Tibetan
སུ་སྐྱེའོ། །སྲིད་པའི་ཟག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་ཕྱིར་བསམས་བཞིན་དུ་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏོ། །མ་རིག་པའི་ཟག་པ་དང་ལྟ་བའི་ཟག་པ་དེ་གཉིས་རྩ་བ་ནས་གདོན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་གོ །ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྒོམ་པ་དེ་ལུས་ལ་སྔོན་གྱི་མཐའ་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་བར་སོ་སོར་རྟོག་གོ །ལུས་ལ་ཕྱི་མའི་མཐར་ཡང་མི་འཕོ་བར་སོ་སོར་རྟོག་གོ །ལུས་ལ་ད་ལྟ་བྱུང་བ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པར་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་གོ །དེ་དེ་ལྟར་ལུས་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པས་ལུས་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མི་སྐྱེད་དོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བས་བདག་གིར་མི་བྱེད་དོ། །བདག་གིར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པས་རྩོད་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་འཐོབ་བོ། །རྩོད་པ་སྤངས་པས་གནོད་སེམས་མེད་དོ། །གནོད་སེམས་མེད་པས་བཟོད་པ་རབ་ཏུ་འཐོབ་བོ། །བཟོད་པ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པས་ཕྱིར་ཁེངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་འདུད་པར་ཡང་ནི་འགྱུར་རོ། །ཁེངས་པར་མི་འགྱུར་འདུད་པར་མི་འགྱུར་བས་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པས་ཕྱིར་ཡང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ སྤྱོད་པས་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་འགྲོས་སུ་སོང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱི་འགྲོས་སུ་སོང་བས་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གྲོགས་པོ་རབ་ཏུ་རྙེད་དོ། །ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གྲོགས་པོ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་མཉན་པ་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པས་ཕྱིར་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཟག་པ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡུལ་ལ་བསྲུངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་བོ། །མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཕྱིར་ཡང་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་མི་འགྱུར་རོ། །མི་འགྱུར་བས་ཕྱིར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་མི་བྱེད་དོ། །ནམ་མི་བྱེད་རྣམ་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐོབ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་འདི་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་གང་ཞེ་
Chinese
生起。由于具有完全了知有漏的智慧，为了积累善根，有意识地完全执取有。为了从根本上断除无明之漏和见解之漏这二者，菩萨进入瑜伽。观身于身，修习安住近念，即于身，从前际未曾生起而个别地了知。于身，于后际亦不转移而个别地了知。于身，现在生起时，亦个别地了知其自性空寂。如是安住于观身，则不生起与身相关的坏聚见。由于远离坏聚见，故不执为我所。由于无有我所，故不完全执取于执取。由于无有执取，故能获得无诤。由于舍弃诤论，故无有损害之心。由于无有损害之心，故能获得忍耐。由于获得忍耐，故既不骄傲也不谦卑。由于不骄傲也不谦卑，故能安住于法性。由于安住于法性，故也不再行非法。行持正法，故进入与法相应的行径。进入正法的行径，故能获得与法相应的善友。由于完全依止与法相应的善友，故能听闻与法相应的教言。由于具有听闻正法，故不再为诸境所漏。守护诸境，故能成就三摩地。由于等持，故能如实了知。由于如实了知，故不再分别。不作分别。由于分别，故不改变。由于不改变，故不再造作。不作造作。何时不造作、不作造作，即以法平等性如实获得正法，并能获得一切智智，此乃种姓之子菩萨观身于身之安住近念的清净行持。种姓之子，何为菩萨于诸受观受之安住近念的清净行持？
English
arises. Because of possessing the wisdom of completely knowing the outflows of existence, and in order to accumulate roots of virtue, one consciously and completely grasps existence. In order to eradicate the outflows of ignorance and the outflows of views from their roots, the bodhisattva engages in yoga. Contemplating the body in the body and cultivating mindfulness, one individually understands that the body has not arisen from the beginning. One individually understands that the body does not transmigrate to the end. One individually understands that the body, when it arises now, is also empty of inherent nature. Thus, abiding in contemplating the body, one does not generate the view of the aggregates associated with the body. Because of being separated from the view of the aggregates, one does not take it as self. Because of having no self, one does not completely grasp onto grasping. Because of having no grasping, one attains freedom from strife. Because of abandoning strife, there is no harmful intent. Because of having no harmful intent, one attains patience. Because of attaining patience, one neither becomes arrogant nor humble. Because of not becoming arrogant or humble, one abides in the nature of reality. Because of abiding in the nature of reality, one no longer engages in non-dharma. Engaging in dharma, one enters the path that accords with dharma. Entering the path of dharma, one finds virtuous friends who accord with dharma. Because of completely relying on virtuous friends who accord with dharma, one hears teachings that accord with dharma. Because of having heard the dharma, one is no longer subject to outflows towards objects. Guarding the objects, one accomplishes samadhi. Because of equipoise, one thoroughly knows things as they are. Because of thoroughly knowing things as they are, one no longer conceptualizes. One does not conceptualize. Because of conceptualization, one does not change. Because of not changing, one no longer acts. One does not act. When one does not act and does not conceptualize, then by the equality of dharma, having obtained the dharma as it is, and having thoroughly obtained the wisdom of omniscience, this, son of lineage, is the completely pure conduct of the bodhisattva's mindfulness of contemplating the body in the body. Son of lineage, what is the completely pure conduct of the bodhisattva's mindfulness of contemplating feelings in feelings?
Tibetan
ན། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྒོམ་པ་ན་ཚོར་བ་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་ལྟར་གང་ལ་ཚོར་བ་མེད་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་སྟེ། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོར་བ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྒོམ་མོ། དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚོར་བ་འགོག་པའི་ཕྱིར་གོ་ཆ་གོས་ཀྱང་བདག་གི་ཚོར་བ་འགོག་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེས་ཚོར་བ་གང་ཅི་མྱོང་ཡང་ཚོར་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོས་སུ་བཟུང་ཞིང་མྱོང་བར་བྱེད་དེ། །དེ་ནམ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བ་དེ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རྙེད་དེ། བདག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ཉལ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། །ནམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་མྱོང་བ་དེ་ན་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རྙེད་དེ། བདག་གི་ཞེ་སྡང་གི་བག་ལ་ཉལ་ཡང་རབ་ཏུ་སྤང་ངོ་། །ནམ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་བ་དེ་ན་གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ ཆེན་པོ་རྙེད་དེ་བདག་གི་གཏི་མུག་གི་བག་ལ་ཉལ་ཡང་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། །དེ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལེགས་པར་འཇོམས་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁོང་ཁྲོ་བ་ལེགས་པར་འཇོམས་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ལ་མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མ་རིག་པ་ལེགས་པར་འཇོམས་པར་ཡང་བྱེད་དོ་དེས་ཚོར་བ་གང་ཅི་མྱོང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་རྟག་པར་ཤེས་ཤིང་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་ཤིང་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །བདག་མེད་པར་ཤེས་ཤིང་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ལ་ནི་མི་རྟག་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ལ་ནི་ཟུག་རྔུར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ལ་ནི་ཞི་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་བདེ་བ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའོ། །གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དོ། །གང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་
Chinese
那，善男子，如果这位菩萨在感受上修习随观感受的近念住，就会对安住于感受中的众生生起大悲心。他这样教导说：‘凡是没有感受的，那就是快乐。’因此，为了舍弃一切众生的感受，他修习在感受上随观感受的近念住。为了止息众生的感受，即使穿着铠甲，也不会为了止息自己的感受。无论他体验到什么感受，都会以大悲心来接受并体验那些感受。 当他体验到快乐的感受时，就会对沉溺于贪欲的众生生起大悲心，并且彻底舍弃自己贪欲的习气。当他体验到痛苦的感受时，就会对沉溺于嗔恨的众生生起大悲心，并且彻底舍弃自己嗔恨的习气。当他体验到非乐非苦的感受时，就会对沉溺于愚痴的众生生起大悲心，并且彻底舍弃自己愚痴的习气。他不会对快乐的感受产生贪恋，并且还会彻底摧毁贪恋。他不会对痛苦的感受产生愤怒，并且还会彻底摧毁愤怒。他不会对非乐非苦的感受心怀无明，并且还会彻底摧毁无明。因此，他无论体验到什么感受，都会了知并体验到那些感受是无常的。了知并体验到是痛苦的。了知并体验到是无我的。他对快乐的感受，会了知是无常的。他对痛苦的感受，会了知是箭。他对非乐非苦的感受，会了知是寂静的。这样，凡是快乐的，那就是无常的。凡是痛苦的，那就是痛苦的自性。凡是非乐非苦的，那就是无我的。善男子，菩萨就这样在感受上随观而住。
English
Now, son of good family, if this Bodhisattva cultivates the mindfulness of closely observing feelings in feelings, he will develop great compassion for sentient beings who dwell happily in feelings. He teaches thus: 'Whatever is without feeling, that is happiness.' Therefore, in order to abandon the feelings of all sentient beings, he cultivates the mindfulness of closely observing feelings in feelings. In order to stop the feelings of sentient beings, even when wearing armor, he does not do so to stop his own feelings. Whatever feeling he experiences, he accepts and experiences all those feelings with great compassion. When he experiences a pleasant feeling, he develops great compassion for sentient beings who indulge in desire, and he completely abandons his own habitual tendencies of desire. When he experiences a painful feeling, he develops great compassion for sentient beings who indulge in hatred, and he completely abandons his own habitual tendencies of hatred. When he experiences a feeling that is neither pleasant nor painful, he develops great compassion for sentient beings who indulge in delusion, and he completely abandons his own habitual tendencies of delusion. He does not become attached to pleasant feelings, and he also completely destroys attachment. He does not become angry at painful feelings, and he also completely destroys anger. He does not become associated with ignorance towards feelings that are neither painful nor pleasant, and he also completely destroys ignorance. Therefore, whatever feeling he experiences, he knows and experiences that all those feelings are impermanent. He knows and experiences them as suffering. He knows and experiences them as selfless. He knows that pleasant feelings are impermanent. He knows that painful feelings are like arrows. He knows that feelings that are neither painful nor pleasant are peaceful. Thus, whatever is pleasant is impermanent. Whatever is painful is suffering itself. Whatever is neither pleasant nor painful is selfless. Son of good family, the Bodhisattva thus dwells observing feelings in feelings.