Tibetan
སེམས་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་སེམས་སྐྱེ་སྟེ། གཅིག་ཏུ་མ་ཆད་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་དང་གཟུགས་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་རིག་གོ །རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། མི་རྟག་པར་མཐོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་དེ་ལྟར་མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་ནས་རྟག་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། རྟག་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྤོང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དོ། །ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་སོ། །མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། ཤི་བ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། ཤི་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕྱི་ནང་གི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་མྱོང་བ་ནི་བཀྲེས་པ་དང་། སྐོམ་པ་དང་། གྲང་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། རྡེག་པ་དང་། འཚོག་པ་དང་། སྤྱོ་བ་དང་། གཤེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་མྱོང་བ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ། །གཞན་ཡང་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་ལུས་འདི་ལ་མི་རྟག་པའི་སྣོད་ཡིན་པར་རྟོག་གོ །སྣོད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྣོད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པས་བཅུད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ཡིན་པར་རྟོག་གོ །གཞན་ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བར་རྟོག་ལ། འགོག་པ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་རྟོག་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱེ་ཞིང་འགོག་པས་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་མ་ཡིན་པར་མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་ཅེས་སྨྲ། དེ་ལྟར་བདག་མ་ཡིན་པས་ན་མི་རྟག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ ན་སེམས་ཅན་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་ཅེས་སྨྲ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་དད་འདུས་པ་ལས་སྐྱེས་ཀྱི་གཅིག་པུ་ཞིག་འདུ
Chinese
心生起，如是各异之心生起，不间断故，应知一切色法与非色法皆为无常。种姓之子，若有菩萨于每一刹那见一切法生起、止灭、无常，是名菩萨具足无常之想。种姓之子，智者应如是精勤于无常之想，而断除常之我慢、常之颠倒、颠倒之想，应精勤于痛苦之想。若思“以何因何缘而如此感受痛苦”，则知彼痛苦乃由无常之因所生。以无常之缘故，感受生、老、病、死，生、老、病、死之缘故，名曰无常。以无常之缘故，感受众多内外之痛苦，即饥渴、寒热、击打、殴打、辱骂、呵斥之痛苦。如是感受众多痛苦，亦由无常之缘故而感受。又，智者应了知此身乃无常之器。器乃痛苦之物，如是器乃痛苦之物故，应知其内之精华亦与之相同，乃痛苦之法。又，种姓之子，智者应了知生即是痛苦，灭亦是痛苦，以痛苦而生灭故，是为无常，非我及我所，应精勤于无常之想。又，智者了知痛苦即是无常，无常即是痛苦，如是痛苦即是无常故，智者为何说有我？如是无我故，亦应如是了知无常。如是五蕴亦是痛苦，亦是无常，则有情为何说有我？又，一切法皆由各异之聚合而生，非由唯一之物所聚。
English
Mind arises. Thus, different minds arise. Because it is uninterrupted, one should know that all forms and non-forms are impermanent. Son of good family, whatever Bodhisattva sees all phenomena arising, ceasing, and being impermanent in every moment, is called a Bodhisattva who possesses the perception of impermanence. Son of good family, the wise and intelligent one should diligently apply himself to the perception of impermanence, and completely abandon the pride of permanence, the reversal of permanence, and the thought of reversal, and diligently apply himself to the perception of suffering. If one thinks, "By what cause and what condition do I experience suffering in this way?" then one knows that suffering arises from the cause of impermanence. Due to the condition of impermanence, one experiences birth, aging, sickness, and death. Due to the condition of birth, aging, sickness, and death, it is called impermanence. Due to the condition of impermanence, one experiences many inner and outer sufferings, such as the suffering of hunger, thirst, cold, heat, being beaten, being struck, being scolded, and being reviled. Thus, experiencing many sufferings is also experienced due to the condition of impermanence. Furthermore, the wise and intelligent one realizes that this body is a vessel of impermanence. The vessel is suffering. Thus, since the vessel is suffering, one should realize that the essence within it is also the same, being the nature of suffering. Furthermore, son of good family, the wise and intelligent one realizes that birth itself is suffering, and cessation is also suffering. Since it arises and ceases with suffering, it is impermanent, not self or belonging to self. One should diligently apply oneself to the perception of impermanence. Furthermore, the wise and intelligent one knows that suffering itself is impermanent, and impermanence itself is suffering. Thus, since suffering itself is impermanent, why does the wise and intelligent one say there is a self? Since there is no self, one should also understand impermanence in the same way. Likewise, the five aggregates are also suffering and also impermanent, so why do sentient beings say there is a self? Furthermore, all phenomena arise from the aggregation of different things, not from the aggregation of a single thing.
