Tibetan
། །དེ་དག་ལ་ནི་བདག་མེད་དོ། །ཉོན་མོངས་བག་ལ་ཉལ་བཅས་པས། །སོ་སོར་རྣམ་པར་སྒོམ་པ་དང་། །འགྲོ་བ་རང་གི་སེམས་མཐོང་ན། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ལས་ཐར་པར་འགྱུར། །གང་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་དང་། །མཐའ་བཞི་ཡི་ནི་རིགས་པ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་རབ་དུ་འབྱུང་ཞེས་པ། །དེ་དག་ང་ཡི་ཚུལ་མི་མཁས། །འཇིག་རྟེན་ཡོད་དང་མེད་མི་སྐྱེ། །མེད་མིན་ཡོད་མིན་གང་ནའང་མེད། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་དག་གིས་ཀྱང་། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོག །གང་གི་ཚེ་ན་འཇིག་རྟེན་རྣམས། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །མཐོང་ན་དེ་ཚེ་ སེམས་ལྡོག་སྟེ། །བདག་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བས་ན། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པས། །རྐྱེན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་སྟེ། །འབྲས་བུ་ལ་ནི་སྲེད་མི་འབྱུང་། །འབྲས་བུ་ལས་ནི་གཉིས་འགྱུར་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ལས་ནི་འབྲས་མི་འབྱུང་། །གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ལས་ནི་དངོས་མི་དམིགས། །གང་གི་ཚེ་ན་འདུས་བྱས་རྣམས། །དམིགས་དང་དམིགས་པར་བྱེ་བྲལ་ཞིང་། །སེམས་མེད་སེམས་ཙམ་མཐོང་བ་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །སེམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིབས། །རྐྱེན་དང་དངོས་པོ་སྤངས་པ་སྟེ། །མཐར་ཕྱིན་ངོ་བོ་ཚངས་པའི་མཆོག །དེ་ལ་ངས་ནི་ཙམ་ཞེས་བཤད། །བདག་ནི་བརྟགས་པའི་བདེན་པ་སྟེ། །རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་ཕུང་པོ་ཉིད་དེ་བཞིན། །བརྟགས་པས་ཡིན་གྱི་རྫས་སུ་མེད། །མཉམ་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་བཞི་སྟེ། །མཚན་ཉིད་རྒྱུ་དང་དངོས་ལས་སྐྱེས། །བདག་མེད་པ་ཡི་མཉམ་ཉིད་དེ། །རྣལ་འབྱོར་ཞུགས་པའི་བཞི་པའོ། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་བཟློག་པ། །བརྟག་པར་བྱ་དང་རྟོག་པ་སྤངས། །དམིགས་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །དངོས་མིན་དངོས་པོ་མེད་པའང་མིན། །དངོས་དང་དངོས་མེད་སྤངས་པ་ཡི། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སེམས་བྲལ་བ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །སྟོང་པ་མཐའ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་སྣ་ཚོགས་པ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་འབྲེལ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྣ་ཚོགས་པ། །མི་ལ་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ནི། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་སྣང་བ་མེད། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་ལྟ་བུར། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་འབྱུང
Chinese
对于那些来说，是没有我的。由于烦恼和潜在习气，通过分别观修，如果众生见到自己的心，就能从一切痛苦中解脱。凭借原因和条件，以及四边的道理，说世界显现，那些不是我所擅长的。世界既非存在也非不存在，既非非存在也非非不存在，什么也不是。即使凭借原因和条件，孩子们又如何理解呢？当世界既非存在也非不存在，也非存在与不存在时，如果见到那时，心就会转变，也会证悟无我。因为是从条件中产生的，所以一切事物都是不生的。一切条件都是果，对果不会产生贪恋。因为从果中会产生二元性，所以从果中不会产生果。因为有产生二元性的过失，所以从果中无法观察到事物。当有为法，与能观察和所观察分离时，对于见到无心唯心者，我说是唯心。心是自性的形象，是舍弃了条件和事物的，究竟的自性是梵天的殊胜。我对那个说了“唯”。我是被分别的真理，不是作为实体的存在。蕴也是如此，是蕴本身，是分别的，不是实体。平等性有四种，自性、原因和事物所生。无我的平等性，是瑜伽士进入的第四种。颠倒一切见解，舍弃分别和思虑，对于无所缘且不生的，我说是唯心。不是非事物，也不是没有事物，是舍弃了事物和非事物的，真如是远离心的，我说是唯心。空性、边际和真如，涅槃和法界，意的身体是多种多样的，我说是唯心。与分别念的习气相关联，从心中产生的多种多样，对于人来说是外境的显现，是世间人的唯心。没有外境的显现，如同身体、受用和处所，心显现为多种多样，我说是唯心。声闻的灭尽智，和诸佛的生起。
English
For those, there is no self. Due to afflictions and latent tendencies, through separate contemplation, if beings see their own mind, they will be liberated from all suffering. By means of causes and conditions, and the reasoning of the four extremes, saying that the world arises, those are not what I am skilled at. The world neither arises as existent nor non-existent, neither as non-non-existent nor non-existent, it is nothing. Even by means of causes and conditions, how do children understand? When the world is neither existent nor non-existent, nor existent and non-existent, if seen at that time, the mind will be reversed, and the absence of self will also be realized. Because it arises from conditions, all things are unborn. All