེམས་རབ་ཏུ་འགོང་བར་འགྱུར། སེམས་ཕྱིར་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང་ངོ་མི་མཐོ་སྟེ། ངོ་ཚ་ལ་རྣམ་པར་སྨོད་དེ།
Chinese
我是贪欲，我是嗔恨，我是愚痴，这样分别。如果于如来教法中出家，他这样想：我是具有戒律的，我是清净梵行的，我将从轮回中完全解脱，我将获得涅槃，我将获得从痛苦中解脱，这样想。他以非真实为真实而执着，这些法是善的，这些法是不善的，这些法是应当遍知的，这些法是应当断除的，这些法是应当现证的，这些法是应当修习的，痛苦是应当了知的，集起是应当断除的，灭尽是应当现证的，道是应当修习的，这样分别。他（想）一切有为法都是无常的，一切有为法都是痛苦的，一切有为法都是炽燃的，无论如何我都应当从有为法中逃离，这样分别。当他这样分别的时候，生起厌离的作意，先取行相。他这样想：这个对诸法的遍知就是对痛苦的遍知。他这样想：无论如何我都应当断除集起，因此他对一切法不傲慢且感到羞耻，生起恐惧、极度恐惧和完全恐惧。他这样想：这个对那些法感到羞耻就是断除集起。他这样想：无论如何我都应当现证灭尽，因此他详细观察那些法，随后了知那些法是灭尽的。他这样想：这个对诸法的现证就是灭尽。他这样想：无论如何我都应当修习道，因此他独自前往寂静处，忆念那些法而获得止。他的厌离作意和获得止，使得他的心从一切法中极度退缩，心极度畏惧，心向外退转且不傲慢，从而谴责羞耻。
English
I am desire, I am hatred, I am delusion, thus he discriminates. If he goes forth in the teaching of the Thus-Gone One, he thinks, 'I am endowed with morality, I am practicing pure conduct, I shall completely escape from cyclic existence, I shall attain nirvana, I shall attain liberation from suffering,' thus he thinks. He clings to what is not true as true. 'These dharmas are virtuous, these dharmas are non-virtuous, these dharmas are to be fully known, these dharmas are to be abandoned, these dharmas are to be realized, these dharmas are to be cultivated, suffering is to be known, the origin is to be abandoned, cessation is to be realized, the path is to be cultivated,' thus he discriminates. He (thinks) all conditioned phenomena are impermanent, all conditioned phenomena are suffering, all conditioned phenomena are blazing. 'In any way, I should escape from conditioned phenomena,' thus he discriminates. When he discriminates in this way, mindfulness associated with weariness arises, taking signs as prior. He thinks, 'This full knowledge of dharmas is the full knowledge of suffering.' He thinks, 'In any way, I should abandon the origin,' therefore he does not become arrogant towards all dharmas and feels ashamed, generating fear, extreme fear, and complete fear. He thinks, 'This shame towards those dharmas is the abandonment of the origin.' He thinks, 'In any way, I should realize cessation,' therefore he examines those dharmas in detail, and subsequently understands that those dharmas are cessation. He thinks, 'This realization of dharmas is cessation.' He thinks, 'In any way, I should cultivate the path,' therefore he goes alone to a solitary place, and by attending to those dharmas, he attains calm abiding. His mindfulness associated with weariness and the attainment of calm abiding cause his mind to shrink greatly from all dharmas, his mind becomes greatly afraid, his mind turns outward and is not arrogant, thereby condemning shame.
