Tibetan
གི་སྟན་ལ་འདུག་པར་མི་དགའ་ཞིང་འདར། རབ་ཏུ་འདར། ཀུན་དུ་རབ་ཏུ་འདར་ཏེ། སེམས་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཡང་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷའི་ཅོད་པན་གྱིས་གནས་བརྟན་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་རྒས་གཏུགས་འཁོགས་པ། འདོད་པ་ཉུང་བ་ཆོག་ཤེས་པ། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་དང་། ལྷ་དང་། མི་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཆོད་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་རང་གི་ལུས་འཛིན་པར་མི་ནུས་ཤིང་། གནས་བརྟན་དུ་གྱུར་ཀྱང་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་པ་ལྟ་བུར་སྟོན། གནས་བརྟན་འོད་སྲུང་ཆེན་པོས་སྨྲས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་དམུ་རླུང་ཕྱད་པའི་རླུང་ལངས་པ་ན་ཤིང་དང་། ནགས་དང་། རི་ཐམས་ཅད་གང་གིས་བདག་རྣམ་པར་གཞག་པའི་སྟོབས་མེད་མཐུ་མེད་དེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མི་འདོད་བཞིན་དུ་གཡོ་རབ་ཏུ་གཡོ། འགུལ་རབ་ཏུ་འགུལ་ལོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་དུ་གང་འདི་མི་འམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་སྡོང་པོས་པི་བང་བླངས་པ་དེའི་སྒྲ་ཐོས་པས་བདག་ཅག་དམུ་རླུང་ཕྱད་པས་རི་ཆེན་པོ་བདས་པ་བཞིན་དུ་བདག་འཛིན་མ་ནུས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འདིའི་སྨོན་ལམ་དང་། བསོད་ནམས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་འདྲ་སྟེ། དེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ དང་ཡེ་ཤེས་དང་། གཟི་བརྗིད་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷའི་ཅོད་པན་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་དང་། གཟི་བརྗིད་དང་། སྟོབས་ལ་གང་གི་ཕྱིར་པི་བང་གི་སྒྲ་དེས་བསྐུལ་བའམ། བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པས་བཙུན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་སུ་ཞིག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་སྐྱེད། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཉི་ཚེའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། གཟི་བརྗིད་དེ་ནི་པི་བང་གི་སྒྲ་འདིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ཏོ། །གང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། གཟི་བརྗིད་དེ་ལ་ནི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས། དེ་ནས་མི་འམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་སྡོང་པོས་པི་བང་གི་སྒྲ་དེ་སྒྲོག་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་དང་། མི་འམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་སྡོང་པོའི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་པི་བང་དེ་དང་སིལ་སྙན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་པོ་དེ་དག་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བྱུང་ངོ་། །ཐ་མ་འབྲིང་དང་དེ་བཞིན་མཆོག་རྣམས་ཀྱི། །ཆོ
Chinese
不喜歡坐在墊子上，並且顫抖。極度顫抖。完全極度顫抖，甚至無法安住心。然後菩薩天冠對大尊者迦葉說了這樣的話：尊者迦葉，您已年老體衰，少欲知足，持有修習的功德，是天、人、阿修羅等世間的供養處，為什麼不能 держаться自己的身體呢？即使成了尊者，也像小孩子一樣แสดงการแสดง。尊者迦葉說：善男子，譬如狂風吹起時，樹木、森林和山脈都沒有力量和能力來安住自己，它們ทั้งหมด都違背意願地搖動，極度搖動，震動，極度震動。善男子，同樣地，當我聽到緊那羅王樹彈奏琵琶的聲音時，我們就像狂風吹襲大山一樣，無法控制自己。為什麼呢？因為這位聖者的願望、福德和智慧的殊勝之處是這樣的，他壓倒了聲聞的福德、智慧和光輝。菩薩天冠說：尊者迦葉，為什麼琵琶的聲音不能激發或撼動不退轉菩薩們的榮耀、光輝和力量呢？尊者迦葉，誰不會對無上正等正覺生起信心呢？為什麼呢？因為那些具有片面智慧的人們的力量和光輝被這琵琶的聲音壓倒了。看看那些進入大乘的人們的力量和光輝，是無法被壓倒的。然後，當緊那羅王樹發出琵琶的聲音時，藉由佛陀的力量和緊那羅王樹過去願望的加持，從那琵琶和八萬四千個鐃鈸中發出了這些偈頌：下等、中等以及殊勝者們的。
English
Disliking to sit on the mat and trembling. Trembling greatly. Trembling completely and extremely, unable to even settle the mind. Then the Bodhisattva Heavenly Crown spoke these words to the great Elder Kashyapa: Venerable Kashyapa, you are old and frail, with few desires and content, holding the qualities of practice, and have become an object of offering for the world including gods, humans, and asuras, why are you unable to hold your own body? Even though you have become an elder, you show yourself as if performing like a small child. The great Elder Kashyapa said: Son of good family, for example, when a windstorm arises from a whirlwind, trees, forests, and all the mountains have no strength or power to settle themselves, all of them unwillingly shake, shake greatly, tremble, and tremble greatly. Son of good family, similarly, when we hear the sound of the kinnara king Tree playing the lute, we are unable to control ourselves as if a great mountain is being swept away by a whirlwind. Why is that? Because the aspiration, merit, and wisdom of this noble being are so extraordinary that he overwhelms all the merit, wisdom, and splendor of the Shravakas. The Bodhisattva Heavenly Crown said: Venerable Kashyapa, why is it that the sound of the lute cannot inspire or shake the glory, splendor, and power of the irreversible Bodhisattvas? Venerable Kashyapa, who would not generate faith in the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment? Why is that? Because the power and splendor of those who possess limited wisdom are overwhelmed by the sound of this lute. Look at the power and splendor of those who have entered the Great Vehicle, which cannot be overwhelmed. Then, when the kinnara king Tree emitted the sound of the lute, through the power of the Buddha and the blessing of the kinnara king Tree's past aspirations, these verses arose from that lute and the eighty-four thousand cymbals: Of the inferior, the middling, and likewise the supreme ones.
