Tibetan
།འདི་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡང་མེད། །སྨིག་རྒྱུ་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རབ་ཤེས་ན། །ཤེས་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད། །བསྟན་པ་དག་ནི་མིང་ཙམ་སྟེ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ལ་རྣམ་རྟོག་སྐྱེད་པ་ཡི། །ཕུང་པོའི་འདུ་བྱེད་སྐྲ་ཤད་འདྲ། །རི་མོ་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་དང་། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དྲི་ཟའི་གྲོང་། །མགལ་མེའི་འཁོར་ལོའི་སྨིག་རྒྱུ་དག །མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྣང་། །རྟག་དང་མི་རྟག་གཅིག་ཐ་དད། །གཉི་ག་གཉིས་མིན་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཐོག་མ་མེད་ཀྱི་ཉེས་འབྲེལ་བས། །བྱིས་པ་མོས་པས་རབ་ཏུ་རྟོག །མེ་ལོང་ཆུ་དང་མིག་རྣམས་དང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ། །དེ་ན་གཟུགས་བརྙན་སྣང་མོད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཡོད་པ་མིན། །དངོས་པོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །རི་མོ་དང་ནི་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སྣང་ཡང་། །རྨི་ལམ་འདྲ་སྟེ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཆོས་ནི་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཅིག་པ་དང་། ཐ་དད་པ་དང་། གཉི་ག་དང་། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་སྤངས་པ། ཡོད་པ་དང་། མེད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། སྐུར་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་བདེན་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་དང་། ལམ་དང་། འགོག་པ་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པ་རབ་ཏུ་འབྱེད་ཅིང་སྡུད་པར་བྱེད་པས་དེ་དག་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། རྒྱུ་མེད་པ་དང་། རྡུལ་ཕྲ་མོ་དང་། དུས་དང་། རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བར་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེད་དཔོན་ལྟར་ཚིག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་། སྣང་བ་མེད་པ་དང་། ཐེག་པ་དང་། ས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཐར་གྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་བསམ་གཏན་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ་རྣམ་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བྱིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བསམ་གཏན་དང་། དོན་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ བསམ་གཏན་ནོ། །དེ་ལ་བྱིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བསམ་གཏན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་རྣལ་
Chinese
於此無有任何作為，如海市蜃樓之虛空。如是善知諸法者，則無任何所知。教法僅是名稱而已，於彼無有自性。於何生起分別念，蘊之行如髮梳。圖畫髮梳相纏繞，幻術夢境乾闥婆城，火輪海市蜃樓等，雖無然於有情顯現。常與無常一異等，二者非二亦如是，以無始之罪相連，孩童以信樂而遍計。鏡子水及諸眼等，如意寶珠珍寶等，於彼雖有影像顯現，然彼非為真實有。顯現為事物之所有，如圖畫及海市蜃樓。雖有各式各樣之形像顯現，然如夢境般非為有。復次，大慧，如來等之教法是遠離四邊者，此謂：一與異，俱與非俱，有與無，非有亦非無，捨棄常與無常，從有與無之增益與誹謗中解脫。如來之教法是真實之諦，緣起，道，滅，以及善加辨別與攝集解脫者，是故彼等先被引導，而非與自性，自在，無因，微塵，時間，自性相關而宣說法。復次，大慧，為了清淨煩惱與所知障，如商主般，以一百零八句，以及無有顯現，乘與地等，於極善分別之體性中逐漸地進入。復次，大慧，有四種禪定，何為四種？此謂：孩童近行之禪定，義善分別之禪定，真如所緣之禪定，以及如來之禪定。彼中，何為孩童近行之禪定？此謂：聲聞，獨覺，以及外道之瑜
English
Here, there is no action whatsoever, like a mirage in the sky. Thus, if one knows all dharmas well, then there is nothing to be known. Teachings are merely names, and in them, there is no characteristic. Whatever gives rise to discrimination, the formations of the aggregates are like a hair comb. Drawings of entangled hair combs, illusions, dreams, cities of gandharvas, fire wheels, mirages, etc., although non-existent, appear to sentient beings. Constant and impermanent, one and different, both and neither are likewise, due to beginningless karmic connections, children thoroughly conceptualize with faith. Mirrors, water, and eyes, wish-fulfilling jewels, precious gems, etc., although images appear in them, they are not truly existent. All that appears as objects is like drawings and mirages. Although various forms appear, they are like dreams and do not exist. Furthermore, Mahamati, the teachings of the Tathagatas are free from the four extremes, namely: oneness and otherness, both and neither, existence and non-existence, neither existence nor non-existence, abandoning permanence and impermanence, and being liberated from the superimposition and denial of existence and non-existence. The teachings of the Tathagatas are the true reality, dependent origination, the path, cessation, and the complete discernment and collection of liberation; therefore, these are given precedence, and the Dharma is not taught in relation to inherent nature, sovereignty, causelessness, atoms, time, or self-nature. Furthermore, Mahamati, for the sake of purifying afflictions and cognitive obscurations, like a merchant leader, one gradually enters into the nature of extremely good discrimination with one hundred and eight phrases, as well as non-appearance, vehicles, and grounds. Furthermore, Mahamati, there are four types of dhyana (meditation): what are the four? They are: the dhyana of children's practice, the dhyana of good discrimination of meaning, the dhyana of suchness as the object, and the dhyana of the Tathagatas. Among them, what is the dhyana of children's practice? This refers to the yogis of shravakas, pratyekabuddhas, and heretics.
