Tibetan
ར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འགོག་པ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་ཆོས་དེ་དག་ཉན་ཅིང་འཛིན་པ་དང་མང་དུ་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ན་དུས་གསུམ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། གསུམ་གང་ཞེ་ན། འདས་པའི་དུས་དང་། མ་འོངས་པའི་དུས་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཏེ། དེ་དག་ནི་དུས་གསུམ་རྣམས་ཤེས་བྱའོ། །འདུ་བྱེད་གང་ལ་ལ་འགག་པ་དེ་ནི་འདས་པའི་དུས་ཤེས་བྱའོ། །འདུ་བྱེད་གང་ལ་ ལ་མ་འོངས་ཤིང་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་ཤེས་བྱའོ། །འདུ་བྱེད་གང་ལ་ལ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ད་ལྟར་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཤེས་བྱའོ། །དེ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་བདག་གི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་དྲན་ན་སྨོད་ཅིང་གཤུང་སྟེ་ངེས་པར་སྤོང་ངོ་། ། མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་བདག་གི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྡུལ་ཙམ་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མཐོང་། མི་སྡུག་པར་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མཐོང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མཐོང་། འཇིགས་པར་མཐོང་ཞིང་གནས་སོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བདག་གི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མི་འབྱེད་དེ། ལུས་སྡོམ་པས་བསྡམས། ངག་སྡོམ་པས་བསྡམས། ཡིད་སྡོམ་པས་བསྡམས། དབང་པོ་དྲུག་སྡོམ་པས་བསྡམས་སོ། །དེ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྨོན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་འདུན་པ་དྲག་པོ་དང་། དགའ་བ་དྲག་པོ་དང་། དད་པ་དྲག་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱེད་དོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ཡང་འདུན་པ་དྲག་པོ་དང་། དགའ་བ་དྲག་པོ་དང་། དད་པ་དྲག་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་དོ། །མོས་སོ། །ཡིད་ཀྱིས་སྨོན་ཏོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བདག་གི་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བ་དང་།
Chinese
又完全了知缘起的止息。听闻、受持、增多和完全通达这些法，就能完全了知三时。三时为何？即过去时、未来时和现在时。这些就是应当了知的三时。任何行止息，那就是应当了知的过去时。任何行未来且未生起，那就是应当了知的未来时。任何行现在生起、现在变成，那就是应当了知的现在时。因此，忆念过去时的自己的不善之根，就呵责、贬低，必定断除。对于未来时的自己的不善之根，即使是微尘许，也见到完全成熟，见到不悦意地成熟，见到不如意地成熟，见到恐怖而安住。现在时的自己的不善之根，不开启生起的机会，以身律仪来约束，以语律仪来约束，以意律仪来约束，以六根律仪来约束。因此，忆念过去时的自己的善根，以及发起菩提心，以及希求菩提心，以及立下菩提心愿，以强烈的意愿、强烈的欢喜和强烈的信心，为了救度一切有情，为了解脱一切有情，为了安慰一切有情，为了获得一切智智，为了圆满一切佛法而回向。对于未来时的自己的善根，以及发起菩提心，以及希求菩提，以及立下菩提心愿，也以强烈的意愿、强烈的欢喜和强烈的信心，为了救度一切有情，为了解脱一切有情，为了安慰一切有情，为了获得一切智智，为了圆满一切佛法而希求，信解，以意愿祈祷。现在生起的自己的善心之流，以及心相续，也为了救度一切有情。
English
Furthermore, one fully understands the cessation of dependent origination. By listening to, upholding, increasing, and fully comprehending these teachings, one can fully understand the three times. What are the three times? They are the past, the future, and the present. These are the three times to be understood. Whatever action ceases, that is the past to be understood. Whatever action is in the future and has not yet arisen, that is the future to be understood. Whatever action arises in the present and becomes present, that is the present to be understood. Therefore, recalling one's own non-virtuous roots of the past, one rebukes and belittles them, and definitely abandons them. Regarding one's own non-virtuous roots of the future, even if they are as small as dust, one sees them fully ripening, sees them ripening unpleasantly, sees them ripening undesirably, sees them as frightening and remains (vigilant). One does not open the opportunity for one's own non-virtuous roots of the present to arise, but restrains them with bodily discipline, restrains them with verbal discipline, restrains them with mental discipline, and restrains them with the discipline of the six senses. Therefore, recalling one's own virtuous roots of the past, as well as generating the mind of enlightenment, aspiring to the mind of enlightenment, and making vows for the mind of enlightenment, with strong intention, strong joy, and strong faith, one dedicates them for the sake of saving all sentient beings, for liberating all sentient beings, for comforting all sentient beings, for attaining omniscience, and for perfecting all the Buddha's teachings. Regarding one's own virtuous roots of the future, as well as generating the mind of enlightenment, aspiring to enlightenment, and making vows for enlightenment, also with strong intention, strong joy, and strong faith, one desires, believes, and prays with intention for the sake of saving all sentient beings, for liberating all sentient beings, for comforting all sentient beings, for attaining omniscience, and for perfecting all the Buddha's teachings. The stream of one's own virtuous mind arising in the present, and the continuum of mind, are also for the sake of saving all sentient beings.
