Tibetan
མེད་སྤངས་པས་ན། །སེམས་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེས་པ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་ངས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །སྣ་ཚོགས་ཡིད་ཀྱི་ལུས་རྣམས་ནི། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་ངས་བཤད་དོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ངག་དང་དོན་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ན། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངག་དང་དོན་ལ་མཁས་པ་ལགས། དེ་ ལ་ངག་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་དོན་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་ཉོན་ལ་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག་དང་ངས་ཁྱོད་ལ་བཤད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་ལེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་བཀའ་མཉན་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངག་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཚིག་དང་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲད་པ་ཡིན་ཏེ། མགྲིན་པ་དང་། མིད་པ་དང་། མཆུ་དང་། ལྕེ་དང་། སོ་དང་། རྐན་དང་། འགྲམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་དེ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ནི་ངག་ཅེས་བྱའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དོན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་། བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དེ་ནི་དོན་ཅེས་བྱའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་དོན་འདི་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་གཅིག་པུ་དབེན་པར་སོང་ནས་ཐོས་པ་དང་། བསམས་པ་དང་། བསྒོམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་གིས་རིག་པ་ལ་དམིགས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ། བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་རབ་ཏུ་གྱུར་ནས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ས་དང་སའི་གནས་གཞན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངག་གི་དོན་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ངག་དང་དོན་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཐ་མི་དད་པར་ཡང་མ་ཡིན་པར་སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྟོག་སྟེ། དོན་དང་ངག་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངག་དང་དོན་ཐ་དད་ན་ནི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དག་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། ངག་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་སྟེ། ཇི་ལྟར་མར་མེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་
Chinese
因为断绝了，心即是解脱，我也是这样诠释唯心。如是真如与真实边际，涅槃与法界，种种意之身，我也是这样诠释唯心。此后，大慧菩萨向薄伽梵请示道：世尊如是说，菩萨摩诃萨应当善巧言辞与意义。菩萨如何才能善巧言辞与意义呢？言辞是怎样的，意义又是怎样的呢？薄伽梵开示道：大慧，因此你要好好听着，用心记住，我将为你解说。大慧菩萨禀告薄伽梵说：好的，世尊，我等愿闻其详。薄伽梵开示道：大慧，何为言辞？譬如，词句与文字的分别念相合，依赖于喉咙、食道、嘴唇、舌头、牙齿、上颚、脸颊，从而以言语表达的分别念的习气之因所产生的，即称为言辞。大慧，何为意义？譬如，一切分别念的体性和言说的体性完全断绝，即称为意义。大慧，菩萨摩诃萨为了这样的意义，独自前往寂静处，以听闻、思考、禅修的智慧，专注于自证之智，趋向涅槃之城，习气之身彻底转变，各自以自证之智的行境，在土地与土地的其它处所的差别之意义的体性上彻底实践，这就是菩萨摩诃萨善巧意义。此外，大慧，善巧言辞意义的菩萨摩诃萨，言辞与意义既非相异，也非不异，而是分别了知，对于意义与言辞的分别了知也是如此。如果言辞与意义相异，那么言辞就不能成为阐明意义的因，而言辞会追随意义，如同灯火照亮事物等。
English
Because of abandoning, the mind is said to be liberated, I also explain it as mind-only. Suchness and the ultimate reality, Nirvana and the realm of Dharma, all kinds of mind-made bodies, I also explain them as mind-only. Then, Mahamati Bodhisattva asked the Blessed One: "As the Blessed One said, Bodhisattva-Mahasattvas should be skilled in speech and meaning. How can a Bodhisattva be skilled in speech and meaning? What is speech like, and what is meaning like?" The Blessed One said: "Mahamati, therefore, listen very well and keep it in mind, and I will explain it to you." Mahamati Bodhisattva said to the Blessed One: "Good, Blessed One, we would like to hear in detail." The Blessed One said: "Mahamati, what is speech? For example, the discrimination of words and letters is combined, relying on the throat, esophagus, lips, tongue, teeth, palate, and cheeks, and the cause of the habit of discrimination expressed in speech arises from that, which is called speech. Mahamati, what is meaning? For example, all the characteristics of discrimination and the nature of expression are completely abandoned, which is called meaning. Mahamati, for the sake of such meaning, Bodhisattva-Mahasattvas go alone to a solitary place, and with the wisdom of hearing, thinking, and meditating, focus on self-realized wisdom, go to the city of Nirvana, the body of habit is completely transformed, and each thoroughly practices the nature of the meaning of the differences between the land and other places of the land with the object of self-realized wisdom, this is the Bodhisattva-Mahasattva's skill in meaning. Furthermore, Mahamati, the Bodhisattva-Mahasattva who is skilled in the meaning of speech, speech and meaning are neither different nor non-different, but are distinguished and understood separately, and the distinction between meaning and speech is also the same. If speech and meaning are different, then speech will not be the cause of clarifying meaning, and speech will follow meaning, just as a lamp illuminates things, etc."