Tibetan
ས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཞིང་ཆོས་རྣམས་དབེན། །ཞི་བ་སྟོང་པ་མི་འགྱུར་འཁྲུགས་པ་མེད། །གཟོད་ནས་དག་སྟེ་དྲི་མེད་ནམ་མཁའ་བཞིན། །གང་དག་ད་ལྟར་གྱི་དང་འདས་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་ཀུན་མཉམ་སེམས་ཅན་སེམས་ཅན་མེད། །སེམས་ཅན་སྐད་དུ་སྒྲ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡང་། །ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དང་མཚུངས་ཏེ་དེ་ཡང་མེད། །ཞིང་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཞིང་མཉམ་ཞིང་མིན་ཏེ། །བར་སྣང་དང་ནི་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པར་སྣང་། །འཕེལ་བ་མ་ཡིན་མི་ཟད་མ་སྐྱེས་ཏེ། །གསོབ་གསོག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་དག ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཉམ་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མིན། །ཆོས་དབྱིངས་ངེས་པར་འདྲེས་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གྲོལ་མཉམ། །མཚན་ཉིད་གཅིག་སྟེ་མཚན་མཉམ་མཚན་ཉིད་མེད། །ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་གྲོལ། །རྟོག་དང་རྟོག་པ་ཀུན་རྟོག་རྣམ་པར་རྟོག ། ནང་ན་རྒྱུ་བ་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་མིན། །འདུ་ ཤེས་མདུད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་གྱུར། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཆོས་དབྱིངས་མིང་བཏགས་པ། །མིང་དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་མིན་དེ་བཞིན་མིན། །མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་རྟོགས་པ། །དེ་དག་རྟག་ཏུ་མི་ཆགས་འཇིག་རྟེན་སྤྱོད། །གང་རྣམས་འདས་པའི་བདེ་གཤེགས་གྲངས་མེད་པ། །དེ་དག་གིས་ནི་གང་གསུངས་ཆོས་མང་པོ། །གཟོད་ནས་ཟད་ཅིང་དེངས་དང་འཇིགས་ལས་དབེན། །དེ་དག་ཡུལ་དང་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །ཆོས་འདི་དག་ནི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་སྟེ། །ཡི་གེ་གང་དག་ཟད་ཅན་ཟད་པའི་ཆོས། །ཡི་གེ་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པས་ན། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་མི་བྱེད། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་མཉམ་རྒྱུད་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་ཏེ་ཆགས་པ་མེད། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཆོས་མཐའ་མེད་ཤེས་པས། །འཕགས་པ་རྣམས་ནི་མཉམ་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག ། མཐའ་དང་མཐའ་མེད་ཀུན་ཆད་རྣམ་པར་ཆད། །ཐོག་མ་ཐ་མ་བར་མ་མཉམ་གྱུར་པ། །དུས་གསུམ་དག་ནི་དབེན་པས་ཤེས་པ་མཉམ། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་མཐའ་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བོ་རྟག་ཏུ་མིང་དང་གཟུགས་ལ་ཆགས། །མཐའ་དང་མཐའ་མེད་ལྟ་བས་གོས་པ་རྣམས། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་པས་ན། །བདག་དང་སེམས་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་མ་ཡིན། །བདག་ལས་ལྡང་བ་རྟག་ཏུ་ལྡང་མ་ཡིན། །ཆོས་དེ་ཀུན་ནས་བསླང་བ་མེད་པ་སྟེ། །གང་དག་ལྡང་དང་ལྡང་བ་མེད་རྟོག་པ། །དེ་དག་བཟོད་པ་མཉམ་ཉིད་རྗེས་འཐུན་པ། །ཆོས་ཀུན་རྟག་ཏུ་བདག་མེད་རང་བཞིན་ཏེ། །སྤྲིན་དང་གློག་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་གསོག ། བདག་དང་སེམས་ཅན་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང་། །འདི་
Chinese
