Tibetan
།བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ནི་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་བསོད་སྙོམས་ངན་པར་གྱུར་ན་དེས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཟས་ངན་པས་ནི་ བདག་གི་ལུས་ཡང་བར་འགྱུར་སྤོང་བ་བཟོད་པར་འགྱུར། བདག་གི་བཤང་གཅི་འབྱུང་བ་ཉུང་བར་འགྱུར། བདག་ལ་དད་པས་བྱིན་པ་ཆུང་བར་འགྱུར། བདག་གི་ལུས་ཡང་བ་དང་། སེམས་ཡང་བར་འགྱུར། བདག་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཆུང་བར་འགྱུར། བདག་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེས་བསོད་སྙོམས་མང་ཞིང་རྙེད་ན་དེ་ལ་ཡང་རན་པར་བཟའ་བར་བྱའོ། །དོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡང་བྱ་སྟེ། བསོད་སྙོམས་དེ་ལས་རྡོ་ལེབ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྟེང་དུ་གཏོར་ལ་འདི་སྙམ་དུ་གཅན་ཟན་དང་། བྱའི་ཆོགས་གང་ལ་ལ་ཟང་ཟིང་གི་ཟས་འདོད་པ་བྱིན་ནས་ལེན་པ་དེ་དག་འདི་ཟོ་ཤིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེས་ཟས་ཟོས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དང་ལག་པ་བཀྲུས་ཏེ་དགོན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པར་བྱའོ། །སྔོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་དོར་བར་བྱའོ། །འོད་སྲུང་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དྲུང་དུ་སྦྲུལ་དང་གཅན་ཟན་གཏུམ་པོ་དག་འོངས་ནས་དེས་དེ་ལ་འཇིགས་པ་དང་སྐྲག་པར་མི་བྱའི། །དེས་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ལུས་དང་སྲོག་བོར་ཏེ་དགོན་པའི་གནས་སུ་འོངས་ཀྱིས། །འདི་ལ་བདག་གིས་འཇིགས་པར་མི་བྱ། སྐྲག་པར་མི་བྱའི། བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་སྤང་པར་བྱ། འཇིགས་པ་སྤང་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སྦྲུལ་དང་གཅན་ཟན་དེ་དག་གིས་སྲོག་གཅོད་ཅིང་ཟ་ན་ཡང་དེས་འདི་སྙམ་དུ་གཅན་ཟན་འདི་དག་ལ་བདག་གིས་ཟང་ཟིང་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པར་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱི། དེ་དག་གིས་བདག་གིས་ཤ་ཟོས་ནས་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གིས་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་ལས་སྙིང་པོ་བླངས་བར་འགྱུར་བ་ནི་བདག་གིས་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དོ། །ད་ནི་འདི་དག་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ནི་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། འོད་སྲུང་དགོན་པ་ལ་གནས་པའི་དགེ་སློང་གིས་དེ་ལྟར་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་ བར་དགོན་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དགོན་པའི་གནས་དེ་ན་གནས་པ་ན་མི་མ་ཡིན་པ་འོངས་ན་མདོག་སྡུག་ཀྱང་རུང་། མདོག་མི་སྡུག
Chinese
应当生起获得菩提后以法来摄受的心念。如果他的乞食变得恶劣，他应当生起这样的心念：恶劣的食物能使我的身体轻盈，能忍受弃舍，我的大小便减少，信仰布施于我的变少，我的身体轻盈，心也轻盈，我昏沉和睡眠减少，我不会被贪欲之心所缠绕。应当生起像这样的作意。如果他乞食丰盛且易得，也应当适量食用。也应当作为弃舍的法性，将乞食来的食物撒在任何石板上，并生起这样的心念：无论是野兽还是鸟类，任何想要物质食物的，都布施给它们，让它们吃掉。他吃完食物后，洗净钵和手，依靠寺庙而住。以前作意的法，也不应舍弃。贤护，如果比丘住在寺庙里，未获得果位的凡夫俗子面前，来了蛇和凶猛的野兽，他不要对它们感到害怕和恐惧。他应当这样想：我最初就已舍弃身体和生命，才来到寺庙的处所。因此，我不应该害怕，不应该恐惧。应当生起慈悲心，彻底断除嗔恨，断除恐惧，应当生起这样的心念。如果那样做了之后，蛇和野兽杀害并吃掉他，他也应当这样想：我无法仅用物质来满足这些野兽，但它们吃了我的肉后，会安乐地 रहने（梵文罗马拟音：rahane，居住），我也从无意义的身体中获取了意义，我获得了极好的收获。现在应当用物质来摄受它们，获得菩提后应当用佛法来摄受。应当生起这样的心念。贤护，住在寺庙的比丘，应当这样不顾身体和生命地住在寺庙里。如果住在寺庙的处所时，来了非人，无论是外貌丑陋还是美丽。
English
One should generate the thought of gathering with Dharma after attaining Bodhi. If his alms become bad, he should generate such a thought: bad food will make my body light, I will be able to endure renunciation, my urine and feces will decrease, the faith that is given to me will be less, my body will be light, and my mind will be light. I will have less drowsiness and sleep, and I will not be entangled by the mind of desire. One should generate such mindfulness. If he obtains abundant and easily acquired alms, he should also eat appropriately. It should also be done as