Tibetan
འབྱོར་པ་རྣམས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། དངོས་པོའི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀེང་རུས་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། མི་སྡུག་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། འདི་ནི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟགས་ནས་སྔ་མ་ལས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདུ་ཤེས་མི་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དོན་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བདག་དང་། གཞན་དང་། གཉི་ག་དངོས་པོ་མེད་པར་གྱུར་པ་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པར་བརྟགས་ནས། ས་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་དོན་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་གནས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་སྐྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སའི་རྣམ་པ་ལ་འཇུག་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་གནས་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གསུངས་སོ། །བྱིས་པ་ཉེ་སྤྱོད་བསམ་གཏན་དང་། །དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་འབྱེད་བསམ་གཏན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་བསམ་གཏན་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགེ་བསམ་གཏན། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་བརྩོན་བྱས་ན། །ཉི་མ་ཟླ་བའི་དབྱིབས་འདྲ་དང་། །པད་མ་དང་ནི་གཡང་ས་དང་། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་མེ་ཟད་ལྟར། །རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་གང་རྟོག་པ། །མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་དེ་དག་ནི། །མུ་སྟེགས་ལམ་འབྱེད་བསམ་གཏན་ཏེ། །ཉན་ཐོས་དང་ནི་རང་རྒྱལ་ གྱི། །སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡང་ལྟུང་བར་བྱེད། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་རབ་སྤངས་ན། །དེ་ནི་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན། །ཞིང་རྣམས་ཀུན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཕྱག་གིས་ནི། །དེ་ཡི་མགོ་ལ་ཉུག་མཛད་དེ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ཞུགས་བརྟགས། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས
Chinese
拥有财富者，首先要对人无我，以及事物自相和共相的特征，如骨骼、无常、痛苦和不净的特征产生执着，并考察“这就是这样的特征，不是其他”，从而比前者更具殊胜性，不阻止概念的产生，这被称为孩童近行禅。何为意义辨别禅？即考察人无我、自相和共相的特征，以及外道的神我、他者和二者皆无实有，从而考察法无我，使这些地的特征意义越来越殊胜，这被称为意义辨别禅。何为以如是性为对境的禅？即以分别念对二无我的分别念，如实安住于如是性的状态，不生起分别念，这被称为以如是性为对境的禅。何为如来禅？即进入如来地的状态，各自以自证的圣者智慧的三种特征的安乐而住，做着不可思议的利益有情之事，这被称为如来禅。此后，世尊为了再次宣说此义，说了这些偈颂：孩童近行之禅定，意义特征辨别禅，如是性境之禅定，如来之善禅定。瑜伽士若勤奋，如日月之形状，莲花以及悬崖，虚空以及火灭，瑜伽士所分别，种种相状彼等，乃是外道道之禅，声闻以及独觉，亦会堕入其行境。若能彻底舍弃此等，则彼即是无相。一切刹土之诸佛，以不可思议之手，抚摸彼之头顶，考察随顺如是性。此后，大菩萨摩诃萨慧胜又对世尊如是说。
English
Those who possess wealth should first cultivate attachment to the characteristics of the absence of self in persons, and the self and common characteristics of things, such as skeletons, impermanence, suffering, and impurity, and examine, "This is such a characteristic, not otherwise," thereby becoming more distinguished than the former, without preventing the arising of concepts, this is called the meditation of children's near practice. What is the meditation of distinguishing meaning? It is examining the absence of self in persons, the characteristics of self and common characteristics, and the absence of reality in the self of non-Buddhists, others, and both, thereby examining the absence of self in phenomena, making the meaning of the characteristics of those grounds increasingly distinguished, this is called the meditation of distinguishing meaning. What is the meditation that focuses on suchness? It is not generating conceptualization in the state of suchness, which is the correct way to conceptualize the two absences of self with conceptualization, this is called the meditation that focuses on suchness. What is the meditation of the Tathagata? It is entering the state of the Tathagata ground, abiding in the bliss of the three characteristics of the wisdom of the noble ones, each with their own self-awareness, and doing inconceivable deeds for the benefit of sentient beings, this is called the meditation of the Tathagata. Then, the Bhagavan spoke these verses to further explain that meaning: The meditation of children's near practice, The meditation of distinguishing the characteristics of meaning, The meditation that focuses on suchness, The virtuous meditation of the Tathagata. If a yogi strives diligently, Like the shape of the sun and moon, The lotus and the precipice, The sky and the extinguishing of fire, Whatever the yogi conceptualizes, Those various signs, Is the meditation that opens the path of non-Buddhists, Even shravakas and pratyekabuddhas, Will fall into its realm of practice. If one completely abandons all of these, Then that is the absence of appearance. The Buddhas of all the fields, With inconceivable hands, Caress the top of his head, Examining the following of suchness. Then, the Bodhisattva Mahasattva Great Wisdom again said to the Bhagavan: