Tibetan
་རིའི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཆོས་ལ་ཡིན་མ་ཡིན་དང་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །ཐ་དད་དུ་ཟིན་ན་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་མི་ལ་ལ་ཉིས་ན་ལོག་པ་ལྔའི་ཤས་ལྕི་བ་འབྱོར་གྲུབ་ཀྱང་རུང་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། ཚེར་ལྟ་བ་དང་། སྲོག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཁམས་སུ་ལྟ་བ་འབྱོར་གྲུབ་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཛིན་པ་ལ་འདོད་ཆགས། ཚུལ་ཁྲིམས་འཛིན་པ་ལ་ཆགས་པར་མཐོང་བའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདོད་ཆགས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐོང་བ་ལ་ཆགས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལ་རྟེན་ན་ཆོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཐོབ་ པའོ། །དགེ་འདུན་གྱི་དོན་གཅོད་ན། ལུས་མཐོང་བ་འབྱོར་གྲུབ་བོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ལུས་མཐོང་བ་འབྱོར་གྲུབ་ན། དགེ་འདུན་གྱི་གྲངས་སུ་མི་གཏོགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མ་རྣམས་ནི། སེམས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པ་མེད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་མི་དགེ་བ་མེད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པ་མེད་དོ། །ཞིག་པར་མཐོང་བ་མེད་དོ། །ཆོ་ག་ཞིག་པ་མེད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་གང་ལ་སོགས་པ་ངན་པ་མི་དགེ་བ་ཞེས་བྱ། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ན། དགེ་འདུན་གྱི་གྲངས་སུ་མ་ཆུད་པའི་མིང་ངན་པ་མི་དགེ་བའོ། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་བགྲང་བའི་ཆོས་ནི་རྐྱེན་རྣམས་དང་འདུས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་བདེན་པའི་དོན་མེད་དེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱད་པས་ན། ཐོབ་པ་ཡོད་དུ་འཛིན་ཏེ་གང་ཟག་ཐོབ་པ་ནས། ཚིག་གིས་བཤད་པ་ཡོད་པ་ཀུན་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ། སེམས་ཀྱིས་སེམས་མཐུད་དེ། དགེ་མི་དགེའི་ཆོས་ལ་ཐུག་པ་ནི། འཕྲུལ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ནང་ན་མིང་ངན་པ་མི་དགེ་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་སྐྱིད་པ་ཡོད་པའི་གནས་ཀྱི་ནང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་དོ། །ཡང་དག་པར་གཤེགས་པའི་ཆོས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱིད་སྡུག་མེད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཡང་དག་པར་གཤེགས་པས་ཐོབ་པ་དེའི་ནང་ན་འདོད་པ་མེད། འདོད་པ་མེད་པའང་མེད། སྐྱིད་པའང་མེད། ཉོན་མོངས་པའང་མེད། སེམས་པའང་མེད། འདུ་ཤེས་ཀྱང་མེད། སྤྱོད་པའང་མེད། སྟོང་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཐུག་གི་བར་དུའང་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱས་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་སྟོང་པའི་འདུ་ཤེས་ཡོད་དུ་ཟིན་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིན། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིན། རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིན། ཆད་པའི་འདུ་ཤེས
Chinese
舍利子，佛所证得之法，无所谓是与非，也无所谓差别。如果有了差别，那就意味着有所得。舍利子，有些人即使精通五种邪见，也可能执着于我见、众生见、人见、命见、寿者见，以及蕴、处、界等见解，这是不应该的。执持戒律时产生贪欲，或者认为执持戒律是值得贪恋的。如果对禅定产生贪欲，那就是贪恋禅定的境界。如果依赖于对佛的认知，那就获得了对法的认知。如果断绝了僧众的利益，那就是现见了身体。为什么呢？如果佛法中现见了身体，那就不属于僧众之列了。舍利子，佛的弟子们，心中没有分别念。舍利子，佛的弟子们没有不善。没有戒律的毁坏，也没有认为戒律被毁坏的念头，没有仪轨的破坏。舍利子，凡是被称为恶劣、不善的事物，在佛和僧众之中，凡是不属于僧众之列的名称，就是恶劣、不善的。以心来衡量心的法，是因缘和合的产物，没有真实不变的意义，只是分别念而已。如果执着于分别念，就会认为有所得，从认为个人有所得，到用语言表达的一切事物，心与心相连，涉及到善与不善之法，在幻化的法中，被称为恶名、不善之法。为什么呢？舍利子，在快乐的处所中，必然有烦恼，就像鬼怪一样吞噬快乐。在如来所证得的法中，没有这样的苦乐。舍利子，如来所证得的法中，没有欲望，也没有无欲望，没有快乐，也没有烦恼，没有心念，也没有意识，没有行为，甚至没有到达空性的意识。为什么呢？舍利子，如果有了空性的意识，那就是我见的意识，众生见的意识，常的意识，断的意识。
English