the nature of abandonment, scattering the food from the alms on any stone slab, and generating such a thought: whether it is a wild animal or a flock of birds, whoever wants material food, give it to them, let them eat it. After he has eaten the food, he should wash the bowl and hands, and live relying on the monastery. The Dharma that was previously contemplated should not be abandoned either. Kashyapa, if a monk lives in a monastery, and snakes and fierce wild animals come before ordinary people who have not attained the fruit, he should not be afraid or frightened of them. He should think: I have abandoned my body and life from the beginning, and then I came to the place of the monastery. Therefore, I should not be afraid, I should not be frightened. One should generate a mind of loving-kindness, completely abandon hatred, abandon fear, and generate such a thought. If after doing so, the snakes and wild animals kill and eat him, he should also think: I cannot satisfy these wild animals with just material things, but after they eat my flesh, they will live comfortably. I have also obtained meaning from a meaningless body, and I have obtained a very good gain. Now I should gather them with material things, and after attaining Bodhi, I should gather them with Dharma. One should generate such a thought. Kashyapa, a monk living in a monastery should live in the monastery in this way, regardless of body and life. If, while living in the place of the monastery, non-humans come, whether they are ugly or beautiful.
Tibetan
་ཀྱང་རུང་དེ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱ། ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ལྷ་དག་དགེ་སློང་དགོན་པ་པའི་གན་དུ་འོངས་ཏེ་དྲི་བ་ཡོངས་སུ་འདྲི་ན། དེ་ལ་དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་དེས་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་བཞིན་དུ་ལྷ་དེ་དག་ལ་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་ལྷ་དེ་དག་ཟབ་མོའི་དྲི་བ་ཡོངས་སུ་འདྲི་སྟེ། དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་དེས་ལན་མི་ཐེབས་པར་ལྟ་ན་དེས་ང་རྒྱལ་མེད་པར་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་མ་བསླབས་པ་ལ་བརྙས་པར་མི་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ལུང་མནོས་ནས་འབད་དེ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་གྱུར་པར་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲིས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལན་གདབ་པར་བྱའོ། །བདག་ནི་ཆོས་ཉན་པ་ཡིན་གྱིས་ཁྱེད་སྤོབས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འོད་སྲུང་དགེ་སློང་དགོན་པ་པས་དེ་ལྟར་ལྷ་དེ་དག་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །འོད་སྲུང་གཞན་ཡང་དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་དགོན་པ་ལ་གནས་པས་དགོན་པའི་འདུ་ཤེས་ཤིན་དུ་བསྒོམ་་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་འདི་རྩྭ་དང་། ཤིང་དང་། རྩིག་པ་དང་། བོང་བ་དང་། མི་གཡོར་ལྟ་བུ་སྟེ། བདག་པོ་མེད་དང་། བདག་གི་མེད་པ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའོ། །ལུས་འདི་ལ་ནི་བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། གང་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་འདི་དག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཞིང་བྱེད་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་གི་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་པ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་ཚུལ་བཞིན་སོ་སོར་བརྟགས་པར་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡང་ཡིད་ལ་བྱའོ། །སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དགོན་པའི་གནས་དེ་ན་གནས་པ་དེས་རྩྭ་དང་། ཤིང་གེལ་བ་དང་། སྨན་དང་། ནགས་ཚལ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་གྱུར་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་འདི་དག་བདག་པོ་མེད་པ། བདག་གི་མེད་པ། ཡོངས་ སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་བྱེད་པ་མེད་དེ། སྟོང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིགས་ལ་སུ་ཡང་དེ་དག་སྐྱེ་བར་མི་བྱེད། འགགས་པར་མི་བྱེད་པའི་མཚན་མ་བཟུང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་འདི་ཡང་རྩྭ་དང་། རྩིག་པ་དང་ཤིང་དང་བོང་པ་དང་། མི་གཡོར་ལྟ་བུ་སྟེ། བདག་གི་བ་མེད་པ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ། གཡོ་བ་མེད་པ། བྱེད་པ་མེད་པ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་འབྱུང་གི །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་ཚང་ན་མི་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལ་དོན་
Chinese
也不要对它执着，不要生气。如果以前见过佛的诸神来到比丘阿兰若者的住所，并完全提出问题，那么比丘阿兰若者应该按照他所听到的那样为那些神讲解佛法。如果那些神完全提出深奥的问题，而比丘阿兰若者似乎无法回答，那么他应该不傲慢，不要因为没有学过而轻视，而应该接受佛陀的教诲，努力理解那些尚未理解的佛法，当他理解时，那时那时再回答所有的问题。应该说：我是来听法的，请你们随意提问。乔达摩比丘阿兰若者应该这样让那些神明白。乔达摩，此外，住在阿兰若的比丘阿兰若者应该非常修习阿兰若的观念。对此，这个身体就像草、树、墙、土堆和稻草人一样，没有主人，没有我所，没有完全执持。这个身体没有我、众生、生命和人，这些法是缘起，从因和缘产生，从行为的集合产生。无论如何，所有变成我见的东西都会趋于寂灭，我应该如是如实地分别观察。空性、无相和无愿的法也应该不断地忆念。应该这样学习。住在阿兰若处所的人，应该观察草、树木、树胶、药物和森林是如何生起和坏灭的，以及这些外在的事物是如何没有主人、没有我所、没有完全执持的，它们是无动摇且无作为的，在空性中生起和坏灭，没有人使它们生起，也没有人使它们止灭，要抓住这个特征。同样，这个身体也像草、墙、树木、土堆和稻草人一样，没有我所，没有完全执持，没有动摇，没有作为，从因和缘的集合产生。如果因和缘不具足，就不会产生，对此有意义。
English
Also, do not be attached to it, and do not be angry. If the gods who have seen the Buddha in the past come to the abode of the bhikkhu araññaka and ask questions completely, then the bhikkhu araññaka should explain the Dharma to those gods as he has heard it. If those gods ask profound questions completely, and the bhikkhu araññaka seems unable to answer, then he should be without arrogance, and not despise because he has not learned, but should receive the teachings of the Buddha, strive to understand those Dharmas that have not yet been understood, and when he understands, then at that time answer all the questions. One should say: I am here to listen to the Dharma, please ask freely. Gautama bhikkhu araññaka should make those gods understand in this way. Gautama, furthermore, the bhikkhu araññaka who lives in the arañña should cultivate the concept of arañña very much. In this regard, this body is like grass, trees, walls, mounds, and scarecrows, without a master, without mine, without complete grasping. This body has no self, sentient being, life, and person, these dharmas are dependent arising, arising from causes and conditions, arising from the collection of actions. In any case, all that becomes the view of self will tend to quiescence, I should thus properly and individually examine. The dharmas of emptiness, signlessness, and wishlessness should also be constantly remembered. One should learn in this way. The one who dwells in the arañña place should observe how the grass, trees, gums, medicines, and forests arise and decay, and how these external things are without a master, without mine, without complete grasping, they are unmoving and without action, arising and decaying in emptiness, no one causes them to arise, and no one causes them to cease, grasp this characteristic. Similarly, this body is also like grass, walls, trees, mounds, and scarecrows, without mine, without complete grasping, without moving, without acting, arising from the collection of causes and conditions. If causes and conditions are not complete, it will not arise, there is meaning to this.