Tibetan
ད་སེམས་སུ་ཡང་མི་བྱེད། བསྙེན་པར་དཀའ་བར་ཡང་སྣང་ལ་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཉེ་བའམ། རིང་བར་ཡང་མི་གནས། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པར་ཡང་བྱེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འཁྲུགས་པར་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནི་བཟོད་པ་སྨྲ་བ་ཡང་རྗོད་ལ་རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཐེར་ཟུག་དང་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡང་མི་བཟོད་དོ། །དེ་དེ་ལྟར་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པས་གནོད་སེམས་དང་། ཐ་བ་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། ཁྲོ་བ་མང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་སེམས་དང་། ཐ་བ་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། ཁྲོ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བཟོད་པའི་བསྔགས་པ་ཡང་རྗོད་ལ་གནོད་སེམས་དང་། བཟོད་པ་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་། དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་སྣང་མ་ཉམས་སོ། །བློ་གྲོས་བརྟན་པ་དེ་ནི་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བལྟའོ། །བློ་གྲོས་བརྟན་པ་གཞན་ཡང་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཙལ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་རྩོམ་ལ་ལུས་ཀྱིས་རྟུལ་བ་ཡང་མ་ཡིན། ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་རྟུལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་བདག་ལ་བལྟས་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སློབ་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་ནན་ཏན་བྱེད་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས། སེམས་ཅན་ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོན་ཏོ། །དེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་རྩོམ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་རྩོམ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ་ཉིད་མ་འོངས་མ་སོང་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དེ་ལྟར་གནས་པས་ལུས་དང་། ངག་དང་། སེམས་དང་བྲལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་སྟོན་ལ་ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པར་ཡང་སྣང་ལ་དེ་ཕྱི་འམ་ནང་གི་ལུས་རྟུལ་བ་ཡང་མེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གྲངས་མེད་པར་འགྲོ་ཞིང་འོང་ཡང་ལུས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཀྱང་མི་གཡོའོ། །དེ་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་རྩོམ་པར་ཡང་སྟོན་ལ་དེས་དགེ་བའམ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཐོས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་ཡང་སྣང་ལ་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ཡང་ཚོལ་ལ་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པར་ཡང་སྣང་ལ་དེ་ཐོགས་པ་
Chinese
現在也不放在心上。也顯得難以親近，對於任何法，也不會過於親近或疏遠。為了使眾生完全成熟，也會使一切行為完全混亂，但也不會真正見到法的本性混亂。那就是說忍辱，但對於恆常、穩固、堅實、不變的事物，什麼也無法忍受。他如此具有忍辱，為了使對具有嗔恨、嫉妒、憎恨、憤怒的眾生，捨棄嗔恨、嫉妒、憎恨、憤怒，也說忍辱的讚頌，但不執著於嗔恨和忍辱，而且在任何時候都不會消失或衰退。智慧堅定者，應視為安住於勇猛行三昧的菩薩，完全修習忍辱的殊勝之處。智慧堅定者，此外，安住於勇猛行三昧的菩薩，為了尋求一切善法，也會精進，但身體不懈怠，語言和心意也不懈怠。他精進時，心想：我應如何看待自己，如實地學習，並如實地努力呢？因此，他為懶惰的眾生示現。他雖然精進，但也不是一切時處都精進。為什麼呢？因為菩薩如此了悟到法界安住的自性，既不來也不去。他如此安住，也示現遠離身、語、意的精進，但也不會完全見到任何法的成就。他雖然顯得精進，但無論是外在或內在，身體都不會懈怠。他往來於無數的佛土，但也不會動搖身體的自性。他雖然也示現修習一切善法，但他不執著於善或不善的任何法。他雖然顯得完全尋求聽聞，但他對於一切佛的菩提，也不依賴他人。他也尋求堪布和阿闍黎，也是包括天神在內的世界的導師。他合掌，顯得要證悟一切法，但他沒有
English
Now, it is not kept in mind either. It also appears difficult to approach, and for any dharma, it does not remain too close or too far. In order to fully ripen sentient beings, it also makes all conduct completely chaotic, but it does not truly see the nature of dharma as chaotic either. That is, it speaks of patience, but it cannot endure anything that is constant, stable, firm, or unchanging. Because he is so endowed with patience, in order to make sentient beings with much malice, envy, hatred, and anger abandon malice, envy, hatred, and anger, he also speaks the praise of patience, but he does not fixate on malice and patience, and it does not disappear or diminish at any time. The one with steadfast wisdom should be regarded as a special aspect of a Bodhisattva who abides in the Samadhi of Heroic Progress, completely training in patience. Furthermore, the Bodhisattva with steadfast wisdom, abiding in the Samadhi of Heroic Progress, also exerts effort to seek all virtuous dharmas, but is not lazy in body, nor is he lazy in speech and mind. When he exerts effort, he thinks, "How should I look at myself, learn truthfully, and strive truthfully?" Therefore, he shows it for the sake of lazy sentient beings. Although he exerts effort, he does not exert effort in all places at all times. Why is that? Because the Bodhisattva thus realizes that the nature of the abiding of the dharma realm neither comes nor goes. Because he abides in this way, he also shows effort that is free from body, speech, and mind, but he does not completely see the accomplishment of any dharma either. Although he appears to be exerting effort, there is no laziness of body, whether external or internal. He goes and comes to countless Buddha fields, but he does not waver from the nature of the body either. Although he also shows the practice of all virtues, he does not fixate on any dharma, whether virtuous or non-virtuous. Although he appears to be completely seeking to hear, he also does not rely on others for the enlightenment of all Buddhas. He also seeks Khenpos and Acharyas, and is also the teacher of the world, including the gods. He joins his palms and appears to be realizing all dharmas, but he has no