Tibetan
ས་སུ་མེད་དེ། རྟེན་པ་མེད། བདག་གི་མེད། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ལ། གལ་ཏེ་འདོད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག །གནོད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་འཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་གམ་མི་དགེ་བ་གཞན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། འདུ་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གིས་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་རྣམས་ལ་བསླུས་པར་འགྱུར་ཞིང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱང་མི་མཉེས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་གྱིས། ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་ལ་ལྷ་རྣམས་འཕྱ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱང་དགྱེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་དགོན་པའི་གནས་དེ་ན་གནས་པ་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པས་བསྡམ་པར་བྱ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཤིན་དུ་ཀུན་བསྲུང་བར་བྱ། ལུས་དང་། ངག་དང་། སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཚུལ་འཆོས་པ་མེད་པ་དང་། ཁ་གསག་མེད་པ་དང་། འཚོ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སེམས་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་ཆོས་ལ་རྟེན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང་། རབ་ཏུ་ལྡན་པ་དང་། ཡིད་བྱུང་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞོལ་བ་ དང་། འཁོར་བས་འཇིགས་སྐྲག་པ་དང་། ཕུང་པོ་ནི་གཤེད་མ་སྟེ་ཕྱིར་རྒོལ་བར་རིག་པ་དང་། ཁམས་བཞི་ལ་མྱུར་དུ་འདུག་པའི་འདུག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་གྲོང་སྟོང་པར་ལྟར་མོས་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་འཇུག་པ་ལ་མཁས་པ་དང་། རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་དང་། སེམས་ཅན་མེད་པ་དང་། སྲོག་མེད་པ་དང་། གསོ་བ་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་མེད་པར་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ལ་མོས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་སྤྱོད་ཡུལ་བ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་སེམས་སེལ་བ་དང་། ཁམས་གསུམ་ལ་རྟག་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་དང་། རྟག་ཏུ་མགོ་དང་གོས་ལ་མེ་འབར་བ་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང་། བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་དང་། ལུས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་ལ་ལྟ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲེད་པ་སྤངས་པ་དང་། འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལམ་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ཕྱིའི
Chinese
无处可依，无所依赖，无我，无所执着。如果以贪欲的分别念而分别，以损害之心的分别念而分别，以恼害的分别念或者其他不善的分别念而分别，就会与执着于我，以及喜爱聚集的众生没有差别。我会欺骗天神、龙、夜叉、乾闼婆等，也会令诸佛世尊不悦。无论如何，我都要发心，使天神不轻蔑我，诸佛世尊也欢喜。当他住在寂静处时，应当以别解脱戒来约束自己，极其守护戒律之蕴，身语意完全清净，没有虚伪，没有谄媚，生活完全清净，显现禅定的心，依靠如所听闻的佛法，如理作意，完全具足，心生欢喜，远离贪欲，趋向寂灭和涅槃， 畏惧轮回，了知五蕴是刽子手，是反击者，了知四界迅速消逝，信解六处如空聚落，精通缘起，完全舍弃常见和断见，不以无有众生、无有生命、无有养育、无有补特伽罗的方式行事，信解空性，以无相为行境，消除无愿之心，恒常具有对三界的怖畏之心，恒常像头和衣服着火一样精进，不舍弃精进，如实地个别观察身体的过患，观察心的生起和灭坏，精勤于完全了知痛苦，舍弃一切生起的贪爱，趋入于现证灭谛，精勤于修道的瑜伽，外
English
Nowhere to be found, nothing to rely on, no self, nothing to grasp. If one were to discriminate with the discrimination of desire, to discriminate with the discrimination of a harmful mind, to discriminate with the discrimination of harm or other unwholesome thoughts, one would be no different from beings who cling to self and delight in assembly. I would deceive the gods, nagas, yakshas, gandharvas, and also displease the Buddhas, the Bhagavat. In any case, I must generate the mind, so that the gods do not despise me, and the Buddhas, the Bhagavat, are pleased. When he dwells in that solitary place, he should be restrained by the vows of individual liberation, and the aggregate of morality should be thoroughly protected. Body, speech, and mind should be completely purified, without hypocrisy, without flattery, with completely pure livelihood, manifesting the mind of samadhi, relying on the Dharma as it has been