Tibetan
སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབུགས་དབྱུང་ བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པར་རྒྱུན་ཏུ་མི་འདོར་རོ། །ཉམས་པར་མི་བྱེད་དོ། །བརྗེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །བག་མེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །གང་འདས་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དེ་ནི་འདས་པ། འགགས་པ། མེད་པ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ད་ལྟར་བདག་མེད་པ། བདག་གི་མེད་པའོ། །གང་མ་འོངས་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། མ་བྱུང་བ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ད་ལྟར་བདག་མེད་པ། བདག་གི་མེད་པའོ། །གང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དེ་ནི་མི་གནས་པ། མི་འདུག་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ནི་སྐད་ཅིག་ལས་ལྷག་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་པ་དེའི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཀྱང་གཞན། གནས་པའི་དུས་ཀྱང་གཞན། འགག་པའི་དུས་ཀྱང་གཞན་གང་ཡིན་པའི་སྐད་ཅིག་གནས་པ་མེད་པ། འདུག་པ་མེད་པའོ། །སྐད་ཅིག་གི་དུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །ནང་དང་ཕྱིའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དུས་སོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་མི་འདུག་པ་སྟེ། མི་གནས་པ་མི་འདུག་པ་ལ་ནི་བདག་གམ་བདག་གི་བ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་མ་འོངས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་བྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །བདག་ཏུ་མ་གྱུར་ཅིང་བདག་གིར་མ་གྱུར་པའོ། །གང་གི་ཚེ་འདས་ཏེ་འགགས་པ་དང་། མ་བྱུང་སྟེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་བདག་མེད་པ་དང་། བདག་གི་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་དུས་གསུམ་དག་ཏུ་བདག་མེད་ཅིང་བདག་གི་མེད་པ་དེ་ནི་མ་བྱུང་ཞིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཁས་ཤིང་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ནི་བདག་གིའོ། །འདི་ནི་ངའོ། །བདག་གི་འདི་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བདག་ཏུ་ལྟ་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་དང་། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། སྤངས་ པའི་འདུ་ཤེས་དང་། འགོག་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་དུ་གནས་ཏེ། འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་དེ་དག་ཉན་ཅིང་འཛིན་པ་དང་། མང་དུ་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྟོག་
Chinese
为了度脱一切有情，为了使一切有情舒心，为了获得一切智智，为了圆满一切佛法，应恒常不断绝。不使其衰退。不使其遗忘。不使其放逸。 过去之蕴、界、处，乃已逝、已灭、已无、非有，故彼时为无我、无我所。 未来之蕴、界、处，乃未生、未起、非有，故彼时为无我、无我所。 现在生起之时之蕴、界、处，乃不住、不存。 何以故？世间不住超过一刹那之故。彼刹那之生时亦异，住时亦异，灭时亦异，任何刹那皆无住、无存。任何刹那之时，即内外之蕴、界、处。内外之蕴、界、处，即是时。现在生起之蕴、界、处，刹那亦不住不存，不住不存则无我或我所。 又，何时变为未来，彼时未生、未起、非有。非我所，亦非我。 何时已逝而灭，未生而变为非有，彼时亦变为无我、无我所。 任何于三时之中无我且无我所者，因其未生且非有，故智者不应执著此乃我所，此乃我，我之此乃有，不应执著为我。 故于一切有及一切行，安住于无我之想、离贪之想、舍弃之想、止息之想，亦非现证止息。 任何如是善知三时者，应听闻、受持、增广、如实思择彼等法。
English
In order to liberate all sentient beings, to bring comfort to all sentient beings, to attain omniscience, and to perfect all the Buddha's teachings, one should always and continuously not abandon it. Do not let it decline. Do not let it be forgotten. Do not let it be neglected. The aggregates, elements, and sense bases of the past are gone, ceased, non-existent, and not present; therefore, they are now without self and without what belongs to self. The aggregates, elements, and sense bases of the future are unborn, unarisen, and not present; therefore, they are now without self and without what belongs to self. The aggregates, elements, and sense bases of the present time are impermanent and do not remain. Why is that? Because the world does not remain longer than a moment. The moment's time of arising is different, the time of abiding is different, and the time of ceasing is different; any moment has no abiding and no remaining. Whatever is the time of a moment is the internal and external aggregates, elements, and sense bases. Whatever is the internal and external aggregates, elements, and sense bases is time. Whatever is the aggregate, element, and sense base that arises in the present does not remain even for a moment; since it does not remain, there is no self or what belongs to self. Furthermore, when it becomes the future, at that time it is unborn, unarisen, and not present. It is not mine, and it is not me. When it has passed and ceased, and has not arisen and becomes non-existent, at that time it also becomes without self and without what belongs to self. Whatever is without self and without what belongs to self in the three times, because it is unborn and non-existent, the wise and intelligent should not regard this as 'mine,' 'this is me,' or 'this of mine exists,' and should not cling to it as self. Therefore, one should abide in the perception of no-self, the perception of detachment from desire, the perception of abandonment, and the perception of cessation in all existences and all formations, and also not actualize cessation. Whoever thus knows the three times well should listen to, hold, increase, and thoroughly contemplate those teachings.