Tibetan
ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། ཤེད་ལས་སྐྱེས་པར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། ཤེད་བུར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། ཆད་པར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། འབྱུང་བར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། འཇིག་པར་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་། འཁོར་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཉིས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདུ་ཤེས་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་ པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་བར་སྟོན་ཀྱང་ཆེ་བ་དང་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བ་ཡིན། མཐར་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་ཏེ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཆོས་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་འདི་དང་ལྡན་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་དང་། མི་ཟད་པའི་ཟ་མ་ཏོག་གི་གཟུངས་ལ་མཁས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་གནས་ལ་གནས་ཀྱང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ལྡོག་སྟེ། སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དུས་ལ་ཡང་རུབ་ཅིང་ཆོས་སྟོན་པའི་རྒྱུན་ཡང་མི་གཅོད་པ་འདི་ནི་བུ་མོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ལྔ་པའོ།། །།བམ་པོ་གསུམ་པ། བུ་མོ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཏང་སྙོམས་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཏང་སྙོམས་པས་བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཡང་མེད། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བའི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་བྲལ་བས་དོན་ཐམས་ཅད་རྙེད་ཅིང་འབྱོར་ཀྱང་ཁེངས་པར་མི་འགྱུར་དོན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཀྱང་དུད་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བར་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་བདག་མེད་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་མོས་ཏེ་བཏང་སྙོམས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ཆོས་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་འདི་དང་ལྡན་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ལ་ཆགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུངས་ལ་མཁས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཚངས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་བསྟི་སྟང་དུ་བྱས་ཏེ། མཆོད་ཅིང་རི་མོར་བྱས་ཀྱང་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མེད། བདུད་དང་། གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་། ཕས་ཀྱིས་རྒོལ་བ་དང་། འཚེ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཀྲུགས་ཤིང་གནོད་པར་བྱས་ཀྱང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་ལ། སེམས་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པ་ཡིན་ཏེ་ཕན་འདོགས་པ་དང་། གནོད་པར་བྱས་པ་ལ་ས་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་དང་། ཆུ་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་དང་། མེ་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་དང་། རླུང་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁེངས་པར་མི་འགྱུར། གདུང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་མི་འཁྲུགས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་ཞིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བཏང་སྙོམས་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཆོས་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཏང་སྙོམས་འདི་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་སྟེ། སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དུས་ལ་ཡང་རུབ་ཅིང་། ཅི་རིགས་པར་ཆོས་སྟོན་པའི་རྒྱུན་ཡང་མི་གཅོད་པ་འདི་ནི་བུ་མོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་དྲུག་པའོ། །བུ་མོ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་མོས་པ་དྲག་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ལ་མོས་པ་རླབས་པོ་ཆེ་དང་། མོས་པ་ཆེན་པོ་དང་། མོས་པ་ཟབ་མོས་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྣ་ཚོགས་བསྐྲུན་པར་མོས་སོ། །ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་མོས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་མོས་སོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བཏང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འདོར་བར་མོས་སོ། །རང་གིས་རྟོག་ཅིང་གྲུབ་ཀྱི། གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པར་མོས་ཏེ། བདུད་དང་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དམིགས་པ་ཅན་ལྟ་བ་ལ་ མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སེམ
Chinese
中不作意。非力生作意。非力母作意。不作断想。不作常想。不作生起想。不作坏灭想。于善与非善，有罪与无罪，有漏与无漏，世间与出世间，遍染与清净，轮回与涅槃，不作二想。对于耽著执念于作意的有情，虽开示断除颠倒作意，然已远离大小及差别作意。最终完全舍弃一切见，而进入中道。是见诸法平等性。彼具足此如实受持之法，证得菩提时，名为如来无有差别作意，于彼是无有。由于极度修习无相三摩地，以及精通无尽宝箧陀罗尼，如来虽安住于无相之境，然对于以作意执持一切相，以及行于分别之有情，大悲心亦不退转，于调伏有情之时亦不懈怠，且说法之流亦不断绝，此乃女儿如来佛之第五不共法。第三品完。女儿，菩萨行菩萨行时，恒常相续不断绝地保持舍性。对于轮回中行持的烦恼和痛苦诸法，彼以舍性对待，对于一切安乐和悦意之境之法，亦不随之贪著。对于一切痛苦和不悦意之境之法，亦不生嗔恚。彼远离贪著和嗔恚，即使获得一切利养和财富，亦不骄慢，即使一切利养完全丧失，亦不沮丧，而是对一切行作，个别了知其为无常和痛苦，并信解无我，以及涅槃是寂静，而保持舍性。也令其他有情如实受持如是舍性之法。
English