heard, attending properly, being fully endowed, being delighted, being free from desire, inclining towards cessation and nirvana, fearing samsara, knowing that the aggregates are executioners, are retaliators, understanding that the four elements quickly perish, believing that the six sources are like an empty village, being skilled in entering into dependent origination, completely abandoning the views of permanence and annihilation, not acting in a way that there are no beings, no life, no nourishment, no person, believing in emptiness, having the signless as an object, eliminating the desireless mind, constantly having a mind of fear towards the three realms, constantly exerting effort as if one's head and clothes were on fire, not abandoning effort, individually examining the faults of the body as they truly are, observing the arising and destruction of the mind, striving to fully understand suffering, abandoning the craving of all arising, entering into the realization of cessation, striving in the yoga of cultivating the path, external
Tibetan
་སྤྱོད་ཡུལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་ཆོས་དང་བྲལ་བ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་ལ་ཤིན་དུ་གནས་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་དང་། དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྟོབས་ལྔའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་བསམ་གཏན་པ་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་། ཞི་གནས་ལ་གནས་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་གིས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འོད་སྲུང་དེ་ལྟ་བུའི་གོ་ཆ་འདི་དག་བགོས་ནས་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་། ནམ་གྱི་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། རྟག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བར་དགོན་པའི་གནས་དེ་ན་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་དགོན་པའི་གནས་དེ་ན་གནས་པ་ན་ལུས་བརྒྱན་པར་སྦྱོར་བ་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །མལ་ཆས་བརྒྱན་པ་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཆོས་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །དེས་རྩྭ་རྙིང་ པ་སྐམས་པ་བླངས་ལ་འཆགས་དང་འདུག་སར་ལེགས་པར་བཏིང་སྟེ་བདག་འདུག་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་དང་། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་གྱི་དང་། མ་འབགས་པ་དང་། བདག་གི་གོས་ཀྱིས་ཆོག་ཤེས་པར་དགོན་པའི་གནས་དེར་གནས་པར་བྱའོ། །འོད་སྲུང་དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་གང་གི་ཚེ་ལུས་གསོ་བ་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཉེ་བར་བརྟན་པའི་ཕྱིར་གྲོང་ངམ། གྲོང་ཁྱེར་རམ། གྲོང་རྡལ་དུ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ན་དེས་སེམས་འདི་ལྟ་བུས་དགོན་པའི་གནས་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། མ་རྙེད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་ཆད་པར་མི་བྱ། རྙེད་ཀྱང་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་མི་བྱ། ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིད་ལ་བྱ། བསོད་ནམས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་བསམ་ཞིང་དེས་གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དུ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་བྱའོ། དེ་གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དུ་བསོད་སྙོམས་སྤྱོད་པ་ན་ཆོས་ཀྱི་གོ་ཆ་བགོས་ལ་བསོད་སྙོམས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་གོ་ཆ་གང་ཞེ་ན། མིག་གིས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ན་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ། །ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ན་ཡང་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱའོ། །དབང་པོ་ཤིན་དུ་བསྡམས་པ་དང་། མིག་མི་གཡེང་བ་དང་། གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་དུ་ལྟ་བ་དང་། དུལ་བ་དང་། ཅང་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དང་། སྔོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཆོས་མི་འདོར་བ་དང་། ཟང་ཟིང་གིས་མ་འབགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསོད་སྙོམས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །མཐར་ཆགས་སུ་བསོད་སྙོམས་བླང་བར་བྱའོ། གང་ནས་བསོད་སྙོམས་རྙེད་པ་དེར་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ། །གང་ནས་མ་རྙེད་པ་དེར་ཡང་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱའོ། །ཁྱིམ་བཅུར་བསླངས་པ་ལས་ཁྱིམ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་བསོད་སྙོམས་མ་རྙེད་ན་ཡང་ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པར་མི་བྱའི། དེ་འདི་སྙམ་དུ་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་འདི་དག་ནི་བྱ་བ་མང་བ་དག་ཡིན་པས་དེ་དག་གིས་བདག་ལ་སྦྱིན་པར་ངེས་པ་ མེད་དེ། དེ་དག་བདག་ལ་སེམས་པ་ཡང་ངོ་མཚར་ཆེ་ན་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེས་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པ་མེད་པར་བསོད་སྙོམས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གང་དག་དེའི་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་དང་། ཐ་ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སོང་བ་དེ་དག་ལ་ཡང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཅི་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གང་དག་བདག་གི་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་འམ། བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་པ་དེ་དག་མཐོང་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེས་བསོད་སྙོམས་ངན་ནམ་བཟང་ཡང་རུང་བླངས་སྟེ། གྲོང་དང་། གྲོང་འཁྱེར་རམ། གྲོང་རྡལ་འདི་ན་བདག་གིས་བསོད་སྙོམས་འདི་ལས་བགོ་བཤའ་བྱ་དགོས་པའི་སེམས་ཅན་དབུལ་པོ་སུ་ཡོད་སྙམ་དུ་ཕྱོགས་བཞིར་ཀུན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དབུལ་པོ་ཞིག་མཐོང་ན་ངེས་བསོད་སྙོམས་དེ་ལས་བགོ་བཤའ་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དབུལ་པོ་མ་མཐོང་ན་དེས་འདི་ལྟར་གང་དག་བདག་གི་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བར་མ་གྱུར་ཏེ། མི་སྣང་བའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཐོག་མའི་ཆ་སྐལ་སྦྱིན་གྱིས། བྱིན་ནས་ལེན་པར་དག་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། དེས་བསོད་སྙོམས་དེ་ཁྱེར་ཏེ་དགོན་པའི་གནས་དེར་སོང་ལ་ལྷུང་བཟེད་དང་ལག་པ་བཀྲུས་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་གི་སྤྱོད་པ་དང་། ཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་བཟང་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དེས་སྐྱིལ་མོ་དཀྲུང་བཅས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་དེ་བཟའ་བར་བྱའོ། །མ་ཆགས་པ་དང་། གནོད་སེམས་མེད་པ་དང་། མི་བརྐམ་པ་དང་། མ་ཞེན་པས་ཟས་ཟོས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་ལུས་འདི་ལ་སྲིན་བུའི་རིགས་བརྒྱད་ཁྲི་ཡོད་པ་དག་འདིའི་མཐུས་བདེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཅིག །ད་ནི་འདི་དག་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་བར་བྱའོ།
Chinese
行境安住于近念，远离不善法，显现趋向善法，安住于正断，显现神足，具有五根，具有五力之势，禅思七菩提分，精勤于八支圣道，安住于止观，以胜观而观之。 具寿，如是披甲之后，于初夜分和后夜分不睡眠，精勤瑜伽，常于寂静处而住。 彼于寂静处而住时，不应勤于庄严身体，不应勤于庄严卧具，不应勤于庄严法衣。 彼应取干燥的旧草，妥善铺设于经行和坐处，满足于自己的坐处，僧众的坐处，四方僧众的坐处，不被玷污，以自己的衣服而知足，于寂静处而住。 具寿，比丘住于寂静处，为了滋养身体和稳固圣道，进入村庄、城市或城镇乞食时，应以如是之心前往寂静处：未获得也不应完全断绝，获得也不应生起欢喜，应忆念业的成熟，应宣示福德，应思念如来，不应为了乞食而进入村庄、城市或城镇。 彼于村庄、城市或城镇行乞时，应披上法的盔甲而行乞。 何为法的盔甲？ 眼见悦意的色时，不应随之贪着。 见不悦意的色时，也不应嗔怒。 如是，对于声音、气味、味道、触觉，无论是悦意的还是不悦意的，都不应随之贪着和嗔怒。 严密守护诸根，不使眼睛散乱，目光仅及轭木的距离，调柔且了知。
English
Abiding in mindfulness of the sphere of activity, being separated from non-virtuous dharmas, manifestly turning towards virtuous dharmas, truly abiding in abandonment, manifesting the feet of miraculous power, possessing the five faculties, possessing the strength of the five powers, meditating on the seven branches of enlightenment, diligently striving on the eightfold noble path, abiding in tranquility, and to be viewed with higher seeing. O Āyuṣmān, having donned such armor, one should not sleep during the first and last watches of the night, but diligently practice yoga, and always abide in that solitary place, going forth especially. When one abides in that solitary place, one should not strive to adorn the body, one should not strive to adorn the bedding, one should not strive to adorn the Dharma garments. One should take dry old grass, spread it well on the walking and sitting places, be content with one's own seat, the seat of the Sangha, the seat of the Sangha of the four directions, without being defiled, and be content with one's own clothes, and abide in that solitary place. O Āyuṣmān, when a monastic who dwells in solitude enters a village, city, or town for alms in order to nourish the body and stabilize the noble path, one should go to the solitary place with this kind of mind: even if one does not obtain, one should not completely cut off, and even if one obtains, one should not generate joy, one should remember the ripening of karma, one should proclaim merit, one should contemplate the Tathāgata, and one should not enter a village, city, or town for alms. When one goes for alms in a village, city, or town, one should don the armor of Dharma and go for alms. What is the armor of Dharma? When the eye sees pleasing forms, one should not be attached to them. When one sees displeasing forms, one should not be angry either. Likewise, one should not be attached to or angry with sounds, smells, tastes, and tactile sensations, whether pleasing or displeasing. One should strictly guard the senses, not let the eyes wander, look only as far as the yoke, be gentle, and be aware.
Chinese
意乐和，先前意念的法不舍弃，以不杂染的相续行乞食。次第乞食。从何处获得乞食，不对其生起贪执。从何处未获得，也不对其生起嗔恨。向十家乞讨，从第十一家未获得乞食，也不完全灰心。应如此想：这些婆罗门和家主是事务繁多之人，因此他们不一定施舍我。他们对我生起念头也很稀奇，更何况是施舍乞食呢？应生起这样的想法。这样不完全灰心地行乞食。对凡是出现在他眼前的众生，无论是男人、女人、孩童、少女，甚至是堕入旁生道的众生，都应生起慈爱和悲悯之心。务必使凡是出现在我眼前的众生，或者施舍乞食的众生，都进入我的视线。应如此努力。他取了无论是好是坏的乞食后，应向四方遍观，心想：在这村庄、城镇或集镇中，有哪个贫穷的众生需要我分出这份乞食？如果见到贫穷的众生，一定要从那份乞食中分出。如果未见到贫穷的众生，他应这样想：凡是未出现在我眼前的，那些不可见的众生，将乞食的第一份施与他们。施与后，心想：清净地享用吧。他拿着那份乞食，去往寺院的地方，洗净钵和手。以头陀行和知足的善行加持，然后他结跏趺坐，食用那份乞食。以不贪执、无害心、不悭吝、不执著之心进食后，心想：愿此身中存在的八万户虫类，都因此而安乐。现在应以杂染来摄持这些。
English
With intention and without abandoning the Dharma previously contemplated, one should practice begging with an untainted continuum. One should beg in succession. One should not be attached to where one obtains alms. One should not be angry where one does not obtain them. Even if one does not obtain alms from the eleventh house after begging from ten houses, one should not be completely discouraged. One should think, "These Brahmins and householders are busy people, so they are not necessarily going to give to me. It is wonderful that they even think of me, let alone give alms." One should generate such an idea. In this way, one should practice begging without being completely discouraged. One should generate a mind of love and compassion for any sentient beings that appear in one's sight, whether they are men, women, boys, girls, or even those who have gone to the realm of animals. One should make sure that any sentient beings that appear in my sight, or those who give alms, come into view. One should strive in this way. After taking the alms, whether good or bad, one should look around in all directions, thinking, "In this village, town, or settlement, who is the poor sentient being who needs me to share these alms?" If one sees a poor sentient being, one must share from those alms. If one does not see a poor sentient being, one should think, "Those invisible sentient beings who have not appeared in my sight, I give the first portion of the alms to them. After giving, may they enjoy it purely." Taking those alms, one should go to the place of the monastery, wash the bowl and hands. One should bless it with the practice of asceticism and the good practice of contentment, and then one should sit in the lotus position and eat those alms. After eating without attachment, without malice, without stinginess, and without clinging, one should think, "May the eighty thousand kinds of worms that exist in this body be happy through this. Now these should be gathered with defilement."