Shariputra, the Dharma attained by the Buddha is without "is" or "is not," and without difference. If there is difference, then there is attainment. Shariputra, even if some people are proficient in the five wrong views, it is not right to cling to views of self, views of sentient beings, views of persons, views of life, views of soul, as well as views of aggregates, sense bases, and realms. Having attachment to upholding morality, or seeing attachment in upholding morality. If there is attachment to samadhi, then there is attachment to seeing samadhi. Relying on the perception of the Buddha leads to obtaining the perception of the Dharma. If one cuts off the benefit of the Sangha, then one has achieved seeing the body. Why is that? If seeing the body is achieved in the Dharma of the Buddha, then one does not belong to the Sangha. Shariputra, the disciples of the Buddha do not have conceptual elaborations in their minds. Shariputra, the disciples of the Buddha have no unwholesomeness. There is no breaking of moral discipline, nor is there a perception of breaking it. There is no breaking of rituals. Shariputra, whatever is called bad or unwholesome, within the Buddha and the Sangha, any name that is not included in the Sangha is bad and unwholesome. The Dharma of measuring mind with mind is the aggregation of conditions, without true and real meaning, it is merely conceptualization. By practicing conceptualization, one holds onto the idea of attainment, from the attainment of a person to all that is expressed in words, mind connects with mind, reaching the Dharma of good and non-good, within the illusory Dharma, it is called bad name, non-virtuous Dharma. Why is that? Shariputra, in a place where there is happiness, there is inevitably affliction, like a demon devouring happiness. In the Dharma attained by the Tathagata, there is no such happiness or suffering. Shariputra, in the attainment of the Tathagata, there is no desire, nor is there non-desire, there is no happiness, nor is there affliction, there is no thought, nor is there consciousness, there is no action, not even reaching the consciousness of emptiness. Why is that? Shariputra, if there is a consciousness of emptiness, then it is the consciousness of the view of self, the consciousness of the view of sentient beings, the consciousness of permanence, the consciousness of annihilation.
Tibetan
་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་འདུ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འབྲངས་ན་མཚན་མའོ་ཅོག་སྐྱེས་ཏེ་ཀུན་ཡོན་པོར་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སྟོང་པའི་མིང་ནི་སེམས་མེད་པ་སྟེ། དེའི་མིང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྟོང་པའི་སེམས་ཀྱང་སྟོང་པ་སྟེ། དེའི་མིང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་སྟོང་པའི་ནང་ན་ལེགས་པའང་མེད། ཉེས་པའང་མེད། སྟོང་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཐུག་གི་བར་དུའང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མིང་སྟོང་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་བྱ་བ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཀུན་ནི་རིག་པར་རུང་། ཤེས་པར་རུང་ངོ་། །སྟོང་པ་ནི་རིག་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་རུང་བ་ཡང་མ་ཡིན། བསམ་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་མིང་སྟོང་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སྟོང་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་བསམ་པས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོང་པ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མིང་སྟོང་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོང་པའི་ལས་སྤྱོད་པ་བཤད། འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་མི་སེམས། སྟོང་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཐུག་གི་བར་དུའང་མི་སེམས་པ་དེའི་མིང་སྟོང་པ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མིང་སེམས་ལ་བསམ་པ་ཡོད་དོ་ཅོག་གི་མིང་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་ཡང་བསམ་པ་མེད་པ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་སྟེ། འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བས་ན་མིང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་ལེན་པ་ལ་འབྲང་བ་ནི་ཀུན་ཡོན་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོས་ལ་སྟོང་པ་ཞི་བ་ཐོབ་ཏུ་འཛིན་ན། ཀུན་ཡོན་པོ་མཐོང་བར་ལྟུང་བ་ན་ཚིག་གིས་བཤད་པ་དང་། འཆད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཅི་སྤྱད་ན་བཤད་དུ་རུང་། ཤཱ་རིའི