does not conceive of it as such. He does not conceive of it as born of power. He does not conceive of it as a force. He does not conceive of it as annihilation. He does not conceive of it as permanence. He does not conceive of it as arising. He does not conceive of it as destruction. He does not conceive of good and non-good, with and without fault, with and without outflows, mundane and supramundane, completely defiled and purified, samsara and nirvana as two. Although he teaches the abandonment of inverted conceptions to sentient beings who are attached to and cling to conceptions, he is free from conceptions of greatness and difference. In the end, he completely abandons all views and enters the Middle Way. He sees the equality of all dharmas. When he attains enlightenment with this perfectly accepted dharma, he is called the Tathagata without different conceptions, because he is without them. Because of extremely cultivating the signless samadhi and being skilled in the inexhaustible treasure trove dharani, although the Tathagata abides in the signless state, his great compassion does not turn back from sentient beings who grasp all signs with conception and engage in discrimination. He is also diligent in the time of taming sentient beings, and he does not cut off the stream of teaching the Dharma. This, daughter, is the fifth unmixed dharma of the Tathagata Buddha. The third chapter is complete. Furthermore, daughter, when a Bodhisattva practices the conduct of a Bodhisattva, he is always continuously impartial. He is impartial to all the afflictions and suffering dharmas that are practiced in samsara, and he does not cling to the dharmas of all happiness and pleasantness. He also does not get angry at all the dharmas of suffering and unpleasantness. Because he is free from attachment and anger, he does not become arrogant even if he gains all benefits and wealth, and he does not become depressed even if all benefits are completely lost. He individually understands all actions as impermanent and suffering, and he believes that there is no self and that nirvana is peace, and he remains impartial. He also causes other sentient beings to truly hold such a nature of impartiality.
Chinese
།因此，具有如是正确受持之法，获得菩提，称为如来不分别之舍，于彼无有舍。二者，解脱于贪著之 等持极善修习，及善巧于海印陀罗尼故，如来为天、龙、药叉、乾闼婆、阿修罗、迦楼罗、紧那罗、大腹行、帝释、梵天、世间守护者，及一切人与非人赞叹、敬重，供养、画像，亦不随贪著。虽为魔、异教徒、外道、及一切具损害心之有情扰乱、损害，亦无嗔恚，心等同且平等，即于饶益及损害，不为如地之心、如水之心、如火之心、如风之心所充满，不苦恼、不动乱，以如虚空之心，合一性而住，且于一切有情住于舍。因此，具有如是决定思维之舍，于一切有情大悲不退转，于调伏有情之时亦和合，且随其所应说法之流亦不断绝，此乃女儿如来之佛不共法第六。女儿，又菩萨行菩萨行时，恒常相续不断绝而有猛利之欲乐，即于圆满寻求一切善根有广大之欲乐、广大之欲乐、甚深之欲乐，且欲乐于生起种种善根。欲乐于完全舍弃声闻及独觉。欲乐于大乘不退转。欲乐于不舍忆念施予一切有情大悲。欲乐于自己思择而成就，不依仗他人而正确成办佛法，即于一切魔及异教徒有相之见 极度执着，及
English
Therefore, having such a correctly upheld Dharma, attaining enlightenment is called the Tathagata's non-discriminating equanimity, and there is no equanimity in that. Secondly, having completely liberated from attachment to Samadhi is extremely well practiced, and being skilled in the Ocean Seal Dharani, the Tathagata is praised and respected by gods, nagas, yakshas, gandharvas, asuras, garudas, kinnaras, mahoragas, Indra, Brahma, world protectors, and all humans and non-humans, and even if they are worshiped and painted, they do not follow attachment. Even if disturbed and harmed by demons, heretics, outsiders, and all sentient beings with harmful intentions, there is no anger, and the mind is equal and even, that is, in benefiting and harming, it is not filled with a mind like earth, a mind like water, a mind like fire, a mind like wind, it is not distressed or disturbed, with a mind like the sky, it dwells in oneness, and dwells in equanimity towards all sentient beings. Therefore, having such a determinedly thinking equanimity, great compassion for all sentient beings does not turn back, and at the time of taming sentient beings, they also come together, and the stream of Dharma teaching according to their needs is also uninterrupted, this is the sixth of the Buddha's unshared Dharmas of the Tathagata's daughter. Daughter, also when a Bodhisattva practices the Bodhisattva's practice, there is always a strong desire that is constantly uninterrupted, that is, there is a vast desire, a great desire, and a profound desire to fully seek all roots of virtue, and there is a desire to generate various roots of virtue. There is a desire to completely abandon the Shravakas and Pratyekabuddhas. There is a desire not to turn back from the Mahayana. There is a desire not to abandon the mindfulness of giving great compassion to all sentient beings. There is a desire to correctly accomplish the Buddha Dharma by thinking and accomplishing it oneself, without relying on others, that is, on all demons and heretics with forms of view extreme attachment, and