Tibetan
ངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཡུད་ཙམ་བསམས་པས་སེམས་གཡོས་པས་ནི་ལྔ་ཕུང་ཅིག་ཆར་སྐྱེས་སོ། །ལྔ་ཕུང་སྐྱེས་པའི་ནང་ན་ངན་པ་ལྔ་བཅུ་ཚང་ངོ་། །ཆགས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། རིང་པོར་སོང་སྟེ་ཁྱབ་པར་ཆགས་པ་དང་། ཕྱོགས་བཅུར་བགྲོད་པ་དང་ཡུད་ཙམ་བསམས་ཏེ། སེམས་སྐྱེས་པས་ངན་པ་ལྔ་བཅུ་ཚང་ན་ཇི་ལྟ་བུར་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཡུད་ཙམ་སེམས་པ་མི་སྐྱེ་བར་བགྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་དེ་དག་སེམས་པ་བདེན་པར་འདུག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ས་ལ་གནས་པ་དང་སེམས་མི་གཡོ་སྟེ། ལྡང་བ་མེད་པས་སེམས་རྟག་པར་བདེ་ཞིང་ཡངས་པས་ཡུད་ཙམ་བསམ་པ་མེད་དོ། །ཆགས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །ཚོར་བའི་སེམས་མ་སྐྱེས་ན། དེའི་སེམས་བདེ་ཡངས་ཏེ་ཕྱི་མོའི་ཚོར་བའི་བཟོད་པ་ལགས་ སོ། །བཟོད་པ་ལ་གཡོ་བ་མ་མཆིས་པས་རྟག་པར་མཆིས་ཏེ་མ་མཆིས་པ་མ་ལགས་སོ། །མ་མཆིས་པ་ཡང་མཆིས། ཚོར་བ་མ་མཆིས་པ་ཡང་མ་ལགས། ཚོར་བས་ཚོར་བ་མ་མཆིས་པར་རིག་ན། ཕྱི་མོའི་བསོད་པ་དང་། ཕྱི་མོའི་ཚོར་བའོ། །ཚོར་བ་གཙང་དང་བ་ལ་གོས་པ་མ་མཆིས་པས་མི་འགྱུར་མི་ལྡོག་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཚིག་དེ་སྐད་ཐོས་པ་དང་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཐོས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཤད་དོ། །བཙུན་པ་ཚོར་ཆེན་བཙུན་པ་ཡིས། །བསམ་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བཤད། །སེམས་སྐྱེ་མེད་ཅིང་བསམ་པ་མེད། །སེམས་རྟག་སྐྱེ་ཞིང་ཞི་བ་མེད། །གཅིག་ཚོར་ཕྱི་མོ་ཚོར་བ་བསོད། །གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་རྙེད་དང་མཚུངས། །རྙེད་པ་ཉིད་ནི་རྙེད་མ་ཡིན། །དེ་ནས་ཕལ་མང་པོས་ཚིག་དེ་བཤད་པ་ཐོས་ནས་ཀུན་གྱིས་ཕྱི་མོའི་ཚོར་བའི་བསོད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐོབ་བོ། །རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལེའུ་ལྔ་སྟེ། ཡང་དག་པ་བདེན་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པའི་ལེའུ་འོ།། །།དེ་ནས་ཡང་དག་པར་གཤེགས་པས་ཚིག་འདི་སྐད་དུ་གསུངས་སོ། །བསྐལ་ཏུ་རུང་བའི་སེམས་ཅན་ཕྱིན་ཆད་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ཆོས་འདི་བཞིན་བཤད་པའི་རིགས་སོ། །དུས་དང་བཟོད་པ་ལྷན་མི་ཅིག་གོ །འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བར་བཤད་པ་འཐུན་པ་ཡང་མེད། ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་དེ། མཚན་མ་ཡང་དེ་བཞིན་བཤད་པའི་རིགས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་དྲངས་ལ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོར་ཚུད་པར་ཕབ་སྟེ་རུང་བ་རྣམས་སྟོང་པའི་རླུང་ལ་བསླབས་པ་བ
Chinese
佛说：一念之间，心一动，五蕴同时生起。五蕴生起之内，五十种恶念具足。离欲菩萨请问：长久以来，广泛执着，遍及十方，一念之间，心生起，五十种恶念具足，如何使这些众生一念不生？佛说：应使这些众生心安住于真实，安住于金刚地，心不动摇，不起念，心恒常安乐广大，则无一念生起。离欲菩萨请问：不可思议啊！若无感受之心生起，则其心安乐广大，乃是最初的感受之忍。忍中无动摇，故恒常存在，并非不存在。不存在也存在，感受不存在也不存在。以感受觉知感受不存在，乃是最初的福德，最初的感受。感受清净，无有沾染，故不改变不退转，自性真实不改变，故不可思议。佛说：正是如此。离欲菩萨听闻此语，听闻前所未闻之语，遂说偈颂： 尊者大觉尊者啊！ 宣说无念之法生。 心无生起亦无念， 心恒常生亦无寂。 一觉最初感受福， 犹如寻获金币般。 寻获即非真寻获。 此后众多人听闻此语，皆获得最初感受之福德，般若波罗蜜多。金刚三摩地法之文字，第五品，入于真实真如之品。之后，如来宣说此语：未来世的众生，在其他时节，也应如此宣说此法。时节与忍耐并非同时。宣说矛盾与不矛盾，既不一致，也不相异，相也应如是宣说。以一切之意念引导智慧，将一切智智的智慧融入大海，并将堪能者置于空性的风中。
English
The Buddha said: In a moment of thought, when the mind stirs, the five aggregates arise simultaneously. Within the arising of the five aggregates, fifty evil thoughts are complete. The Desireless Bodhisattva asked: For a long time, being widely attached, pervading the ten directions, and in a moment of thought, when the mind arises, fifty evil thoughts are complete, how can these sentient beings be made not to generate a single thought in a moment? The Buddha said: These sentient beings should be made to abide in truth, to abide on the vajra ground, the mind does not waver, no thought arises, the mind is constantly happy and vast, then no thought arises in a moment. The Desireless Bodhisattva asked: Inconceivable! If the mind of feeling does not arise, then that mind is happy and vast, it is the forbearance of the first feeling. In forbearance