Tibetan
མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་སྐྱེད་དོ། །དེ་འདི་ སྙམ་དུ་བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། བདག་གིས་དེ་ལས་གོང་དུ་བྱ་བ་གཞན་མེད་དོ། །བདག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་འཆའོ། །དེ་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པའི་ཚེ། བདག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མཐོང་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ནེམ་ནུར་དང་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ཐེ་ཙོམ་དུ་ལྟུང་བའི་སེམས་ཀྱིས་དུས་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དག་ཏུ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།བམ་པོ་གཉིས་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་མཐོང་བ་དེས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ཀུན་འབྱུང་བ་རབ་ཏུ་སྤངས་སོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མཐོང་བ་དེས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་སོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ལམ་བསྒོམས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གང་གིས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ནི། ཆོས་འདི་དག་ནི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །འགོག་པ་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །ལམ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་གང་དག་ལ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་འདོད་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་བ་དང་། གཏི་མུག་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་དག་དེས་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མེད་པ་དང་། ནོར་བ་དང་། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཆོས་གང་ཡང་མི་ལེན་མི་འདོར་རོ། །དེའི་སེམས་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་དེ། ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་ སྐྱེས་པ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང་། བྲག་ཅ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་མཐོང་ངོ་། །དེས་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་མཐོང་སྟེ། དེས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཁམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་གི་ཁམས་དང་། གཏི་མུག་གི་ཁམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་མཐོང་ངོ་། །དེས་ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེས་གང་ལ་ཆགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་མི་དམིགས་སོ། །དེ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཐེ་ཙོམ་མི་སྐྱེད་དེ། ཐེ་ཙོམ་མེད་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་དོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཤེས་པས་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་དུ་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དམིགས་པ་ལྟ་སྨོས་སུ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་གནས་མེད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་སློང་དག་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པས་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟོན་ཏོ། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པས་ཚོར་བ་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟོན་ཏོ། །སེམས་སྐྱེ་བ་དང་། འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་ལྟའོ་ཞེས་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟོན་ཏོ། །གང་ལ་རིལ་པོའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མེད་དོ་ཞེས་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ སྟོན་ཏོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་ཆོག་མོད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྡེམ་པོ་དག་ནི་ཤེས་པར་དཀའོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ལུས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་མཐོང་ན། དེ་ནི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན
Chinese
生起无有欢喜。他这样想：我已从一切痛苦中解脱，我没有比这更应做的事了。他自诩为阿罗汉。当他死亡的时刻来临时，看到自己将要出生，便对佛陀的菩提产生犹豫和怀疑。他以这种陷入怀疑的心态死去，转生到大苦的地狱中。这是因为他对未生之法进行了分别思量。第二品。此后，童子文殊向世尊请教说：世尊，应如何看待四圣谛？世尊开示说：文殊，谁见到一切行皆未生，谁就完全了知了痛苦。谁见到一切法皆无生，谁就彻底断除了集谛。谁见到一切法都完全寂灭，谁就现证了灭谛。谁见到一切法皆无实有，谁就修习了道谛。文殊，谁这样看待四圣谛，那么，这些法是善的，这些法是不善的，这些法是应当完全了知的，这些法是应当断除的，这些法是应当现证的，这些法是应当修习的。痛苦是应当完全了知的，集谛是应当断除的，灭谛是应当现证的，道谛是应当修习的，这样不作分别，不作种种分别。为什么呢？因为对于那些凡夫俗子会产生贪恋、嗔恨和愚痴的法，他都视其为未生、不存在、虚妄、分别和生起。因此，他不取不舍任何法。他的心不执着于三界，因为他如实地见到三界一切皆是未生的、如幻的、如梦的、如谷响的、如眼翳的。他视一切善法和不善法都如阳焰一般。他视欲界为寂灭的法界。像那样
English