土地一切皆平等，诸法寂静而空虚。 寂灭空性不变异，亦无任何之扰动。 本初即净无垢染，犹如虚空般澄澈。 无论现在或过去，一切众生皆平等，无有众生与非众生。 纵然众生之音声，亦能显现诸音声响。 然其与法之音声等同，此亦不存。 一切刹土皆平等，然亦非真平等。 犹如虚空般显现，且似平等而存在。 非增亦非减，不尽亦不生。 空旷澄明如虚空，清净无染极明澈。 诸佛一切皆平等，然佛亦非真有佛。 法界之中无杂染，定性清净无别异。 戒律智慧与觉识，解脱一切皆平等。 体性唯一无差别，名相平等无自性。 一切烦恼非烦恼，解脱自在无束缚。 念头与念皆是念，种种分别与妄想。 不在内中亦非外， 意识结缚由颠倒而生。 以分别念于法界，强行安立种种名。 然此名相亦非他，亦非如是之存在。 若能了知名与色，其性本空无自性。 彼等恒常不执著，于世间中行利他。 过去诸佛无量数，彼等所说诸妙法。 本初即已然穷尽，远离垢染与怖畏。 彼等不去任何处，亦不趋向任何方。 此等诸法皆由字，文字所生之故有。 然诸文字皆是灭，具有灭尽之法性。 若能知晓文字灭，其性本空无自性。 则于一切诸法中，不作任何之分别。 心之相续续平等，非续亦非非续。 自性他性与异性，无有任何之执著。 若能了知心与念，以及无边诸法性。 则诸圣者皆能入，平等之法性之中。 边与无边皆断灭，彻底断除诸戏论。 初始终末与中间，一切皆已成平等。 三时之中因寂静，故能平等而了知。 然此了知亦非有，边际可寻之境地。 众生恒常执著名，以及种种之色相。 为有边与无边见，种种邪见所蒙蔽。 若能了知诸法生，皆由因缘和合生。 则不分别有我执，以及种种之众生。 由我所生恒非生，诸法本无生起处。 若能了知生与灭，以及非生非灭者。 彼等安忍于平等，随顺真如之法性。 一切诸法恒时有，无我之性本如是。 犹如云电与虚空，清净澄明而空旷。 我与众生恒时有，自性本空无所有。 此
English
All lands are equal, and all dharmas are solitary. Peaceful and empty, unchanging, without disturbance. Primordially pure, stainless like the sky. All beings, whether present or past, are equal; there are no beings or non-beings. Even the sounds that arise as the voices of beings are like the sounds of dharma, and even that is not. All realms are equal, yet not truly equal. They appear like space, and seem to be equal. Neither increasing nor decreasing, inexhaustible, unborn. Empty and clear, like the sky, completely pure. All Buddhas are equal; yet Buddha is not truly Buddha. In the dharmadhatu, there is no mixture, inherently pure and undifferentiated. Discipline, wisdom, knowledge, and liberation are all equal. Their nature is one, names are equal, but there is no nature. All afflictions are not afflictions; they are liberated. Thoughts and conceptions are all thoughts, various discriminations and delusions. Not moving within, nor outside. Conceptual knots arise from perverted views. By conceptualization, names are given to the dharmadhatu. But that name is neither other nor like that. Those who realize the nature of name and form are always unattached and act for the benefit of the world. The countless Sugatas of the past, all the many dharmas they taught, were primordially exhausted, free from defilement and fear. They do not go to any place or direction. These dharmas arise from letters, and whatever letters are, they are perishable, of the nature of exhaustion. Knowing the nature of the exhaustion of letters, one does not discriminate among all dharmas. The continuum of mind is equal, neither continuum nor non-continuum. Self-nature, other-nature, and different-nature are without attachment. Knowing the mind, mental events, and the infinite dharmas, the noble ones enter the equal dharma. All ends and non-ends are cut off, completely cutting off all elaborations. Beginning, end, and middle are all equal. Because the three times are solitary, knowledge is equal. But that knowledge is not finite. Beings are always attached to name and form, stained by views of end and non-end. Knowing that they arise from causes and conditions, one does not discriminate self and beings. Arising from self is never arising. Those dharmas are without any arising. Those who conceive of arising and non-arising are patient, in accordance with equality. All dharmas are always of the nature of selflessness, empty like clouds, lightning, and the sky. Self and beings are always empty in nature. This