there is no wavering, therefore it is constantly present, it is not non-existent. Non-existence also exists, feeling non-existence also does not exist. If feeling knows that feeling does not exist, it is the first merit and the first feeling. Feeling is pure and without defilement, therefore it does not change or regress, the true nature does not change, therefore it is inconceivable. The Buddha said: It is so. The Desireless Bodhisattva, having heard these words, having heard words never heard before, then spoke in verse: Reverend Great Feeling Reverend! Explaining the birth of the Dharma without thought. The mind has no birth and no thought, The mind is constantly born and has no peace. A single feeling, the first feeling, is blessed, Like finding a gold coin. Finding is not really finding. Thereafter, many people, having heard these words, all obtained the merit of the first feeling, the Prajnaparamita. The fifth chapter of the Vajra Samadhi Dharma text is the chapter on entering the realm of truth and suchness. Then, the Tathagata spoke these words: Sentient beings who are worthy in the future, in other times, should also explain this Dharma in this way. Time and patience are not simultaneous. Explaining contradiction and non-contradiction, neither consistent nor different, the characteristics should also be explained in this way. With all intentions, guide wisdom, integrate the wisdom of all-knowing wisdom into the ocean, and place the capable ones in the wind of emptiness.
Tibetan
ཞིན་མ་བྱས་པར་ཕལ་དེ་དག་ཀུན་རོ་གཅིག་པའི་འཕྲུལ་གྱིའོ། །མ་ཐོབ་པར་བྱོས་ཤིག །འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་མེད་པ་ལ་འདུག་པ་དང་། འདུག་པའི་གནས་མེད་པ་སྟོང་པ་ལྔ་ལ་འབྱུང་བར་འཇུག་པ་དང་། བླང་ཞིང་བཏང་བ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ནི་མཚན་མ་སྟོང་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མེད་དོ། །མེད་པ་མེད་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡོད་མེད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོད་མེད་ལ་མི་ཆགས་ཏེ། ཡོད་མེད་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ཕལ་ཐ་མལ་པ་དང་འཕྲུལ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་མོ་མངོན་པར་དཔག་ནུས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སོགས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་བསོད་པ་རིག་ན། གདོད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བོ། །དེའི་ཚེ་ཕལ་གྱི་ནང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིང་མཐུ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་འདུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ། མངོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ཡང་དག་པར་གཤེགས་པ་ལ་སྟོང་པ་ལྔ་ལ་འབྱུང་འཇུག་དང་། བླང་བ་དང་བཏང་བ་མ་མཆིས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སྟོང་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་གསུམ་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དྲུག་གི་སྒྲིབ་པ་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་དང་གཟུགས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་པའི་གཞུང་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་སྟོང་པ་ལ་མི་གནས་ཏེ། སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པའི་གཟུགས་མེད་དོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཆོས་ལ་བླང་བ་དང་བཏང་བ་ཅི་ཡོད། བླང་བ་མེད་པའི་སར་ཆུད་ན། གདོད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཆུད་དོ། །མཐུ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། ཇི་ལྟ་བུར་ན་སྟོང་པ་གསུམ་ཞེས་བགྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སྟོང་པ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པའི་མཚན་མ་ཡང་སྟོང་པ། སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཡང་སྟོང་པ། སྟོང་པའི་གནས་ཀྱང་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་གསུམ་ལ་མི་ཆགས་པས་ན་ཡང་དག་པའི་བདེན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་དང་ཚིག་གི་ལམ་ཆད་དེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །མཐུ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། ཡང་དག་པར་བདེན་པ་མ་མཆིས་པ་མ་ལགས་ན། དེའི་མཚན་མ་མཆིས་པའི་རིགས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མེད་པ་ནི་མེད་པ་ལ་མི་ཆགས་སོ། །མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ལ་མེད་པ་ལ་མི་ཆགས་སོ། །མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་ནི་ཡོད་པ་ལ་མི་ཆགས་སོ། །ཡོད་ མེད་ལ་གཞུང་བཤད་པ་ནི་ཐོབ་པར་མི་རུང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་
Chinese
如果未曾造作，那么所有这些庸常之物都将是同一味道的神变。不要执取！安住于世间和非世间，以及无有安住之处的五种空性之中，没有取舍。如何是好呢？一切法皆是空性之相，即法的自性本无。无有之无有亦非有。若非无有，则有无亦皆无。真实不变的自性不执着于有无，有无亦皆无。庸常之人和神变的智慧能够明显地衡量外在之物。菩萨等若能知晓如此功德，则最初便能获得菩提。彼时，在庸常之人中，有一位名为大力的菩萨，从座位上起身，向佛陀请教：世尊，对于如来而言，五种空性之生起和融入，以及取舍皆不存在。佛陀开示道：所谓的菩提五空性，是指三种有为空性。六道之障为空性。法的相为空性。名和色为空性。心之识的根本为空性。如是菩萨等不住于空性之空性，因为空性中没有空性的形相。对于无形之法，何来取舍？若能融入无取舍之处，则最初便能融入空性本身。大力菩萨请教道：如何称之为三种空性？佛陀开示道：所谓的三种空性，即空性的相亦为空性，空性的空性亦为空性，空性的处所亦为空性，不执着于如是三种相，因此并非没有真实的谛实。文字和言辞的道路断绝，不可思议。大力菩萨请教道：若非真实谛实，那么它的相也是不存在的吗？佛陀开示道：无有不执着于无有。既非无有亦非有，对于非有之法，不执着于无有。非无有之相不执着于有。对于有无的论述是无法获得的。菩萨
English
If not fabricated, then all these mundane things will be the same taste of magical transformation. Do not grasp! Abiding in the world and the non-world, and the five emptinesses where there is no place to abide, there is no taking or leaving. How is it? All dharmas are empty of characteristics, that is, the nature of dharmas is non-existent. Non-existence of non-existence is also not existence. If it is not non-existence, then existence and non-existence are also non-existent. The true and unchanging nature does not cling to existence and non-existence, and existence and non-existence are also non-existent. Ordinary people and the wisdom of magical transformation can clearly measure external things. If Bodhisattvas and others can know such merit, then they will initially attain enlightenment. At that time, among the ordinary people, there was a Bodhisattva named Great Power, who rose from his seat and asked the Buddha: Venerable One, for the Tathagata, the arising and merging of the five emptinesses, and taking and leaving, do not exist. The Buddha taught: The so-called five emptinesses of enlightenment are the three existing empty natures. The obscurations of the six paths are empty nature. The characteristics of dharmas are empty nature. Name and form are empty nature. The basis of the mind's consciousness is empty nature. Such Bodhisattvas and others do not abide in the emptiness of emptiness, because there is no form of emptiness in emptiness. For formless dharmas, what taking and leaving is there? If one merges into the place of no taking and leaving, then one will initially merge into emptiness itself. The Great Power Bodhisattva asked: How is it called the three emptinesses? The Buddha taught: The so-called three emptinesses are that the characteristic of emptiness is also emptiness, the emptiness of emptiness is also emptiness, and the place of emptiness is also emptiness. Because one does not cling to such three characteristics, therefore it is not that there is no true reality. The path of letters and words is cut off, inconceivable. The Great Power Bodhisattva asked: If it is not true reality, then is its characteristic also non-existent? The Buddha taught: Non-existence does not cling to non-existence. It is neither non-existence nor existence, and for non-existent dharmas, one does not cling to non-existence. The characteristic of non-non-existence does not cling to existence. The discussion of existence and non-existence cannot be obtained. Bodhisattva