Tibetan
དང་མོས་པ་འབྲིང་ཡིན་གྱིས་སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཁ་དོག་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པ་འབྲིང་བསྟན་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་འདི་ནི་བསམ་པ་དང་མོས་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཁ་དོག་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །འཇམ་དཔལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་འདི་ནི་དམན་པ་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཏམ་དམན་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་འདི་ནི་བར་མ་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་ འདི་ལ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཏམ་པར་མ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་འདི་ནི་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཏམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་འདི་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་སྦྱིན་པའི་གཏམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་གཏམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྙམ་དུ་ཡང་མི་སེམས་སོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མོས་པ་ཡིན་གྱིས། སེམས་ཅན་འདི་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཏམ་བརྗོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་མི་སེམས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགགས་པ་ཡིན་ནོ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་དང་ངེས་པའི་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱེད། རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། མི་ཟད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། མི་ཟད་པའི་མཐའ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཐའ་དང་། ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བ་མེ
Chinese
並且如果（众生的）意乐是中等，就应当为这些有情宣说圆满成就中等的身之色相。不会这样想：这些有情是思想和意乐广大的，就应当为这些有情宣说圆满成就广大的身之色相。文殊，说法者也应当如是了知。文殊，如来不会这样想：这些有情是信乐低劣的，就应当为这些有情宣说低劣的声闻乘之语。这些有情是信乐中等的，就应当为这些有情宣说中等的独觉乘之语。这些有情是信乐广大的，就应当为这些有情宣说广大的大乘之语。文殊，如来不会这样想：这些有情是信乐布施的，就应当为这些有情宣说布施之语。这些有情是信乐戒律、忍辱、精进和禅定的，就应当为这些有情宣说禅定之语。也不会这样想。文殊，同样地，如来不会这样想：这些有情是信乐般若波罗蜜多的，就应当为这些有情宣说般若波罗蜜多之语。文殊，如来没有那样的分别。为什么呢？文殊，如来是法身之故。文殊，如来是完全不生不灭的。文殊，如来的识不是随逐名、色和决定之词而生起的。文殊，如来是不作分别的，是不作种种分别的。文殊，如来是刹那性的，是安住于不尽之相、不尽之边和真实之边的。文殊，如来阿罗汉正等觉，是一切法之平等性的边际、无二之边际和完全不生
English
And if the inclination is middling, then one should teach these sentient beings the middling accomplishment of the color of the body. One would not think: These sentient beings have great thoughts and inclinations, so one should teach these sentient beings the great accomplishment of the color of the body. Manjushri, the teacher of the Dharma should also understand it in the same way. Manjushri, the Tathagata would not think: These sentient beings are inclined to the inferior, so one should speak to these sentient beings the inferior words of the Hearer Vehicle. These sentient beings are inclined to the intermediate, so one should speak to these sentient beings the intermediate words of the Solitary Buddha Vehicle. These sentient beings are inclined to the great, so one should speak to these sentient beings the great words of the Great Vehicle. Manjushri, the Tathagata would not think: These sentient beings are inclined to generosity, so one should speak to these sentient beings the words of generosity. These sentient beings are inclined to ethics, patience, diligence, and meditation, so one should speak to these sentient beings the words of meditation. One would also not think so. Manjushri, similarly, the Tathagata would not think: These sentient beings are inclined to the Perfection of Wisdom, so one should speak to these sentient beings the words of the Perfection of Wisdom. Manjushri, the Tathagata does not have such discriminations. Why is that? Manjushri, the Tathagata is the Dharmakaya. Manjushri, the Tathagata is utterly unborn and unceasing. Manjushri, the consciousness of the Tathagata does not arise following after name, form, and definitive words. Manjushri, the Tathagata does not conceptualize. He does not discriminate. Manjushri, the Tathagata is instantaneous, and is certain of the characteristic of the inexhaustible, the limit of the inexhaustible, and the true limit. Manjushri, the Tathagata, the Arhat, the perfectly complete Buddha, is the limit of the equality of all dharmas, the limit of non-duality, and the utterly unarisen.