conditions are the result, and there is no craving for the result. Because duality arises from the result, no result arises from the result. Because of the fault of arising duality, no thing is observed from the result. When conditioned phenomena are separated from the observer and the observed, to those who see mindlessness as mind-only, I say it is mind-only. The mind is the form of its own nature, abandoning conditions and things, the ultimate nature is the supreme of Brahma. To that, I said "only". The self is the truth of imputation, it is not existent as a substance. The aggregates are the same, they are aggregates themselves, they are imputed, not substantial. Equality has four aspects: nature, cause, and arising from things. The equality of selflessness is the fourth entered by yogis. Reversing all views, abandoning imputation and thought, for the unobservable and unborn, I say it is mind-only. It is neither non-thing nor without thing, it is abandoning thing and non-thing, suchness is separated from mind, I say it is mind-only. Emptiness, extremes, and suchness, Nirvana and the realm of Dharma, the body of mind is diverse, I say it is mind-only. Related to the habitual imprints of discrimination, the various things arising from the mind, the appearance of the external world to people, is the mind-only of worldly people. There is no appearance of an external world, like the body, enjoyment, and place, the mind appears in various ways, I say it is mind-only. The wisdom of the Hearer's cessation, and the arising of the Buddhas.
Tibetan
་དང་། །རང་རྒྱལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །ཉོན་མོངས་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་གཟུགས་མེད་དེ། །རང་གི་སེམས་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང་། །སེམས་ནི་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་ཕྱིར། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་འདུས་བྱས་རྟོག །རང་སེམས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡི། །ཕྱི་རོལ་དོན་རྣམས་མི་ ཤེས་པས། །མཐའ་བཞིན་སྦྱར་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །བླུན་པོ་དག་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །གཏན་ཚིགས་མེད་དེ་མཐའ་ཡང་མེད། །དཔེ་དང་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་མེད། །རང་གི་སེམས་ནི་དོན་རྒྱུད་དེ། །གལ་ཏེ་ཤེས་ན་མཁས་པ་ཡིན། །གང་ཞིག་རྟོག་པས་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་ནི་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། །བརྟག་པ་ལ་ནི་རྟེན་བཅས་ཏེ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཕན་ཚུན་མ་གྱེས་འབྲེལ་པ་ཡི། །བག་ཆགས་གཅིག་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་། །གཉིས་པོ་བློ་བུར་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་སེམས་མི་སྐྱེ། །སྲིད་པ་གསུམ་ན་གནས་པ་ཡི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །གང་ཞིག་དོན་སྣང་འཇུག་པ་ནི། །བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ཏེ། །སྣང་བའི་ས་བོན་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། །གནས་དང་དམིགས་བྱ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ལོ་རྒྱུས་སུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་དང་། །རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་འཛིངས་པ། །དེ་བཞིན་བག་ཆགས་ཀྱིས་གཡོགས་སེམས། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན། །བདག་གིས་རྟོག་པས་བརྟགས་དོན་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་འཇུག །མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྟགས་པ་ལྟར། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་མེད་དེ། །ཇི་ལྟར་ཐག་པར་མ་ཤེས་ནས། །བྱིས་པ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་བཞིན། །རང་གི་སེམས་དོན་མ་ཤེས་པས། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་དུ་རྟོག །དེ་ལྟར་ཐག་པ་ཐག་ཉིད་དུ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་སྤངས་མོད་ཀྱི། །གང་གིས་ཐག་པར་རྣམ་རྟོག་པ། །དེ་ནི་རང་སེམས་ཉེས་པ་ཡིན། །གང་ལ་གང་གི་དངོས་པོར་ཡང་། །བརྟགས་ན་མི་དམིགས་མ་ཡིན་པ། །དེ་ནི་མེད་པར་ཤེས་མི་བྱ། །ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་ཟླ་དྲངས་མེད་པ་སྟེ། །མེད་པའི་ཟླ་དྲངས་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་མེད་པར་ཤེས་མི་བྱ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུའང་མི་བརྟག་གོ །གང་འདི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ལ། །བརྟགས་ན་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མིན་མཐོང་ཞིང་། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག །གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མེད། །དེ་བཞིན་བུམ་པ་རས་ལ་སོགས། །སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཐོག་མ་མེད་ལྡན་འདུས་བྱས་ལ། །གལ་
Chinese
以及，自己国土的诸佛陀，因无有烦恼而极度生起。外境的色法是没有的，自己的心识显现为外境。因为心识无法被掌握，所以孩童们执着于有为法。因为不了解自己心识的种种显现，所以不了解外境诸法。以如边际般安立的理证，愚笨者们进行驳斥。没有理证，也没有边际，譬喻和支分等也没有。自己的心识是意义的相续，如果了解就是智者。凡是以分别念所要观察的，那就是被观察的体性。对于观察具有所依，分别念才得以进入。互不分离相关联的，从一个习气的因中产生。因为二者是突然产生的，所以人们的心识不会生起。存在于三有之中的，心识和心所都是分别念。凡是意义显现而进入的，那就是被观察的自性，因为具有显现的种子，所以生处有十二。因为具有处所和所缘，所以在历史中我已讲述过。犹如镜中的影像，以及患有眼翳者所见的毛发乱象，同样被习气覆盖的心识，是孩童们所见。我以分别念对所观察的意义，分别念得以进入。如同外道所观察的那样，外境的意义是没有的。犹如不了知绳索，孩童执着为蛇一般。因为不了知自己的心识意义，所以执着外境为意义。如是绳索即是绳索，虽然已舍弃一和异，但以何者对绳索进行分别念，那是自己心识的过患。对于任何事物，如果进行观察却并非不可见，那是不应知为没有的，那是法的法性。有被引向无，无被引向有。因此不应知为没有，也不应执着为有。凡是对这个普遍观察的事物，如果进行观察就不是它的自性。见到不是它的自性，如何能进入分别念？色法不是色法的自性，同样瓶子、布等等也是如此。因为显现并非真实存在，所以你的分别念不会产生。对于无始具有的有为法，如果
English
And, the Buddhas of one's own country arise greatly because of the absence of afflictions. External form is non-existent; one's own mind appears as external. Because the mind cannot be grasped, children cling to conditioned phenomena. Because they do not understand the various appearances of their own minds, they do not understand external phenomena. With reasoning established like a boundary, fools refute. There is no reasoning, and there is no boundary; examples and limbs are also absent. One's own mind is the continuum of meaning; if one understands, one is wise. Whatever is to be examined by thought, that is the nature of what is examined. For examination, there is a basis, and then conceptualization enters. Interrelated without separation, arising from the cause of a single habit. Because the two arise suddenly, the minds of people do not arise. Existing in the three realms, mind and mental factors are conceptualization. Whatever enters as the appearance of meaning, that is the nature of what is examined, because it possesses the seed of appearance, therefore the sources of birth are twelve. Because it possesses place and object, I have narrated it in history. Just as the image in a mirror, and the entanglement of hair for one with blurred vision, similarly, the mind covered by habits is what children see. I, with conceptualization, enter into conceptualization for the meaning examined. As examined by non-Buddhists, external meaning is non-existent. Just as not knowing a rope, a child clings to it as a snake. Because of not knowing the meaning of one's own mind, one clings to external meaning. Thus, the rope is just a rope, although one has abandoned one and other, but with what does one conceptualize the rope, that is the fault of one's own mind. For whatever thing, if examined and not found to be invisible, that should not be known as non-existent, that is the dharma-nature of dharma. Existence is drawn to non-existence, and non-existence is drawn to existence. Therefore, one should not know it as non-existent, nor should one cling to it as existent. Whatever is universally examined, if examined, is not its nature. Seeing that it is not its nature, how does conceptualization enter? Form is not the nature of form, similarly, a pot, cloth, and so on. Because appearance is not truly existent, your conceptualization will not arise. For conditioned phenomena that have been without beginning, if