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐད་དང་ཚིག་གིས་བཤད་པ་ཀུན་མིང་ཡོན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་སོ་ཅོག་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་ཀུན་ཚིག་བཤད་པས་བསྒྲིབས་པའི་ལན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཡང་དག་པར་གཤེགས་པས་སྨྲ་བའི་ཚིག་ཀུན་ཡོན་པོ་ཡིན་པར་མཁྱེན་ཏེ། སྨྲ་བའི་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཡན་ཆད་ཀྱང་བདེན་པར་མི་རུང་ངོ་། །ཤཱ་རིའི་བུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་གཡུང་དྲུང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མེད། སེམས་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་དག་པར་གཤེགས་པས་ཆོས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པའང་མེད། སེམས་ཐོབ་པའང་མེད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཡང་དག་པར་གཤེགས་པས། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་པའི་གནས་ཡོད་པར་བཤད། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་བཤད་པ། མི
Chinese
是这样的。为什么呢？舍利子，因为追随有分别念，就会产生一切相，从而堕入一切颠倒之中。舍利子，空性的名称就是无心，它的名称叫做空性。空性的心也是空性，它的名称叫做空性。 舍利子，在空性之中，没有好，也没有坏，甚至没有达到空性的分别念。因此，名称是空性。舍利子，有作为的诸法都是可以认识的，可以了解的。空性是不可认识的，也不可了解，不可思议，因此，名称是空性。舍利子，空性的分别念不是通过思考获得的。为什么呢？因为空性没有分别念。因此，名称是空性。舍利子，为什么呢？宣说空性的行为，不思一切分别念，甚至不思达到空性的分别念，它的名称叫做空性行为。舍利子，分别念的名称就是心中所想的一切的名称，叫做分别念。什么也不想就是没有分别念，因为远离分别念，所以名称叫做没有分别念。追随接受分别念就是见到一切颠倒。为什么呢？舍利子，如果在幻化的法中执着于获得空性寂灭，就会堕入见到一切颠倒之中，那么用语言讲述和讲解又有什么必要呢？如果修持这样的空性之法，又怎么能讲述呢？舍利子，为什么佛陀用语言和文字所说的一切都叫做名称颠倒呢？因为不能通达一切法，这是被一切语言所遮蔽的缘故。因此，如来知道所说的一切语言都是颠倒的，所说的语言即使稍微多一点也不可能是真实的。舍利子，诸佛的无上正等菩提既没有分别念，也没有心。为什么呢？因为如来对于法既没有获得自性，也没有获得心。舍利子，如来为什么宣说有思考之处呢？舍利子，从法的文字中宣说，
English
It is so. Why is that? Shariputra, because following after having conceptualizations, all appearances arise, and thus one falls into all perversions. Shariputra, the name of emptiness is no mind; its name is called emptiness. The mind of emptiness is also emptiness; its name is called emptiness. Shariputra, within emptiness, there is neither good nor bad, not even reaching the conceptualization of emptiness. Therefore, the name is emptiness. Shariputra, all phenomena that have actions are knowable and understandable. Emptiness is not knowable, nor is it understandable, nor is it conceivable; therefore, the name is emptiness. Shariputra, the conceptualization of emptiness is not obtained through thought. Why is that? Because emptiness has no conceptualization. Therefore, the name is emptiness. Shariputra, why is that? Explaining the practice of emptiness, one does not think of all conceptualizations, not even thinking of reaching the conceptualization of emptiness; its name is called the practice of emptiness. Shariputra, the name of conceptualization is the name of everything thought in the mind, called conceptualization. Not thinking of anything is no conceptualization; because of being separated from conceptualization, the name is called no conceptualization. Following after taking conceptualizations is seeing all perversions. Why is that? Shariputra, if one clings to obtaining emptiness and peace in illusory phenomena, one will fall into seeing all perversions, then what need is there to speak and explain with words? If one practices such a Dharma of emptiness, how can it be explained? Shariputra, why is everything spoken by the Buddhas with language and words called name perversion? Because one cannot comprehend all phenomena, this is because of being obscured by all language. Therefore, the Tathagata knows that all spoken words are perverted, and even a little more of what is spoken cannot be true. Shariputra, the unsurpassed, perfect, complete enlightenment of the Buddhas has neither conceptualization nor mind. Why is that? Because the Tathagata has neither obtained self-nature nor obtained mind in Dharma. Shariputra, why does the Tathagata explain that there is a place for thinking? Shariputra, speaking from the letters of the Dharma,