Tibetan
ས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་གཅིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། འདུས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གི་རང་བཞིན་ཡང་མེད། གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མེད། ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མེད། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡང་མེད། དབང་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མེད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ཡོད་ན་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ། གཞན་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་གཅིག་ཙམ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་མེད་དོ། །ད་ལྟར་ཆོས་གཅིག་ཙམ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རང་སྐྱེ་བའམ། རང་འགོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདུས་པ་ལས་འགོག་ཅིང་འདུས་པ་ལས་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཆོས་སྐྱེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དེ། འདུས་པ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །སེམས་ཅན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པས་ཡང་དག་པའི་བདེན་པ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ། དེ་བས་ན་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་བདག་མེད་པར་རྟོག་གོ །གཞན་ཡང་ཅིའི་རྒྱུ་དང་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་སྙམ་དུ་རྟོག་སྟེ། བདག་དེ་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་བདག་དེ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དམ། མང་དུ་ཡོད་སྙམ་རྟོག་གོ །གལ་ཏེ་བདག་དེ་གཅིག་ཏུ་ཟད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱལ་རིགས་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། རྗེའུ་རིགས་དང་། གདོལ་རིགས་དང་། ལྷ་དང་མི་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། ཡི་དགས་དང་། བྱོལ་སོང་གི་སྐྱེ་གནས་དང་། ཆེན་པོ་དང་། ཆུང་ངུ་དང་། ལང་འཚོ་བ་དང་། རྒས་པ་ཡོད་པར་གྱུར། དེ་བས་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་མ་ཡིན་པར་རིག་གོ །བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གལ་ཏེ་མང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གཅིག་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ལ་མཐའ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ། དེ་བས་ན་གཅིག་དང་མང་པོ་གཉིས་ཀ་ལ་བདག་མེད་དོ། །མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ནས་རིམ་གྱིས་ཁ་ཟས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བར་བྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་རྟོག་སྟེ། འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཁ་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་མི་དགེ་བ་བསྐྱེད་པར་གྱུར། སེམས་ཅན་གྱིས་ཁ་ཟས་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ལས་མི་དགེ་བ་བྱས་ཏེ། ཟང་ཟིང་ཐོབ་པ་རྣམས་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི
Chinese
並非一切法皆由地而生，亦非一法為一切和合之果，應如是了知。一切和合亦無我之自性，無一之自性，無異之自性，無事物之自性，亦無自主之自性。若一切法具有彼等自性之特徵，則智者為何說有我？復次，如是思惟，於一切法中，無有一法為作者。現今無有一法為作者，亦無由一切法和合而有作者。一切法非由自性而自生，亦不自滅，乃由和合而滅，由和合而生。如是，法生起後，眾生生起顛倒之想，謂由和合而生。眾生由顛倒而想，若無真實之諦，為何說真實有我？是故，智者了知無我。復次，思惟以何因何緣眾生執著於我？若彼我為存在者，則彼我為一或為多？若彼我為一，則為何有國王種姓、婆羅門、吠舍、首陀羅、天人、人類、地獄有情、餓鬼、畜生之生處，以及大、小、年輕、年老之別？是故，應知所謂之我並非一。若彼我為多，則為何說一切有情之我為一，遍及一切且無邊際？是故，於一與多二者皆無我。智者如是了知無我後，次第思惟厭離食物之想。如是思惟，若一切法皆為無常、痛苦且無我，則為何為食物而生起身語意之不善業？眾生因貪著食物而造作身語意之不善業，獲得之財物雖與他人共有，然為痛苦之
English
It is not that all phenomena arise from the earth, nor is one phenomenon the result of the aggregation of all. One should understand this. All aggregates also have no self-nature, no single nature, no different nature, no substantial nature, and no independent nature. If all phenomena have those characteristics of self-nature, then why do the wise say there is a self? Furthermore, one should think like this: in all phenomena, there is not a single phenomenon that is a doer. Now, there is not a single phenomenon that is a doer, nor is there a doer from the aggregation of all phenomena. All phenomena do not arise by themselves from their own nature, nor do they cease by themselves. They cease from aggregation and arise from aggregation. Thus, after phenomena arise, sentient beings generate inverted thoughts, saying that they arise from aggregation. Since sentient beings think in an inverted way, if there is no true reality, why do they say that there is a true self? Therefore, the wise understand that there is no self. Furthermore, they contemplate what causes and conditions lead sentient beings to cling to a self. If that self exists, is that self one or many? If that self is one, then why are there distinctions of royal caste, Brahmins, Vaishyas, Shudras, gods, humans, sentient beings in hell, pretas, animal birth places, as well as large, small, young, and old? Therefore, one should know that what is called "self" is not one. If that self is many, then why do they say that the self of all sentient beings is one, pervading all and without limit? Therefore, there is no self in either one or many. After the wise understand no-self in this way, they gradually contemplate the thought of being disgusted with food. They think like this: if all phenomena are impermanent, suffering, and without self, then why do they generate non-virtuous actions of body, speech, and mind for the sake of food? Sentient beings, because of attachment to food, perform non-virtuous actions of body, speech, and mind, and although the wealth they obtain is shared with others, it is a cause of suffering.