Tibetan
ད་པའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་ཞིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལ་བྱེ་བྲག་མི་འབྱེད་དེ། དམན་པ་མ་ཡིན། བར་མ་མ་ཡིན། མཆོག་མ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉམ་ཞིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལ་བྱེ་བྲག་མི་མི་འབྱེད་དེ། དམན་པ་མ་ཡིན། བར་མ་ཡིན། མཆོག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མཉམ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་གཡོ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མི་གཡོ་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟེན་པ་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟེན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་མེད་དོ། །སེམས་མི་གནས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དེས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐོབ་པ་ནི་འཕྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་སྤྱོད་པ་ཡང་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འཁོར་རོ། །གང་གི་ཚེ་མི་འཁོར་བ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་འཕྲོ་སྟེ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སུ་འཐུན་པར་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སུ་འཐུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མི་གཡོའོ། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མི་གཡོ་བས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འཕྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་ངེས་པ་འཐོབ་བོ། །ངེས་པ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཏེ། གང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་དེའི་ཚེ་གནས་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གནས་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འབྱུང་མི་འཇིག་གོ། །གང་གི་ཚེ་མི་འབྱུང་མི་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་གནས་ཤིང་ཆོས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གནས་ཤིང་ཆོས་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་གྱི་ཆོས་ལ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་བཞིན་གྱི་ཆོས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ནི་གང་སང
Chinese
是现在的边际，于一切处平等且无分别，不作差别，不是下劣，不是中等，不是殊胜。文殊，如是诸法也平等且无分别，不作差别，不是下劣，不是中等，不是殊胜。那是什么缘故呢？文殊，诸法是无所缘故。文殊，诸法是无所缘，那即是平等性。何为平等性，那即是安住性。何为安住性，那即是不动性。何为不动性，那即是不依处。于诸法不依的心的处所是没有的。心不住则变为无生。如是见到的心和心所，就会如实地进入。谁的心如实，他就能如实获得。如实获得就不会散乱。没有戏论就没有行为。当不作为的时候，就不会流转。当不流转的时候，就不会散布，没有散布就不会违背法性。不违背法性，就会与一切随顺。与一切随顺，就不会从法的自性中动摇。不从法的自性中动摇，就能获得法的自性。获得法的自性，就不会有丝毫的散乱。那是什么缘故呢？文殊，是由因和缘所生。由因和缘所生，那就是极度的不生。何为极度的不生，那就能获得决定。何为获得决定，那就不与诸法作意同时存在。当不与诸法作意同时存在的时候，就没有可安住的。当没有可安住的时候，就不会生灭。当不生灭的时候，就能安住并获得法。当安住并获得法的时候，就能进入如理之法。进入如理之法，那么
English
It is the edge of the present. It is equal and non-discriminating in all places, without making distinctions. It is not inferior, not intermediate, not superior. Manjushri, likewise, all dharmas are also equal and non-discriminating, without making distinctions. They are not inferior, not intermediate, not superior. Why is that? Manjushri, all dharmas are without an object. Manjushri, Whatever all dharmas are without an object, that is the nature of equality. Whatever is the nature of equality, that is the nature of abiding. Whatever is the nature of abiding, that is the nature of immovability. Whatever is the nature of immovability, that is the nature of non-reliance. There is no place for the mind that does not rely on all dharmas. When the mind does not abide, it becomes unborn. Thus, the mind and mental factors that are seen will enter without perversion. Whoever's mind is without perversion will obtain things as they are. Obtaining things as they are does not scatter. Without elaboration, there is no action. When one does not act, one does not transmigrate. When one does not transmigrate, one does not scatter. Without scattering, one does not contradict the nature of dharma. Not contradicting the nature of dharma, one will be in accordance with everything. Being in accordance with everything, one will not waver from the nature of dharma. Not wavering from the nature of dharma, one will obtain the nature of dharma. Obtaining the nature of dharma, one will not scatter even a little. Why is that? Manjushri, it is born from causes and conditions. Whatever is born from causes and conditions, that is extremely unborn. Whatever is extremely unborn, that obtains certainty. Whatever obtains certainty does not coexist with the attention to all dharmas. When one does not coexist with the attention to all dharmas, there is nothing to abide in. When there is nothing to abide in, there is no arising or ceasing. When there is no arising or ceasing, one abides and obtains the dharma. When one abides and obtains the dharma, one enters the dharma as it is. Entering the dharma as it is, then