Tibetan
།ཕ་རོལ་དག་གི་སྐྱོན་ལ་བརྟག་མི་བྱ། །བདག་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་བདག་མཆོག་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མི་བྱའོ། །རྒྱགས་འདི་བག་མེད་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྟེ། །དགེ་སློང་དམན་ལ་བརྙས་པར་ཁོང་མི་བྱ། །བསྐལ་པ་གཅིག་གིས་ཐར་པ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །འདི་ནི་བསྟན་པ་འདི་ལ་གོ་རིམས་ཡིན། །དེ་ལྟས་དགེ་སློང་ཡོན་ཏན་འདོད་གྱུར་པ། །དཔའ་བོས་མི་རིགས་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་ཀྱང་། །དགའ་ཞིང་མགུ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡིས། །བསེ་རུ་འདྲ་བར་དགོན་པར་གནས་པར་བྱ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་སླད་དུ་འདུ་འཛི་ནོངས་པ་མང་པོའི་སྐྱོན་ཆགས་ཤིང་ཡོན་ཏན་མ་མཆིས་ལ་གནོད་པ་དང་ལྡན་ཏེ། འདུ་འཛི་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་བགྱིད་ཅིང་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་མ་ལགས་པ་ནི་ངོ་མཚར་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་དགེ་བ་འཚལ་བ་སུ་ཞིག་གཅིག་པོར་དགའ་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་མི་བགྱིད། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བའི་སྐྱོན་རྣམས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བགྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གང་རྟོགས་ན་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལ་དགའ་ཞིང་དོན་ལ་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བདུད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ལགས། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བྱམས་པ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བའི་ཉེས་དམིགས་ཉི་ཤུ་ཡོད་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན། བྱམས་པ་འདི་ལ་དགེ་སློང་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པས་རྒྱགས་ཤིང་དྲེགས་པས་གུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྩོད་པ་སྨྲ་བ་ལྷུར་ལེན་པས་ ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་དང་། ནང་དུ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བས་དྲན་པ་བརྗེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལུས་དང་སེམས་ཤིན་དུ་མ་སྦྱངས་པས་ཤེས་བཞིན་མེད་པར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ལས་ཉམས་པས་ཁེངས་པ་དང་འདུད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དམུ་རྒོད་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྨྲ་བའི་སྤག་པས་སྤགས་པས་དུས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་དང་། འཕགས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཐོབ་པས་མ་བསྡམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལྷ་དང་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་མི་བཀུར་བར་འགྱུར་བ་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྙས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལུས
Chinese
不观察他人的过失，不生起“我特别殊胜，我最 श्रेष्ठ”这样的念头。傲慢是所有放逸的根本。不要轻蔑低劣的比丘，否则一个劫也无法获得解脱。这是此教法中的次第。因此， желающий 功德的比丘，即使是勇士，也要舍弃种姓的言说，以欢喜和极大的喜悦，像犀牛一样住在寂静的地方。然后，大菩萨弥勒向世尊这样禀告道：世尊，像这样，为了完全舍弃白法，聚集众多过失，没有功德，具有损害，聚集增长烦恼，行为不善，真是稀有啊！世尊，哪位精通善法的智者菩萨，不会对独自一处感到欢喜呢？世尊，菩萨如何观察喜爱说话的过失呢？菩萨如果了悟，就会对意义完全确定感到欢喜，并且不会因为对意义的思索而感到厌倦。这样禀告之后，世尊对大菩萨弥勒这样说道：弥勒，对于此，菩萨应当观察喜爱说话的二十种过患。哪二十种呢？弥勒，对于此，喜爱说话的比丘，由于听闻众多而傲慢自大，变得没有恭敬心；由于专注于争论，会变得对宗派 проявлять 执着；由于内心缺少如理作意，会变得忘记正念；由于身心没有很好地调伏，会变得不顾正知而行事；由于从对法的忍耐中退失，会变得充满傲慢和谄媚；由于完全舍弃了止观，心相续会变得粗暴难调；由于说话的习气，会变得不合时宜地说话；由于没有获得圣者的智慧，会变得不加以约束；不会受到天和龙的尊敬；会被获得个别正觉的人轻蔑；身
English
One should not examine the faults of others. One should not generate thoughts such as, "I am particularly superior, I am the best." Arrogance is the root of all carelessness. Do not despise inferior monks, otherwise one will not attain liberation for an eon. This is the order in this teaching. Therefore, a monk who desires qualities, even if he is a hero, should abandon talk of lineage, and with joy and great delight, dwell in solitude like a rhinoceros. Then, the Bodhisattva Mahasattva Maitreya addressed the Bhagavan thus: "Bhagavan, in this way, for the sake of completely abandoning white dharma, accumulating many faults of gathering, lacking qualities, possessing harm, gathering and increasing afflictions, and engaging in unwholesome conduct, it is truly wondrous! Bhagavan, which wise Bodhisattva who seeks virtue would not rejoice in being alone?" "Bhagavan, how should a Bodhisattva examine the faults of delighting in speech? If a Bodhisattva understands, he will rejoice in the complete certainty of meaning, and will not become weary from contemplating the meaning." After he spoke thus, the Bhagavan said to the Bodhisattva Mahasattva Maitreya: "Maitreya, in this regard, a Bodhisattva should examine twenty faults of delighting in speech. What are the twenty? Maitreya, in this regard, a monk who delights in speech becomes arrogant and haughty from much hearing, and becomes disrespectful; because he is devoted to speaking of disputes, he becomes attached to factions; because he lacks proper attention inwardly, he becomes forgetful of mindfulness; because his body and mind are not well subdued, he engages in conduct without awareness; because he declines from patience with the Dharma, he becomes full of pride and flattery; because he has completely abandoned shamatha and vipashyana, his mind-stream becomes wild and untamed; because of the habit of speaking, he speaks out of season; because he has not attained noble wisdom, he becomes unrestrained; he is not respected by gods and nagas; he is despised by those who have attained individual perfect enlightenment; the body