It generates no joy. He thinks, "I am liberated from all suffering, and there is nothing else for me to do beyond this." He claims to be an Arhat. When the time of his death approaches, seeing that he will be born again, he becomes hesitant and doubtful about the Buddha's Bodhi. With this mind fallen into doubt, he dies and is born into the great hells. This is because he has conceptually analyzed unborn dharmas. Second Chapter. Then, the youth Manjushri asked the Blessed One, "Blessed One, how should one view the four noble truths?" The Blessed One replied, "Manjushri, whoever sees all conditioned phenomena as unborn, fully understands suffering. Whoever sees all dharmas as unarisen, completely abandons the origin. Whoever sees all dharmas as utterly extinguished, realizes cessation. Whoever sees all dharmas as without substance, cultivates the path. Manjushri, whoever sees the four noble truths in this way, understands that these dharmas are virtuous, these dharmas are non-virtuous, these dharmas are to be fully known, these dharmas are to be abandoned, these dharmas are to be realized, these dharmas are to be cultivated. Suffering is to be fully known, the origin is to be abandoned, cessation is to be realized, the path is to be cultivated, without conceptualizing or differentiating. Why? Because those dharmas to which ordinary people become attached, hateful, and deluded, he sees as unborn, non-existent, false, conceptualized, and arisen. Therefore, he neither accepts nor rejects any dharma. His mind is not attached to the three realms, because he truly sees all of the three realms as unborn, like illusions, like dreams, like echoes, like mirages. He sees all virtuous and non-virtuous dharmas as like mirages. He sees the realm of desire as the realm of peace. Like that
Chinese
又将嗔恚的界和愚痴的界，视作寂灭的法界。他如此看待诸法本性，因此对一切众生不起贪恋和嗔恨。为什么呢？因为他不见任何可以贪恋和嗔恨之法。他以等同虚空之心，亦不真正随见佛陀。亦不真正随见法与僧。他不真正随见一切法，因此对任何法不起疑惑。无有疑惑，故无执取。无有执取，故无执取而完全寂灭。文殊，如是知法，故具寿善现不会前来顶礼如来之足。为什么呢？自身尚且不可得，何况能见如来？那是无处可寻的。此后，童子文殊向世尊请教说：世尊，当如何观修四念住？世尊开示说：文殊，未来之时，将有比丘出现，他们将以不净之相，宣说于身观身念住。以生灭之相，宣说于受观受念住。以心是生灭法之相，宣说于心观心念住。对于无有整体之想者，则无有法之想，如是宣说于法观法念住。 如是开示后，童子文殊向世尊请教说：世尊，那么当如何观修四念住呢？世尊开示说：文殊，可以，但如来的隐秘之处难以了知。文殊菩萨请示说：世尊，恳请您开示修习念住之法。世尊开示说：文殊，若有人见身体等同虚空，此乃于身观身念
English
And also sees the realm of anger and the realm of ignorance as the realm of peace. Because he sees all things as such, he becomes without attachment and anger towards all sentient beings. Why is that? Because he does not see any dharma that can be attached to or angered by. With a mind equal to the sky, he does not truly see the Buddha. He does not truly see the Dharma and the Sangha. He does not truly see all dharmas, therefore he does not give rise to doubt about any dharma. Without doubt, there is no grasping. Without grasping, there is complete peace without grasping. Manjushri, knowing the Dharma in this way, the venerable Subhuti will not come to prostrate at the feet of the Tathagata. Why is that? If the self is not found, how much more so the Tathagata? That is nowhere to be found. Then, the youth Manjushri asked the Blessed One: Blessed One, how should the four mindfulnesses be viewed? The Blessed One said: Manjushri, in the future, there will be monks who will teach the mindfulness of observing the body in the body with the aspect of impurity. They will teach the mindfulness of observing feelings in feelings with the aspect of arising and ceasing. They will teach the mindfulness of observing the mind in the mind, saying that the mind is of the nature of arising and ceasing. For those who do not have the perception of wholeness, they do not have the perception of dharma, thus they teach the mindfulness of observing dharmas in dharmas. After speaking thus, the youth Manjushri asked the Blessed One: Blessed One, then how should the four mindfulnesses be viewed? The Blessed One said: Manjushri, it is possible, but the secrets of the Tathagatas are difficult to understand. Manjushri asked: Blessed One, please teach the practice of mindfulness. The Blessed One said: Manjushri, if one sees the body as equal to the sky, this is the mindfulness of observing the body in the body.