Tibetan
་རྣམས་ནི་མིང་གིས་འཛིན། །འཕགས་པ་མིང་གིས་དོན་ལ་མཁས། །དྲུག་པོ་ལ་ནི་ཉེར་ལེན་མེད། །ཉེར་ལེན་བཅས་པ་མི་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་པའི་ཉེས་དང་རྣམ་བྲལ་བ། །བྱེ་བྲག་མི་འབྱེད་འཕགས་པ་སྨྲ། །ཤེས་པ་སྤངས་པའི་རྟོག་གེ་པ། །རྟག་དང་ཆད་པས་འཇིགས་པ་དག །འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ལ་བདག །བྱིས་པ་བྱེ་བྲག་མི་བྱེད་དོ། །གཅིག་པ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པ་ཡོད། །ཐ་དད་པ་ལའང་ཡོད་པ་མིན། །སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་སྟེ། །ཡིད་ལ་སོགས་དང་ཐ་དད་དོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བསྒྲགས་པའི། །སྦྱིན་པ་གང་ཚེ་ཉེར་ལེན་ལས། །དབྱེ་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན། །གཅིག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། །ཉེར་ལེན་བཅས་པའི་དམིགས་པ་ནི། །ལས་དང་ཚེ་དང་བྱེད་སོགས་པས། །འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཚུལ་རྣམས་ཀྱིས། །མེད་བཞིན་དུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་བསྲེག་བྱ་སྲེག་བྱེད་ལ། །མེ་ནི་ཅིག་ཅར་སྲེག་པ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་བཅས་པའི་བདག །ཅི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་ཅན་མི་སྟོན། །རྟག་ཏུ་སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་ཀྱང་། །སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་ན། །བདག་བསྒྲུབས་པ་ཡི་དཔེ་དག་དང་། །ཅི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་ཅན་མི་བྱེད། །རྟོག་གེ་ཅན་ནི་ཚུལ་སྤངས་པ། །རྣམ་ཤེས་ཐིབས་པོར་རྨོངས་པ་དག །བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱེད་འདོད་པས། །ཕན་ཚུན་དག་ཏུ་རབ་ཏུ་རྒྱུག །སོ་སོ་རང་རིག་རྟོགས་བྱ་བ། །བདག་ནི་རྣམ་དག་མཚན་ཉིད་དེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ། །རྟོག་གེ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཉེར་ལེན་ཉེར་བར་ལེན་བྱེད་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་དང་ནི་ཕུང་པོ་ཡི། །མཚན་ཉིད་གལ་ཏེ་ཤེས་གྱུར་ན། །ཚུལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི། །ཀུན་གཞི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་བསམ། །བདག་ དང་ལྷན་ཅིག་ལྡན་པའི་ཆོས། །རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་མ་བྱས་སོ། །དེ་དག་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བས་ན། །རྣམ་པར་ཐར་དང་བདེན་མཐོང་ན། །སྒོམ་དང་མཐོང་བས་སྤང་བ་ཡི། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་སྦྱང་བ་ཡི། །སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ནི། །མཐའ་དང་མཐའ་མེད་སྤངས་པའོ། །བྱི་དོར་བྱས་པས་གསེར་མདོག་དང་། །ས་ལེ་སྦྲམ་དང་ཁ་ར་དག །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སེམས་ཅན་ནོ། །གང་ཟག་མེད་ཅིང་ཕུང་པོ་མེད། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཟག་མེད་པ། །རྟག་ཏུ་ཞི་བ་རྣམས་བསྒོམས་ཏེ། །དེ་ལ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། །ཡིད་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་། །བདག་དང་ལྷན་ཅིག་ལྡན
Chinese
那些以名相执著， 圣者以名精通义理。 六者没有近取， 有近取者不能领会。 远离有之过失， 圣者不分别。 舍弃知识的论师， 畏惧常与断。 于有为无为执我， 凡夫不作分别。 于一者也有布施， 于多者则非有。 心与俱为一， 与意等则各异。 宣说心与心所的， 布施何时从近取， 若作分别于彼如何？ 应领会为一。 有近取之所缘， 以业与寿与作者等， 以同与不同之方式， 如无而作成立。 如所烧与能烧， 火一时焚烧般， 如是有近取之我， 为何论师不示现？ 纵然常时生与不生， 心性极为光明故， 以成立我之譬喻等， 为何论师不作？ 论师是舍弃正理者， 于浓厚之识蒙昧者， 欲说为我而作故， 互相之间极奔走。 各自自证所应悟， 我乃清净之体性， 如来藏即是彼， 非是论师之境界。 近取与能近取之， 差别与蕴之， 体性若能知晓者， 正理之智慧将生起。 外道所说者， 如思阿赖耶识藏， 与我 俱有之法， 未曾如是宣说。 以彼等善加分别故， 解脱与见真谛时， 以修与见所断之， 烦恼诸垢亦能净。 心性本自光明故， 如来藏即是善。 有情众生之近取， 是舍弃有边与无边。 如以拭净之金色彩， 以及姜黄与柯罗草， 如是所见之彼般， 于诸蕴上乃有情。 无有补特伽罗亦无蕴， 佛陀无漏之智慧， 恒常寂静者应修， 于彼我乃作皈依。 心之自性光明， 以及意等之烦恼， 与我俱有
English
Those who grasp with names, The noble ones are skilled in meaning through names. The six have no appropriation, Those with appropriation do not comprehend. Free from the fault of existence, The noble ones do not differentiate. The logicians who have abandoned knowledge, Fear permanence and annihilation. They grasp at self in the conditioned and unconditioned, Fools do not differentiate. In oneness, there is also giving, In difference, there is not. The mind and what is together are one, With mind and so on, they are different. When the giving of mind and mental factors is proclaimed, How can it be distinguished from appropriation? It should be understood as one. The object of appropriation, With actions, life, and agents, etc., Through similar and dissimilar ways, It is established as if it were not. Like the object to be burned and the burner, Fire burns simultaneously, Likewise, the self with appropriation, Why do logicians not show it? Even if constantly born and unborn, The mind is extremely clear and bright, With examples that establish the self, Why do logicians not do it? Logicians are those who have abandoned reason, Those who are deluded by dense consciousness, Because they want to speak of self, They run wildly among each other. What is to be realized by individual self-awareness, The self is the nature of purity, The essence of the Thus-Gone One, Is not the realm of logicians. The appropriation and the one who appropriates, The difference and the aggregates, If one knows their nature, The wisdom of reason will arise. What the non-Buddhists say, Is like thinking of the storehouse consciousness, The Dharma that is together with the self, Has not been proclaimed as such. Because they are well distinguished, At the time of liberation and seeing the truth, The afflictions that are abandoned by meditation and seeing, Can also be purified. The nature of the mind is naturally clear, The essence of the Thus-Gone One is virtuous. The appropriation of sentient beings, Is abandoning the extremes of existence and non-existence. Like the color of gold when cleaned, And saffron and khara grass, Just as they are seen, Sentient beings are on the aggregates. There is no person and no aggregates, The Buddha's uncontaminated wisdom, Those who are always peaceful should meditate, In that, I take refuge in the self. The nature of the mind is clear light, And the afflictions of mind and so on, Are together with the self.